Hij was de chagrijnigste baas ter wereld

davisobit-superjumbo

Hij was de chagrijnigste baas ter wereld

Postuum – Edward Mike Davis (85)

‘Waag het niet tegen mij te praten als je mij ziet’, schreef hij in een van zijn memo’s. ‘Als ik met je wil praten, dan zal ik het initiatief nemen. Voor de rest wil ik mijn keel sparen. Ik ga die niet ruïneren door een van jullie te woord te staan.’

Er worden op kantoor geen verjaardagspartijtjes gehouden, taart geserveerd of andere festiviteiten gehouden

Edward Mike Davis in een beruchte memo in 1978

Hij gold als een van de meest kleurrijke ondernemers in de VS. Hij was eind jaren vijftig privé-chauffeur van Miss Helen Bonfils, de dochter van de steenrijke oprichter van de Denver Post Frederick Bonfils. In 1959 trouwde hij met de al 69-jarige Miss Bonfils. Zelf was hij toen 28 jaar. Ze scheidden in 1971 en zij overleed een jaar later. Hij was toen al eigenaar van de in Houston gevestigde oliemaatschappij Tiger Oil. Hij kreeg de naam van ‘Tiger Mike’ vanwege zijn JR Ewing-achtige handelswijze. Hij was een echte wildcat – een ondernemer die naar olie ging boren in gebieden waar nog nooit olie was gevonden.

De maatschappij ging in de jaren tachtig failliet. Maar Edward Mike Davis bleef bekend, vooral dankzij de publicatie van een serie memo’s die hij in zijn tijd bij Tiger aan zijn werknemers had verzonden. ‘Er worden op kantoor geen verjaardagspartijtjes gehouden, taart geserveerd of andere festiviteiten gehouden’, schreef hij op 8 februari 1978. ‘Hier worden zaken gedaan. Als je iets wilt vieren, doe je dat in je eigen tijd na kantooruren.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Hij was de chagrijnigste baas ter wereld
© .

Hij werd hiermee een bekende Amerikaan. Onlangs kwam hij nog in opspraak vanwege zijn bemiddeling voor de bekende investeerder Kirk Kerkorian bij het verwerven van de  oliemaatschappij Delta Petroleum. Kerkorian betaalde 684 miljoen dollar voor Delta. Hiervoor betaalde hij Davis 5 miljoen dollar. Later bleek Delta een failliet bedrijf te zijn. Kerkorian beschuldigde Davis hem erin te hebben laten stinken. De zaak werd uiteindelijk geschikt. Na de scheiding van Bonfils leefde hij samen met Phyllis McGuire, een van de leden van het zangtrio McGuire Sisters dat nummer één hits had met Sugartime en Sincerely.

Opmerkelijke uitspraken van Edward Mike Davis

Over kattenbelletjes die met de hand waren geschreven:
‘Met de hand schrijven kost meer tijd dan typen. Je verdoet je tijd en – wat belangrijker is – je verdoet ook mijn tijd. Als je niet kan typen, moet je het leren.’

Over werknemers die sigaretten gingen halen:
‘Ik stel voor dat jullie voldoende sigaretten bij je hebben om te kunnen roken, omdat – in Gods naam – jullie niet weg hoeven om ze te gaan kopen tijdens werktijd.’

Over mensen die zaken wegnamen van zijn bureau:
‘Ik stel het niet op prijs dat mensen in mijn kantoor komen en zichzelf daar te goed doen aan mijn snoepjes, sigaren, geneesmiddelen en andere persoonlijke bezittingen…Ik vind het niet erg om iets weg te geven, maar ik eis wel het privilege op dit te weten zodat ik het eerst aan mijzelf kan geven.’

Over mensen met lang haar:
‘Mensen die hun haar laten groeien tot over hun oren zodat ik die oren niet meer kan zien, wassen zich niet. En als ze zich niet wassen, dan stinken ze. En als ze stinken wil ik die klootzakken niet in mijn buurt hebben.’

Over vloeken:
‘Ik vloek. Maar omdat ik de eigenaar ben van dit bedrijf is dat mijn voorrecht. En dat voorrecht geldt niet voor een van de andere werknemers. Dat is het verschil tussen jullie en mij en zo wil ik het ook houden. Er zal voor altijd niet worden gevloekt door werknemers – man of vrouw – in dit kantoor.’

Hij was de chagrijnigste baas ter wereld
© .

