Rutte ontvangt Van Rompuy


Minister-president Rutte heeft vanmiddag op het Catshuis een ontmoeting gehad met voorzitter Van Rompuy van de Europese Raad, de vergadering van de leiders van de EU-landen. Rutte en Van Rompuy bespraken onder meer hoe na de Europese verkiezingen van 22 mei werk kan worden gemaakt van het Nederlandse voorstel om tot een scherpere prioriteitsstelling in Europa te komen, onder het motto ‘Europees wat moet, nationaal wat kan’. De minister-president bepleit hierbij een richtinggevende rol voor de Europese Raad. Nederland wil dat ook bij de installatie van een nieuwe Europese Commissie, later dit jaar, nadrukkelijk aandacht wordt besteed aan een goede prioriteitstelling. Foto: Bas Kijzers


EU parliament has close to 800 members, Netherlands dos have only 27 or 28 members in this parliament, you can say a dwarf between the giants. Still we do have one of the larges economy’s in the EU, but a Poland had I bigger voice being a state in a kind of poverty same as Romania and Bulgaria. So my idea is to quit this funny parliament as soon as possible , it is a complete madhouse./ AZ

Earthquake hits off coast of Port Hardy, B.C.

Originally posted on Global News:

ABOVE: Port Hardy Mayor Bev Parnham speaks to Leigh Kjekstad about the earthquake.

VANCOUVER – A 6.6 magnitude earthquake has struck off the coast of Port Hardy on Vancouver Island, according to the United States Geological Survey.

It struck at 8:10 p.m. PDT and the epicentre was located about 91 km south off the coast, at a depth of about 11 km. It was originally recorded as a 6.7 but has been downgraded to a 6.6 magnitude earthquake.

Residents in Port Hardy said the ground shook for about 35 to 40 seconds during the preliminary earthquake. Groceries were knocked off the shelves at the local Overwaitea store.

People are saying they felt it as far away as Langley and Kelowna.

The National Weather Service says there is no risk of a tsunami.

However, the USGS says to expect aftershocks. There have been three aftershocks reported so far – magnitude 5.0, 4.2…

View original 770 more words

Gabriel García Márquez was a gifted writer but no hero



Statesmen eulogized Nobel Prize-winning novelist Gabriel García Márquez, who died at age 87 on April 17. “The world has lost one of its greatest visionary writers — and one of my favorites from the time I was young,” President Obama said; he called the author of “One Hundred Years of Solitude” “a representative and voice for the people of the Americas.” Juan Manuel Santos, president of García Márquez’s native country, hailed him as “the greatest Colombian of all time.”

The obituary of García Márquez that I would most like to read will never be written. That is because its author would have been the Cuban poet Heberto Padilla — who passed away 14 years ago. No one was better qualified to assess the weird blend of literary brilliance and political rottenness that characterized García Márquez’s long career.

Charles Lane

Lane is a Post editorial writer, specializing in economic policy, financial issues and trade, and a contributor to the PostPartisan blog.




Click here to subscribe.
Click here to subscribe.

In 1968, just as “One Hundred Years of Solitude” was propelling García Márquez to fame, Padilla published a collection of poems titled “Out of the Game.” Cuba’s cultural authorities initially permitted and even praised Padilla’s book, despite its between-the-lines protest against the official thought control that was already suffocating Cuba less than a decade after Fidel Castro’s 1959 revolution.

Then instructions changed: The Castro regime began a campaign against Padilla and like-minded intellectuals that culminated in March 1971, when state security agents arrested Padilla, seized his manuscripts and subjected him to a month of brutal interrogation.

The poet emerged to denounce himself before fellow writers for having “been unfair and ungrateful to Fidel, for which I will never tire of repenting.” He implicated colleagues and even his wife as counterrevolutionaries.

Intellectuals around the world, led by García Márquez’s fellow star of the Latin American literary “boom,” Mario Vargas Llosa, condemned this Stalinesque spectacle. Many cultural figures who had backed the Cuban revolution soured on it because of the Padilla affair.

For García Márquez, however, it was a different kind of turning point. When asked to sign his fellow writers’ open letter to Castro expressing “shame and anger” about the treatment of Padilla, García Márquez refused.

Thereafter, the Colombian gradually rose in Havana’s estimation, ultimately emerging as a de facto member of Castro’s inner circle.

Fidel would shower “Gabo” with perks, including a mansion, and established a film institute in Cuba under García Márquez’s personal direction.

The novelist, in turn, lent his celebrity and eloquence to the regime’s propaganda mill, describing the Cuban dictator in 1990 as a “man of austere habits and insatiable dreams, with an old-fashioned formal education, careful words and fine manners, and incapable of conceiving any idea that isn’t extraordinary.”