Hofstra University : the debate of the century

My dad, USA 5 star General  David Petraeus and William Hofstra (his parents) came from Franeker a former university city  (under Napoleon) in Friesland , north of the Netherlands .

I pleasure to find out that this USA/ Frisian university is hosing the biggest debate happening of the century in a couple of ours. Between a politician Hillary Clinton and a New York business man Donald Trump both candidates for the USA Presidency 2016

http://www.hofstra.edu/debate/index.html#

debate16-centerpiece-white-house

 

86bc590b7c09f51de6bf82636d098d22

https://en.wikipedia.org/wiki/William_S._Hofstra

‘The King’ maakte van golf een televisiesport

golf_e_arnold_576

Postuum Arnold Palmer (1929-2016)

Hij was één van ‘De Grote Drie’ en de eerste golficoon van het televisietijdperk. Hij zorgde ervoor dat golf op commercieel vlak een van de grootste sporten in de wereld werd, waardoor spelers als Tiger Woods miljardair konden worden. Arnold Palmer overleed zondag op 87-jarige leeftijd aan de gevolgen van complicaties bij een hartoperatie.

Palmer was de eerste die met de elitesport het grote publiek wist te bereiken. Hij was een geniale marketeer voor de sport en verdiende miljoenen met commerciële activiteiten. Een van Amerika’s populairste cocktails – een mix van limonade en ijsthee – is naar hem genoemd.

Palmer was afgelopen donderdag in een ziekenhuis opgenomen. Het nieuws van zijn dood werd bekend gemaakt door Alastair Johnston, bestuursvoorzitter van Arnold Palmer Enterprises. ‘Dit markeert het einde van een tijdperk’, zei Johnston. ‘De invloed van Arnold Palmer strekte zich veel verder uit dan die van de sport. Hij was een iconische Amerikaan die mensen met respect tegemoet trad en warmte uitstraalde. Op unieke wijze wist hij het publiek voor zich te winnen.’

‘We zijn een van de meest bijzondere golfers en sporters kwijtgeraakt’, schreef Jack Nicklaus op Twitter.

Arnold Palmer.

Arnold Palmer. © Reuters

Zonder Palmer zou golf niet zo populair zijn geweest als het nu is. Hij maakte met zijn spel en zijn flair van golf een televisiesport

Tiger Woods

Ondanks zijn hoge leeftijd mocht Palmer nog graag een balletje slaan. Elk jaar aan de vooravond van The Masters – de strijd om het groene jasje in de Amerikaanse stad Augusta – liep hij voor een dolenthousiast publiek een rondje met de twee andere legendes van de Grote Drie: 18-voudig majorwinnaar Jack Nicklaus en de Zuid-Afrikaan Gary Player.

Palmer had de bijnaam van The King. Hij voelde zich net zo goed op zijn gemak met Amerikaanse presidenten en ceo’s als met de staalarbeiders in zijn geboortestad. Hij sprak ze allemaal aan met hun voornaam. Een van zijn kenmerken was de overwinningsgrijs die hij altijd tevoorschijn toverde. Tiger Woods noemde de bijnaam van The King terecht. ‘Zonder Palmer zou golf niet zo populair zijn geweest als het nu is. Hij maakte met zijn spel en zijn flair van golf een televisiesport.’

Kenmerkende stijl

Arnold Palmer in de finale van de Texas Open op 29 april, 1962.

Arnold Palmer in de finale van de Texas Open op 29 april, 1962.© AP

Palmer werd geboren in de staalstad Pittsburgh (Pennsylvania) waar zijn vader greenkeeper was bij de Latrobe Country Club. Als kind mocht hij daar al spelen in de uren dat er geen mensen op de baan liepen. Hij kreeg een studiebeurs voor een universitaire opleiding maar besloot bij de kustwacht te gaan werken. In 1954 won hij als golfer een groot amateurtoernooi. Hij werd meteen professional en zou de eerste golfer worden die met zijn sport meer dan een miljoen dollar aan prijzengeld zou winnen. Zijn stijl was kenmerkend. Als hij sloeg, trok hij eerst zijn broek op, trapte daarna een sigaret uit en vouwde zijn krachtige handen om de club om de bal zo dicht mogelijk bij de vlag te slaan.

Arnold Palmer (rechts) en partner Jack Nicklaus bij de PGA National Team Championships op 31 juli, 1972.

Arnold Palmer (rechts) en partner Jack Nicklaus bij de PGA National Team Championships op 31 juli, 1972. © AP

Palmer was zeer charismatisch en daardoor nog populairder dan zijn eeuwige en succesvollere rivaal Nicklaus. In totaal won hij 62 toernooien op de Amerikaanse Tour, de zogenoemde UDS PGA, en zeven majors (de grand slam van het golf). Alleen Jack Nicklaus, Tiger Woods en Sam Snead wonnen meer toernooien op de Amerikaanse Tour. Vier keer won hij The Masters, twee keer het Britse Open en een keer het US Open. Hij zou tot 2004 meedoen aan The Masters in Augusta en speelde daarna nog twee jaar kleinere toernooien. Daarna verrichtte hij vaak nog ceremonieel afslagen tijdens toernooien, hoewel hij de laatste anderhalf jaar problemen had met zijn evenwicht.

In 1997 werd bij Palmer prostaatkanker vastgesteld, maar enkele maanden later was hij al terug op de golfbaan. Twee jaar later overleed zijn echtgenote, met wie hij twee kinderen had.

Palmers overlijden komt op het moment dat Amerikanen en Europeanen zich opmaken voor de jaarlijkse strijd om de Ryder Cup die volgend weekend in de VS plaatsvindt.

Bron: VK

Het komt vast tot een veroordeling, en daarna verandert er niets. (Wilders )

anp-43008681

Geert is een getraind wakkerblijver

Toine Heijmans in Badhoevedorp

De rechtszaak tegen Geert Wilders wordt een lange rit. Spektakel went, net als de Droomvlucht in de Efteling, daarom bouwen ze daar steeds iets nieuws. Maar er komt een moment dat je alle attracties wel hebt gezien. Dat Geert in slaap valt tijdens de derde regiezitting is een veeg teken. Het is geen diepe slaap maar een van kleine rukjes, en kort; hij herschikt zichzelf alweer en zijn papieren.

Dit keer is het in ‘de bunker’, zwaarbeveiligd op Schiphol. Er zijn geen fans. Tijdens het vorige proces nam hij elke dag een pluk Tweede Kamerleden mee, zodat je Martin Bosma kon treffen met een dik geschiedenisboek, iets citerend over Von Ribbentrop. Dat was het proces van Moszkowicz, die me nog briesend opbelde omdat een zin in een stukje hem niet behaagde. Dit wordt het proces van Geert-Jan Knoops, de beste advocaat van het land, plus marathonloper en langeafstandwedstrijdzeiler.

Bij Moszkowicz heb ik het idee dat hij woorden als ‘infaam’ koestert in een juwelenkistje en ze ‘s avonds even opwrijft, bij Knoops zijn woorden als ‘casseren’ gewoon gereedschap. Voor Geert lijkt me dat een goede zaak: vorige keer lag een veroordeling vlak om de hoek, ook al vroeg het Openbaar Ministerie vrijspraak. Hij kwam mazzelend weg met een berisping van de rechtbankpresident en doet nu of er niks gebeurde – maar twee keer geel is meestal rood.

Met Geert-Jan Knoops, de beste advocaat van het land.
Met Geert-Jan Knoops, de beste advocaat van het land. © ANP

Knoops’ pleitnota is een proefschrift met 115 voetnoten, je kunt er ter plekke op promoveren. ‘We komen dan tot de volgende tussenconclusie op dit derde element’ – wie eenmaal dommelt is verloren, zie ik, die wil een droom instarten, maar dat doet Knoops’ werk tekort. Hij heeft een punt en een heldere stem; vierenhalf uur articulerend schetst hij zijn eigen interstellaire systeem van schitterende juridische doctrines, het is prima te volgen en door de herhaling prettig meditatief.

Maar voorzitter, kunnen we dit afdoen in twee zinnen? Advocaat: ‘Dit is een politiek proces.’ OM: ‘Politici staan niet boven de wet.’

Laat me de zaal bekijken. In het centrum zitten naast elkaar drie mooie jonge vrouwen, dat zijn Wilders’ Angels. Ze heten Gabriëlle, Danai en Vicky. Ze waren ook bij het vorige proces, en lijken me de ruggegraat van Geerts verdediging – misschien ook van zijn politieke leven. Ik hoop dat hij dat onderkent. Gabriëlle Popken en Danai van Weerdenburg begonnen als zijn persoonlijke medewerkers, en zijn nu ook gekozen in de senaat. Vicky Maeijer was stagiair en zit nu in het Europees Parlement.