To rationalize this cozy relationship, García Márquez offered himself as an ostensible go-between when Castro occasionally released dissidents to appease the West.

What Gabo never did was raise his voice, or lift a finger, on behalf of Cubans’ right to express themselves freely in the first place.

Far from being “a representative and voice for the people of the Americas,” he served as a de facto spokesman for one of their oppressors.

García Márquez went so far as to defend death sentences Castro handed out to politically heterodox Cuban officials — one of whom had been personally close to the writer — after a 1989 show trial.

One can imagine many motivations for this shabby behavior, some more comprehensible than others. A youthful dabbler in Communist Party activity in the 1950s, García Márquez belonged to a generation of Latin American intellectuals for whom anti-imperialism was an ideological given, as well as a badge of sophistication; perhaps he never outgrew that.

“Friendship” with men like Fidel Castro is hard to escape — though, given the benefits he reaped from that relationship, tangible and otherwise, it’s doubtful García Márquez ever contemplated a break with Fidel, even secretly.

Whatever their causes, García Márquez’s Cuba apologetics will forever mar his legacy. True literary greatness is a function of not only narrative skill and linguistic creativity, which García Márquez possessed in abundance, but also moral courage, which he lacked. Against the multiple evils, social and political, that plagued his native region, he bore witness too selectively.

Castro finally let Heberto Padilla leave Cuba for the United States in 1980. In his 1989 memoir, “Self-Portrait of the Other,” the poet noted that he sought García Márquez’s aid for an exit visa but that the writer tried to dissuade him from going, saying that Cuba’s enemies might use his departure for propaganda purposes.

Apart from that book, Padilla produced little. He bounced from one college job to another before dying, a broken man, in Auburn, Ala. He was 68.

In truth, Heberto Padilla did not have half the talent Gabriel García Márquez had. Still, some of us admire him more.


Read more from Charles Lane’s archive, follow him on Twitter or subscribe to his updates on Facebook.

uitgenodigd voor een ommetje door een prachtige omgeving………..

Tijdens een bezoek aan kennissen op Tweede Paasdag werden we uitgenodigd voor een ommetje door een prachtige omgeving, want Limo (een terriër) moest uitgelaten worden.

De hond was van een ijverige soort want vanaf het moment dat hij los mocht nam hij de leiding. Hij holde steeds vooruit en dan weer terug naar het gezelschap om duidelijk te maken hoe hij zich het vervolg van de wandeling had voorgesteld. Toen het gezelschap zijwegen insloeg, waar Limo niet op gerekend had, en later zelfs omkeerde, zag Limo dat niet als een aantasting van zijn leiderspositie want zonder verder een kik te geven holde hij het gezelschap voorbij en nam de kop weer over.

Door zijn ‘gekleurde hondenbril’ bleek hij ons zelfs voor een roedel te verslijten. Want toen de afstand tussen de keuvelende dames en de volgende heren naar zijn hondensmaak te groot werd begon hij met tussensprintjes tussen beide gezelschappen om duidelijk te maken (middels wat geblaf op de juiste momenten) dat er aangesloten moest worden.

Zou die Limo echt in de mening verkeren dat wij dat zelf niet konden uitmaken? Toen wij daarnet afweken van het door hem bedachte routeplan kon het hem toch duidelijk zijn geworden dat we best in staat waren ons eigen plan te trekken?

Wat verderop was er een fietsversperring dwars over de weg geplaatst. Limo liet direct zien waartoe hij in staat was en begon er onderdoor te kruipen… maar, hield plots in en keerde terug; hij was duidelijk tot het inzicht gekomen dat zijn roedel daar nooit onderdoor kon. Dat was dus slim van hem. Hij vervolgde daarop zijn voorbeeldgedrag door kaarsrecht lopend het naastgelegen voetgangerssluisje te nemen. Zo moesten wij dat dus doen…

Dat stemde tot nadenken. Hoe zou dit alles in het denkframe van die hond passen?

- Zou hij in stilte best aanvoelen dat wij maar meespeelden met hem in de rol van roedelleider?

- Of, zou hij van harte menen dat hij echt de roedelleider was? Want toen ze hem drie keer toeriepen dat hij zijn kop moest houden deed hij dat in elk geval niet?

- Of zou hij, wetende dat zijn roedel slimmer was dan hij zelf, dit spel enkel uitvoeren om indruk te maken op zijn hondse omgeving?

- Of zou hij, vanwege zijn hondse gekleurde bril, totaal niet in staat zijn om zich iets voor te stellen dat zijn hondse frame oversteeg? Dan zou hij dus op een mens lijken. Want als een mens eenmaal zijn gekleurde bril opzet weet die ook alles tot binnen de kleuren van zijn frame te praten…


(vind dit wel leuk bedacht)