Alledrie jurist en alledrie al jaren van de partij. Ze hebben lang haar; Wilders’ Angels lijken op elkaar. Trouwe intimi in een tijd dat Geert wat eenzaam lijkt; hun levens vervlochten met het zijne. Hoe langer erbij, hoe lastiger je los te maken, dat geldt voor alles maar hier nog meer.

Gabriëlle trouwens is met Marcel de Graaff, een oudere, geradicaliseerde PVV-theoloog, eigenaar van een woest kapsel en delegatieleider in het Europees Parlement. Hij schonk haar een tweeling. Marcel, hoor ik, houdt van mooie dingen. Hij wilde een Belgisch kenteken kopen voor zijn auto met ‘Graaff 1’ erop, maar Geert verbood hem dat. In het Europees Parlement misbruikte hij de elektronische stemkaart van Marine Le Pen, in haar afwezigheid. Stemfraude is zelfs in een nepparlement verboden; als straf is hem een aanwezigheidsvergoeding onthouden van 1.530 euro. ‘De boete zal de Nederlandse politicus niet financieel ruïneren’, schreef de EU Observer vilein: salaris en toeslagen bedragen bijna elfduizend euro per maand.

En met Bram Moszkowicz, tijdens het vorige proces.
En met Bram Moszkowicz, tijdens het vorige proces. © ANP

Goed. Probeer bij Knoops’ verhaal te blijven. Anglo-Amerikaanse jurisprudentie uit de negentiende eeuw. Naast Gabriëlle, Danai en Vicky zit een mooie man met een subtiele coupe soleil. Dat is Sebastian Kruis, bijnaam Sebastian IJzeren Kruis vanwege een hem toegeschreven extreem-rechts verleden, wat apart is voor een geadopteerde Colombiaan. Hij is nu voorlichter, maar Wilders’ voorlichters lichten helaas weinig voor. De vorige verdronk in coke en alcohol.

Voorzitter, komen we tot een conclusie: Geert is niet alleen, al lijkt dat soms wel zo.

Zouden Wilders’ Angels het gevoel hebben zelf terecht te staan?

Zeven uur onderweg. Geert is een getraind wakker blijver. Hij masseert zijn linkeroog tussen twee vingers, onderdrukt spectaculair een gaap. Hij heeft genoeg ervaring om de dag uit te tekenen. Zijn punchline is klaar en hij weet dat die het avondnieuws haalt. Zodra hij de officieren van justitie politiek vooringenomen noemt, zullen de camera’s die kant op draaien en staan ze er lelijk op.

Het komt vast tot een veroordeling, en daarna verandert er niets.

Bron: Volkskrant

RACE, COLONIALISM, AND THE NETHERLANDS’ GOLDEN COACH

Every year since 1903, on the third Tuesday of September, the Golden Coach—Gouden Koets—has carried the reigning monarchs of the House of Orange from the royal palace to the Dutch parliament for a “throne speech,” an annual assessment of the state of the kingdom. Thousands of jubilant subjects gather to watch the horse-drawn carriage clatter along the leafy streets of The Hague and to catch a glimpse of their beloved monarch. It is known asPrinsjesdag, the day of the little prince.

Last September, the Golden Coach, drawn by a team of eight horses and fitted with the full regalia of empire—crests, murals, gold-gilt curlicues—had a headlong collision with the twenty-first century. On September 5th, two weeks before the annual carriage ride, several dozen protesters gathered on Museum Square, in Amsterdam, to denounce the carriage itself. The Golden Coach, which dates to 1898, has on its left flank a triptych painted by the decorative artist Nicolaas van der Waay, called “Homage from the Colonies.” The two outer panels show half-naked black men shouldering massive bales and satchels. The central image is of a statuesque woman seated on a throne, with two black figures in supplication before her. One kneels in reverence, hands clasped and head bowed as if in prayer. The other prostrates himself, back bent, head lowered, with his right arm outstretched over clusters of bananas and other produce offered as homage to the allegorical queen. It is an appalling sight.

“When the king and queen ride around in such a coach, it glorifies this era,” Harry Westerink, one of the protest organizers, said in an interview at the time. Westerink is a founder of the Gray Coach—Grauwe Koets—movement, which for more than a year has sought to banish the Golden Coach to a museum. Westerink says that the supposed Dutch Golden Age, in the seventeenth century, was in fact a “gray era,” tainted by colonialism.

Westerink’s scorching rhetoric is part of an impassioned, sometimes violent confrontation between the country’s traditional historical memory and its current population. An estimated three million citizens now trace their origins to the former Dutch colonies of Indonesia, Suriname, and a number of Caribbean nations, and to countries such as Turkey, Morocco, and the Balkans, which have long been a source of guest workers. Nearly one in five Dutch people now has ancestry outside the twelve provinces that constitute the Netherlands. This demographic shift has been cause for growing social tensions, and occasional violence. The fiercely racist politician Pim Fortuyn was assassinated by Volkert van der Graaf, in 2002, a white Dutchman shooting another white Dutchman in defense of Dutch Muslims. The filmmaker Theo van Gogh, the great-grand-nephew of the painter Vincent van Gogh, was murdered, two years later, by a Dutch Moroccan who was offended by the filmmaker’s depiction of women in Muslim society. Geert Wilders, the leader of the right-wing Party for Freedom, has reaped the harvest of this extended season of hatemongering. Wilders, who compares the Koran to “Mein Kampf,” now commands the third-largest voting bloc in the country. The minorities in the Netherlands feel increasingly embattled, but also increasingly assertive. Many are second-generation, even third-generation citizens. They consider themselves Dutch, and they are insisting that their fellow-citizens do the same.

The first person to draw public attention to the Golden Coach’s triptych was Barryl Biekman, the Suriname-born chairman of the National Platform for the History of Dutch Slavery, which seeks to address the country’s unresolved colonial legacies. Biekman had previously helped drive a public campaign againstZwarte Piet, or Black Peter, a black caricature who in Dutch tradition is an assistant to St. Nicholas. During the Christmas season, Dutch revellers put on blackface, red lipstick, and Afro wigs as part of the holiday cheer. Biekman expressed concern over the Golden Coach just before Prinsjesdag in 2011, writing an opinion piece with two members of parliament for the NRC Handelsblad, a leading Dutch daily. The authors said it was time for the Dutch to confront the “horrific history” of colonialism. They proposed that Queen Beatrix, then the monarch, might “give a push in this direction, by removing the panel, ‘Homage of the Colonies,’ from the Golden Coach and putting it where it belongs, in the Reichsmuseum.”

The article provoked outrage and dismay. The curator of the royal coach collection, Paul Rem, insisted that the Golden Coach was inviolable. “It is a work of art that happens to stand on wheels,” he said in an interview in De Telegraaf, in August, 2015.“It represents the Netherlands as it was during the time it was built.” Rem repeated this conviction to me last week. He spoke of aGesamtkunstwerk, a total work of art. “The Golden Coach is part of the Dutch identity,” he said. “It is part of our history. Can you imagine the Statue of Liberty without her torch?” When the Biekman proposal was raised in a cabinet meeting, Prime Minister Mark Rutte dismissed it out of hand. “To rewrite history by wrecking the Golden Coach?” he said. “I am not for that.” Rutte found the very idea “bizarre.” “I think it is a beautiful coach,” he said.

The Golden Coach controversy has cleaved the kingdom. Traditionalists remind you that the ornately carved carriage was not the result of conquest or exploitation. It was a gift by the people of Amsterdam to Queen Wilhelmina on the occasion of her coronation, in 1898. The carriage, carved from teak by local craftsmen, was financed with individual donations of twenty-five cents per person, to permit rich and poor alike to share in the veneration of their monarch. Roelof Jan Minneboo, a co-founder of Nederland Wordt Beter, or the Netherlands Is Getting Better, a driving force in the anti-Zwarte Piet campaign, told me that Dutch society has yet to confront its colonial legacy openly and honestly. He speaks of the need for “decolonizing the Dutch mind.” Minneboo believes that the entire carriage belongs in a museum, ideally in an exhibition devoted to the history of Dutch colonialism that can provide commentary on van der Waay’s “Homage from the Colonies.” An anti-monarchist with whom I spoke agrees with Minneboo. “The carriage belongs in a museum,” he said, “along with the entire royal family, as Exhibit A and Exhibit B. In that order.”

Last year, on the Monday before Prinsjesdag, Selçuk Öztürk, a member of theTweede Kamer, the lower house of Dutch parliament, who belongs to the Turkish minority in the Netherlands, appeared on national television to read an open letter to his king. He spoke of the “pain” caused by images on the Golden Coach. “The colonial past of one Dutchman is the slavery past of another Dutchman,” he said. Öztürk assured the king that he respected the annual carriage ride. He called it a “mooie traditie,” a nice tradition. Like Biekman, he urged the king to have the triptych removed from the royal carriage. “We are turning to you because you are the king of all the Dutch people,” Öztürk said. “We count on your wisdom, your historic conscience, and your human compassion.”

This is not the first time the Golden Coach has carried the House of Orange into controversy. The carriage was pelted with smoke bombs in 1966, when Queen Beatrix married a German prince, Claus von Amsberg, who had served in the Hitler Youth. A wedding-day photograph shows the glittering carriage emerging from a ten-story-high cloud of billowing white smoke. The Golden Coach was pelted yet again in 2002, this time with smoke bombs and a paint ball, when Crown Prince Willem-Alexander married Máxima Zorreguieta Cerruti, the daughter of a former Argentine cabinet minister implicated in his country’s “dirty war.”

This past Tuesday, King William-Alexander and Queen Maxima departed the Noordeinde Palace at exactly twelve-fifty for the ritual Prinsjesdag carriage ride. It was a pleasant, late-summer day with clear skies and a slight breeze. Thousands of monarchists, three and four ranks deep, lined the sidewalks and leaned out windows to watch the royal couple pass in the Glass Coach—Glazen Koets—a stately but modestly appointed carriage, built in 1826, with the royal crest—three lions, a crown, and the rather cryptic motto “Je maintiendrai,” or “I will maintain”—emblazoned on the side and flanked by two winged Putti.

For the first time in more than a century, the Golden Coach sat idle onPrinsjesdag. The royal court’s Department of Transport, which is responsible for vehicles used by the House of Orange—cars, helicopters, boats, airplanes, and carriages—had recalled it for servicing. The wheels need reinforcing. The gold leaf is flaking. The leather straps are worn, as is the interior upholstery. Tiny cracks have appeared in “Homage from the Colonies.” The restoration is expected to keep the Golden Coach off the streets of The Hague, and away from public controversy, for the next three to four years.

On the elegant Lange Voorhout street, the Glass Coach clattered by the British and Angolan embassies. It passed the Hotel des Indes, constructed in the heyday of Dutch colonialism using riches plundered from Indonesia. Finally, the carriage turned right at the corner of the Maurits House, home to Vermeer’s painting “Girl with the Pearl Earring,” and the former residence of Johan Maurits, the governor of “Dutch Brazil,” who made a fortune selling indigenous Brazilians and Africans into slavery.

At ten past one, the Glass Coach arrived at the Ridderzal, the Hall of Knights, where the parliament waited. Trumpets blasted. People waved and cheered. The royal couple descended from the carriage, and the king took his seat on the throne. Willem-Alexander praised the vibrant Dutch economy. He expressed carefully worded concern over the threat of terrorism and the political upheaval in Britain. “It would be unwise to underestimate the problems and international uncertainties facing the Netherlands,” he said. “But history teaches us that steady progress is possible by working together toward solutions, both in our own country and with our international partners.” He wished the parliament “wisdom” in its deliberations, as well as God’s blessing. He then departed. A popular newspaper, De Volkskrant, reported that everything was as it has always been—“only the coach was different.”

Veiling as Truman Capote overtreft alle verwachtingen

I don’t care what anybody says about me as long as it isn’t true.
Truman Capote

 

De Amerikaanse schrijver Truman Capote (rechts) en de regisseur Richard Brooks op Schiphol in 1968.
De Amerikaanse schrijver Truman Capote (rechts) en de regisseur Richard Brooks op Schiphol in 1968. © ANP

Meer dan dertig jaar na zijn overlijden zijn de stoffelijke resten van de Amerikaanse schrijver Truman Capote voor omgerekend 40.000 euro verkocht op een veiling, meldt CNN zaterdag.

Het is onbekend wie de koper is van de Japanse houten urn met daarin de as van de auteur van In Cold Blood en Breakfast at Tiffany’s. De veilingmeester van Julien’s Auctions in Los Angeles liet weten dat mensen uit onder meer Duitsland, Rusland, China, Zuid-Afrika en de VS op de veiling afkwamen.

Darren Julien, eigenaar van Julien’s Auctions in Los Angeles, liet eerder aan de Britse krant The Guardian weten dat het de eerste keer was dat er beroemde as op de markt kwam. De startprijs was 2.000 dollar (1.765 euro), met een verwachte opbrengst tussen de 4.000 en 6.000 dollar, zo meldde de catalogus. De opbrengst overtreft dus de stoutste verwachtingen.

%d bloggers like this: