Wierd Duk : Opmars van uitgesproken rechtse journalist als tv-persoonlijkheid

 

Casus Wierd Duk: de roem van de talkshowgast

Je bent journalist, uitgesproken rechts en ineens een veelgevraagde tv-persoonlijkheid. De Volkskrant analyseert aan de hand van de carrière van verslaggever Wierd Duk de opmars van een opmerkelijk fenomeen.

Het was een doodgewone dag. 2 april 2014: licht bewolkt, de gemiddelde temperatuur was 13,7 graden, gevoelstemperatuur 13,4 graden, zeggen de weerjournaals. Een gematigd nieuwsklimaatje: ‘Pedo’s bij toerbeurt huisvesten’, luidde het voorpaginanieuws van deze krant, een pleidooi van twee hoogleraren om zedendelinquenten als Benno L. over verschillende woonplaatsen te laten rouleren – een plan waarover nimmer meer werd vernomen. Kortom: een doodgewone dag.

Toch gebeurde er iets memorabels die avond, op tv bij Pauw & Witteman. Te gast was Wierd Duk, ‘Ruslandkenner’, gezeten tussen de vaste meubelstukken Jort Kelder en Johan Derksen.

Bij Pauw
Bij Pauw ©

Zijn debuut als talkshowgast. Goed, Duk was als correspondent in Rusland en Duitsland incidenteel eerder op radio en tv geweest. Maar deze avond, waarop hij zijn net verschenen boek over Poetin presenteerde, kun je – zo beaamt hij ook zelf – achteraf beschouwen als de lancering van een nieuwe mediapersoonlijkheid. Nu, drie jaar later, is Duk (inmiddels politiek verslaggever bij het AD) een frequente verschijning. Zo frequent, dat er bijna geen dag meer voorbij gaat waarop Wierd Duk niet aan je oog voorbij trekt.

De database van Beeld en Geluid (in.beeldengeluid.nl) registreert haarfijn de frequentie van ieders radio- en tv-optredens. Duk schoof afgelopen jaren aan bij Pauw (& Witteman), Knevel & Van den Brink en Jinek. Zijn huidige podium is voornamelijk omroep WNL, het voormalige Wakker Nederland. Prima. En opmerkelijk. Want terwijl het grootste deel van zijn lange staat van dienst zich voltrok in betrekkelijke onopvallendheid, sloeg van de ene dag op de andere alles om. Zoals dat gaat in zulke gevallen: op zeker moment gaan zowel de kijker als de hoofdpersoon het vanzelfsprekend vinden, zonder zich nog te realiseren waar het allemaal begon en wat er is gebeurd.

Zijn reizen gaan steeds vaker naar de tv-studio’s van Hilversum en Amsterdam

Hoe werkt dat toch?

Eenmaal tv-persoonlijkheid, dan kunnen hoedanigheden schuiven. Nadat Ruslandkenner Duk in het vizier van redacties was gekomen (wie ‘levert’ wat onuitgesproken besteld wordt, is door naar de volgende ronde), trad hij aan als ‘journalist’, ‘historicus en Ruslandkenner’, ‘Duitsland-correspondent’, ‘journalist AD’, ‘politiek commentator’ en ‘politiek verslaggever’. Oftewel, zoals hij het in zijn Twitterbio samenvat: ‘Reizend politiek verslaggever’. Zijn reizen gaan steeds vaker naar de tv-studio’s van Hilversum en Amsterdam. Uit het archief van Beeld & Geluid, 22 april 2016: ‘In De ochtendkus interviewt Annemiek Schrijver gasten liggend op bed. De ochtendkus krijgen we vandaag van: Wierd Duk.’

‘Voor de gekste dingen vragen ze je’, zegt Duk terugblikkend, ‘en opeens ben je dan ‘opiniemaker’.’ Zelf stemt hij naar eigen zeggen alleen toe zolang het gaat om zaken waar hij verstand van heeft. ‘Ik erger me wanneer ik iemand op tv zie spreken over een kwestie waar hij of zij duidelijk niets van weet’.

Bij Van Liempt live.
Bij Van Liempt live. ©

Bijsluiter: dit lijkt een verhaal over Wierd Duk. Dat is het niet

Bijsluiter: dit lijkt een verhaal over Wierd Duk. Dat is het niet. Het gaat hier om het mechanisme waarmee hedendaagse televisieroem zich kan versnellen, zeker wanneer je een zekere niche lijkt te vertegenwoordigen. De laatste tijd bevindt zo’n niche zich op wat je de rechterflank zou kunnen noemen. De casus Duk is in dat verhaal moeiteloos inwisselbaar voor andere uitgesproken verschijningen die sinds enkele jaren met steeds grotere regelmaat in de media voorbij trekken. Marianne Zwagerman, Annabel Nanninga, voorheen Bert Brussen, en andere vlotgebekte vertegenwoordigers van verontwaardiging in het kwadraat, soms lijkt het om het even waarover precies.

Wie is Wierd Duk (Hooge Zwaluwe, 22 december 1959)? Een Nederlands journalist, historicus en auteur. Studeerde geschiedenis en specialiseerde zich in de historie van Rusland en de Sovjet-Unie, was correspondent in Moskou en Berlijn (voor onder meer Het Parool, de VNU-dagbladen en weekblad Elsevier), schreef boeken over Poetin en Merkel en won in 1999 de Anne Vondelingprijs met zijn reportages over de oorlogen in Tsjetsjenië. En sinds kort dus ‘opiniemaker’.

Duk mag graag uitvaren tegen ‘politiek correct denken’, in zijn ogen overwegend van linkse snit

‘Ik had een schaarse mening. Dan word je gevraagd’, verklaart Duk zijn eigen opmars op tv sinds 2014. Die mening week af van de gangbare aan de talkshowtafels: hij toonde compassie met de burger die zich zorgen maakt over het islamitisch fundamentalisme en de risico’s van de vluchtelingenopvang. Goed, aanvankelijk had hij keepersgeluk: het Oekraïneconflict speelde, het referendum volgde. Duk had een boek over Poetin geschreven, hij was ook nog Duitsland-correspondent geweest, waar net het vluchtelingenvraagstuk speelde.

Hij kan ingewikkelde problemen duidelijk uitleggen, vindt hij. Maar misschien wel het belangrijkste element in zijn eigen kwalificaties: zijn tegendraadsheid. Die beschouwt hij als ‘journalistieke opdracht’. Duk mag graag uitvaren tegen ‘politiek correct denken’, in zijn ogen overwegend van linkse snit. Live in de uitzending, maar meer nog op Twitter, broedplaats van polarisatie. Een houding die garant staat voor de felbegeerde #ophef waarop talkshows vaak azen.

Bij Geenstijl.
Bij Geenstijl. ©

Dat gaat zo: daags na een optreden in Pauw werd hij geïnterviewd door de website OpinieZ.com, een ‘onafhankelijk opiniemagazine met confronterende, goed leesbare, niet politiek-correcte artikelen over politiek en maatschappij’: ‘Alles wat hij niet bij Pauw kon vertellen.’ Hij sloeg onweersproken om zich heen. Zihni Özdil, inmiddels Kamerlid voor GroenLinks, ‘raaskalt’. Nadia Bouras, docente, had ‘allerlei emotionele dingen tegen mij op Twitter gezegd’. Columnisten als Bas Heijne (NRC) en Kustaw Bessems (Volkskrant, enige tijd columnist voor BNR), ‘kijken in hun columns neer op het gekrioel’, zonder te zeggen waar hun grenzen liggen bij de dreiging van de extremistische islam en de stroom asielzoekers.

Precies dat ‘probleem’ is zijn handelsmerk geworden. Na zijn debuut leerde de kijker afgelopen jaar een andere Wierd Duk kennen. De ‘Ruslandkenner’ dook in de belevingswereld van de PVV-stemmer. Met zoveel zichtbare arbeidsvreugde en begrip, dat hij in de ogen van critici allengs hun ambassadeur leek te worden in plaats van enkel observator, maar dergelijke kritiek verwerpt hij desgevraagd als ‘lui denken’.

Bij WNL.
Bij WNL. ©

Duk trad op als tolk, hij vertaalde in gewone mensentaal wat de gewone mensen bedoelden

Het pregnantst vertolkte hij die nieuwe rol vorig jaar in Pauw. Na een oproep in het AD aan PVV-aanhangers om met hem openlijk te praten over hun politieke voorkeur – wat Joris Luyendijk recentelijk herhaalde met AD, WNL en de Correspondent – reageerden er vijftig tot zestig. Op 28 november vorig jaar introduceerde hij er een paar in Pauw. De vertoning deed denken aan 1883, toen bezoekers van de Koloniale Tentoonstelling in Amsterdam voor een kwartje ‘echte Surinamers’ konden bezichtigen in een tent bij het Rijksmuseum. Nu was het 2016, de PVV was al tien jaar geleden opgericht, en nog had geen talkshow een PVV’er van dichtbij laten zien, zo was het beeld.

Duk trad op als tolk, hij vertaalde in gewone mensentaal wat de gewone mensen bedoelden. Behulpzaam: ‘Misschien bedoelt hij ook dat met die vluchtelingenstroom terroristen naar West-Europa komen.’ Zo wilde hij ‘bijdragen aan de normalisering van de PVV-stemmer’. Het beeld corrigeren dat laagopgeleide mensen er niet zelden racistische opvattingen op na houden. Zoals hij de mening van een van zijn gasten vertolkte: ‘U zegt: je vindt die PVV-stemmer overal.’

Duk vestigde er – gewild of niet – zijn reputatie mee als ‘PVV-fluisteraar’. Is Duk rechts, PVV’er wellicht? Wilders’ ‘Minder, minder, minder’ veracht hij. Het gaat hem om ‘de teloorgang van de middenklasse’, die hij wil schetsen. Hij betreurt de dreigende ondergang van de sociaal-democratie. Maar zijn sympathie ligt duidelijk niet bij de ‘linkse’ intelligentsia.

Bij Knevel en van den Brink
Bij Knevel en van den Brink ©

Maar het gáát hier dus niet om Wierd Duk persoonlijk. Die is een reuze aardig en intelligent man, vast een zorgzaam huisgenoot en bovenal een bekwaam journalist. Het ging om een mechanisme.

Dat bepaalt dat wie er zijn bestaan van maakt in de media te zijn, zijn talkshowroem maximaal kan uitbotten. Hij/zij zit zo in een seizoen van Wie is de Mol?, speelt mee in De slimste mens of andere gelegenheidsprogramma’s. Televisie vist voornamelijk in de eigen vijver en dat is nog begrijpelijk ook, want televisie genereert zijn eigen bekendheid.

Wet: wie eenmaal op tv was, zal vaker op tv komen. Mits de gast voldoet aan de eisen die het medium stelt.

‘Wie opgemerkt wordt, wordt vaker opgemerkt’, beaamt Herman Meijer, eindredacteur van Pauw. Iemand is op tv en dus denkt een redactie eerder aan die persoon wanneer diens onderwerp in beeld komt – zo simpel en pragmatisch is het soms.

Aan tafel?

De groep talkshowgasten is vaak onderzocht. In 2014 turfde ‘nieuwe media-onderzoeker’ Thomas Boeschoten veel terugkerende gasten, weinig vrouwen en veel PVDA-vertegenwoordigers. In 2015 stelde LJS Nieuwsmonitor dat tweederde van de gesprekken over politiek werd gevoerd zonder politici aan tafel. De populairste gasten bleken ‘praktisch allemaal óf cabaretier óf journalist’. Vorige maand telde Motivaction 12 procent met een migratieachtergrond. Slechts 30 procent is vrouw.

Over het ‘debuut’ van Duk: ‘Hij trad aan als duider van Duitsland en Rusland en wist dat te koppelen aan spanningen in de Nederlandse samenleving. Wij zijn een debatprogramma, wij houden van mensen met een mening, goed verwoord, tegen de stroom in. Wierd schuwt het debat niet, hij duikt niet. Zijn meningen zijn niet salonfähig, niet politiek correct. Hij begrijpt de Wildersstemmer, en weet die goed te vertolken.’

Dat zijn loopbaan deze wending zou nemen, is volgens Duk zelf de bijvangst van internet en sociale media. Vijftien jaar geleden was dit ondenkbaar geweest, zegt hij: ‘Ik ben typisch iemand die via de onlinemedia is boven komen drijven. Ik had een behoorlijke fanbase opgebouwd op sociale media (momenteel ruim 30 duizend volgers op Twitter, red.) en ben zo ‘opgeklommen’ naar de reguliere media.’

Zo gaat dat vaker. Door Twitter en Facebook ontvouwde zich voor bureauredacteuren een nieuw universum, met nieuwe, voorheen onbekende sterren uit een ander stelsel. Tegenwoordig opvallend vaak van min of meer rechtse herkomst en vaak uit journalistieke kring. Het opmerkelijkst in dit verband vindt Duk de opkomst van Marianne Zwagerman als studiogast, onder meer in programma’s van WNL. ‘Ze had nooit iets journalistieks geschreven en kwam uit de directie van TMG, maar was nadrukkelijk aanwezig op Twitter’.

Bij Jinek
Bij Jinek ©

De geboorte van de journalistieke opiniemaker, gevatter, toegankelijker en wellicht ongenuanceerder dan veel wetenschappers

Wie het hardst schreeuwt, valt het meest op. Duk kent ze persoonlijk, de CAPSLOCK-typers. Bert Brussen, Annabel Nanninga, Ebru Umar: allemaal reuze beschaafde mensen, zegt hij. ‘Achter de computer worden ze openbare personages die ze in werkelijkheid helemaal niet zijn. Ik heb enkelen van hen weleens gezegd dat het wellicht verstandiger is daarmee op te houden nu zij een grotere rol spelen in het maatschappelijke debat, maar dat komt niet echt over.’

Praktisch puntje: ‘Het is vaak haastwerk, redacties bellen laat en vrouwen zeggen vaak nee.’ En Duk zegt vaak ja. ‘Ook omdat ik zo mijn krant op radio en tv kan vertegenwoordigen.’

Door datzelfde internet verloor de klassieke (geschreven) journalistiek langzaamaan zijn nieuwsfunctie. Feiten maakten plaats voor meningen en achtergrond. Die hadden journalisten en mediamensen bij uitstek, ze hoefden die niet meer vóór zich te houden op hun persoonlijke accounts. Op de meningenmarkt (en anders wel op de arbeidsmarkt) werd de journalist zo zijn eigen merk, makkelijk te vinden en (dus) een steeds gezienere gast op tv, vooral in praatprogramma’s, waar vaste, uitgesproken gezichten de rubriek profiel moesten geven. De geboorte van de journalistieke opiniemaker. Gevatter, toegankelijker en wellicht ongenuanceerder dan veel wetenschappers, die misschien meer verstand van zaken hebben, maar niet altijd het medium televisie weten te bespelen. Duk: ‘Mijn beste werk heb ik geschreven in Rusland. Toen ik daarmee in 1999 de Anne Vondelingprijs won, ben ik er niet eens mee op de radio gekomen. Nu zit elke journalist met zo’n prijs in een talkshow.’ Hoe dat werkt? ‘Iemand wordt ineens ontdekt’, zegt Meijer van Pauw. ‘Er moet een reden zijn waardoor iemand opvalt. Beatrice de Graaf was natuurlijk ook al lang professor voordat televisie haar ontdekte. Televisie is constant op zoek naar nieuwe gezichten. Iedereen kijkt naar elkaar, het gebeurt dat wij in een ander programma een interessante gast zien, waarna wij ons afvragen: ‘Waarom hebben wij die niet?’

Bij Café Weltschmerz.
Bij Café Weltschmerz. ©

Is iedereen welkom? Nee, er gelden codes in de omroepwereld, denkt Duk. Het politiek correct denken overheerst, volgens hem. De uitgesproken rechtse journalist Joost Niemöller heeft volgens Duk hét boek over de aanhang van Wilders geschreven, maar hij mag bijna nergens aanschuiven, omdat hij niet ‘deugt’ vanwege zijn uitgesproken ‘rechtse’ opvattingen.

Niettemin klinkt het ‘rechtsere’ geluid vaker op tv dan ooit, onder meer uit de mond van Wierd Duk. Die ontwikkeling illustreert niet zozeer een verrechtsing van de media, maar – naast een hang naar ophef en tegenstelling – wel een opmerkelijke fixatie van (sommige) media op geluiden vanuit de rechterflank.

Dat laatste beaamt Herman Meijer van Pauw: ‘Gek genoeg worden wij steeds met ‘links’ geassocieerd. Dat heeft tot de reflex geleid dat Pauw meer op zoek is gegaan naar een ander geluid, vanaf de andere kant.’

Twitter vormde – met andere sociale media – een dankbare verbreding van de vijver waarin talkshowredacteuren vissen

‘We hebben de laatste tijd onevenredig veel PVV’ers in de media zien opduiken’, concludeerde NRC-commentator Tom-Jan Meeus in DWDD aan het einde van de campagneweken. Het ‘rechtse’ WNL is ervoor opgericht, logisch dat de Syp Wynia’s en Paul Jansens er terugkerende gasten zijn. ‘Drie maal de Volkskrant’, zoals voormalig EO- en NPO-baas Henk Hagoort het ooit omschreef, is de NPO allang niet meer – en nooit geweest trouwens.

Twitter vormde – met andere sociale media – een dankbare verbreding van de vijver waarin talkshowredacteuren vissen. Ze weten waarop ze hengelen: grote vissen die tegen de stroom in zwemmen. Stekeltjes geen bezwaar. In de televisieroem is elke cyclus eindig, relativeert Herman Meijer. ‘Het verschilt per persoon en per thematiek. Beatrice de Graaf gaat over terrorisme. Haar zullen we dus nog wel een tijd in beeld zien.’

Daarbij is de een breder inzetbaar dan de ander. Meijer: ‘Sommigen hebben maar één manier van optreden. Drie keer op tv is dan leuk, maar daarna merk je toch dat iemand daar niet meer overheen komt. Je ziet de laatste tijd Maarten van Rossem steeds minder in talkshows.’

De geoefende gezichtjes van Thierry Baudet

Hij oefent vast thuis voor de spiegel

Het ergste aan het feit dat we nu vier jaar opgescheept zitten met Thierry Baudet, is dat we daardoor nu ook vier jaar opgescheept zitten met de gezichtjes van Thierry Baudet.

Ik durf met een aan zekerheid grenzende stelligheid te beweren dat Thierry Baudet zijn gezichtjes oefent voor de spiegel.

Die lach heeft hij geoefend voor de spiegel. Lachen met boven- én ondertanden

We hebben de afgelopen tijd uitgebreid kunnen zien welke gezichtjes Thierry heeft geoefend. Vaak heeft hij het kritische luistergezichtje. Dat zet Thierry tijdens talkshows op als er iemand anders aan het woord is. Hij houdt zijn lippen dan stijf op elkaar en kijkt de ander doordringend aan, de ogen geknepen. Als hij de ander te walgelijk voor woorden vindt, wat vaak zo is, dan kijkt hij net zo doordringend, maar verderop in de ruimte. Dat is Thierry’s luistergezichtje.

Dan is er Thierry’s grootse lach. Want hij is heus niet altijd chagrijnig, boos, of ontzet over het partijkartel. Hij kan ook ontzettend groots lachen. Dan gooit hij zijn hoofd naar achteren (maar net niet te veel, daarover straks meer) en lacht, lacht, lácht! Haha-HA-hahahahahaha. Hij laat zich dan echt even helemaal gaan. Ook die lach heeft hij geoefend voor de spiegel. Lachen met boven- én ondertanden.

Thierry’s lievelingsgezichtje is het ‘even naar de pers toelopen’-gezichtje. Dat mag hij de laatste tijd vaak in praktijk brengen. Het eerste deel van zijn leven keek de pers niet naar Thierry om, maar ik denk dat hij er toen wel al van droomde. Dat je een willekeurige deur uitkomt, ergens in Den Haag, of bij een debatcafé, of gewoon de deur van je huis, en dat daar dan een clubje journalisten staat dat iets aan je wil vragen. Dat clubje treed je tegemoet met een opgeruimde, welwillende blik, maar ook weer niet te welwillend, want dat ziet er gretig uit. Je moet ook een zekere haast uitstralen, maar niet te veel haast, want je wil wel dat ze je vragen gaan stellen. Dat gezichtje heeft Thierry ook in huis.

Thierry’s lievelingsgezichtje is het ‘even naar de pers toelopen’-gezichtje

Vorige week zat Thierry bij Pauw & Jinek, waar hij veelal de grootse lach beoefende, want tja, hij heeft dus twee zetels, en daar lieten ze een kort filmpje zien van zijn victoriespeech op de verkiezingsavond. ‘Het is zo heftig van onder gefilmd. Volgende keer moeten we dat een beetje, eh…’, klaagde hij meteen na het filmpje.

Tja, dat is natuurlijk wel een probleem, want op een spreekgestoelte word je vaak van onderen gefilmd en gefotografeerd. In de Kamer is dat ook zo. En bij persconferenties.

Ik stel voor dat Thierry in zijn huis een spiegel heel laag ophangt en in die spiegel gaat bestuderen wat zijn beste hoeken zijn vanuit een laag standpunt. Na een tijdje zul je het onder de knie hebben, Tjer, dat weet ik zeker!

Welke Nederlander wordt de nieuwe coach van Barcelona?

Wordt het Gio, De Boer of toch Koeman?

Barcelona heeft de laatste 45 jaar de helft van de tijd een Nederlandse trainer gehad. Ook benoemt de club vaak oud-spelers tot coach. Kortom: maakt een Nederlander kans Luis Enrique op te volgen?

Giovanni van Bronckhorst

42 jaar

Vier jaar Barcelona (2003- 2007)

Toen Giovanni van Bronckhorst in 2005, in een vol Camp Nou, werd gehuldigd vanwege de titel van Barcelona, verzuchtte hij: ‘Het is toch nauwelijks te bevatten dat ik in de voetsporen treed van grootheden als Cruijff en Neeskens.’ Als kind droomde hij er al van om ooit het paars-blauwe shirt te dragen.

Van Bronckhorst ging in 2003 voor Barcelona spelen, toen Frank Rijkaard er coach was. Hij won met de club de Champions League en bleef na de grote schoonmaak onder leiding van voorzitter Laporta als enige Nederlandse speler achter. Bij de fans, die hem altijd ‘Gio’ noemden, omdat zijn achternaam voor Catalanen onuitspreekbaar is, was hij populair. Niet alleen vanwege zijn aanvallende acties, maar ook vanwege zijn bescheiden karakter.

Kandidaten in Spaanse pers

Jorge Luis Sampaoli (57) Argentinië, coach Sevilla, geen landstitels, in 2015 winst Copa America als bondscoach van Chili

Ernesto Valverde (53), Spanje, coach Athletic Bilbao, landkampioen met Olympiakos (Griekenland) in 2008

Laurent Blanc (51), Frankrijk, oud-speler Barcelona (1996-1997), geen club, driemaal landskampioen met Paris Saint-German

Juan Carlos Unzué (49), Spanje, oud-keeperstrainer Barcelona, sinds 2014 rechterhand van vertrekkende coach Luis Enrique.

Mocht het Van Bronckhorst lukken deze competitie met Feyenoord op de Coolsingel te eindigen, dan is zijn erelijst groter dan die van Luis Enrique, Pep Guardiola of Frank Rijkaard bij hun benoeming. Geen van drieën had als trainer een hoofdprijs veroverd. Stel dat Barcelona hem vraagt? ‘Pfff, het is nog een beetje vroeg, maar ik zou zeker geen nee zeggen’, zei hij onlangs tegen de NOS.

Van Bronckhorst ziet evenwel een andere Nederlander als de ideale opvolger van Luis Enrique. ‘Ronald Koeman zou niet misstaan bij Barcelona. Het is niet voor niets dat hij zo vaak wordt genoemd.’

Ronald Koeman

Ronald 'sneeuwvlokje' Koeman
Ronald ‘sneeuwvlokje’ Koeman© Hollandse Hoogte

53 jaar

Zes jaar Barcelona (1989-1995)

Meeste allure, meeste bagage. Van alle Nederlanders met een Catalaans voetbalverleden zou Ronald Koeman de meest logische kandidaat zijn. Of hij wil, is geen vraag. Van Koeman is algemeen bekend dat hij twee ambities heeft als trainer: nog een keer bondscoach van het Nederlands elftal worden en als trainer in Camp Nou werken.

Vanwege zijn doelpunt in de Europa Cup 1-finale op Wembley tegen Sampdoria, in 1992, staat zijn naam nog altijd in hoofdletters in de geschiedenisboeken geschreven. Draagvlak genoeg voor de man die liefkozend Sneeuwvlokje werd genoemd naar de albino gorilla in de dierentuin van Barcelona. Hij speelde onder Johan Cruijff en werkte ook als assistent-trainer bij Barcelona onder Louis van Gaal; als geen andere kent Koeman de dynamiek van de club.

Bij zijn afscheid schreef een Spaanse krant: ‘Het verleden is Cruijff, het heden is Van Gaal en de toekomst is Koeman.’ Gaat het ook zo ver komen? Eén ding spreekt niet voor huidige coach van Everton. Als trainer heeft hij zich ontwikkeld als een realist. Wie trainer van Barcelona wil zijn, moet ook een beetje een dromer zijn.

Frank de Boer

Frank de Boer in 2002
Frank de Boer in 2002 ©

46 jaar

4 jaar Barcelona (1999-2003)

Misschien wel de mooiste wedstrijd onder leiding van Frank de Boer speelde Ajax uitgerekend tegen Barcelona, in 2013. Met Barcelona-voetbal (en met tien man) versloeg Ajax de Catalanen met 2-1. Na afloop kreeg De Boer de vraag of hij zichzelf ooit nog weleens zag terugkeren bij Barcelona, als trainer. ‘Dat zou een droom zijn’, antwoordde hij.

De Boer speelde ruim vier seizoenen voor Barcelona, maar liet er nooit echt zijn beste voetbal zien. Een smet op zijn Spaanse periode was een schorsing van twee maanden, nadat hij in 2001 op het verboden middel nandrolon was betrapt. In 2003 besloot Barcelona het contract van de verdediger niet te verlengen en nam hij de wijk naar Galatasaray.

Terug als trainer in Barcelona? Waarom niet? Tegen Giovanni van Bronckhorst en Phillip Cocu zou je nog kunnen inbrengen dat ze geen internationale ervaring hebben als trainer. Voor Frank de Boer, die met Ajax vier landstitels op rij won, geldt dat niet. Zijn periode bij Inter Milaan mag dan zijn uitgelopen op een fiasco (ontslag na elf competitieduels), hij weet nu wel hoe de krachtenvelden werken bij een grote buitenlandse club.

Daar staat tegenover: de warme gevoelens die de socios koesteren voor Cocu, Koeman en Van Bronkhorst, hebben ze niet voor Frank de Boer. Aan hem kleeft iets te nadrukkelijk het Van Gaal-stempel. De Boer was een van de in totaal negen Nederlandse spelers die onder de weinig geliefde Amsterdamse coach werden aangetrokken. Dat waren er veel te veel, vonden de fans.

Jordi Cruijff

Jordi Cruijff in 1993 in het shirt van de Catalanen
Jordi Cruijff in 1993 in het shirt van de Catalanen © ANP

43 jaar

Acht jaar Barcelona (1988-1996)

Als trainer heeft Jordi Cruijff vrijwel geen ervaring, al zat hij na het ontslag van Shota Arveladze wel eventjes op de bank bij Maccabi Tel Aviv, de club waar hij al vijf jaar als technisch directeur werkzaam is. Hij behaalde begin dit jaar zeven zeges en een gelijkspel in acht wedstrijden en maakte daarna plaats voor een coach die hij zelf aanstelde.

Van alle Nederlandse oud-spelers van Barcelona kent Jordi Cruijff de club het best. Hij heeft acht jaar (waarvan zes bij de jeugd) voor de club gespeeld, langer dan alle andere landgenoten, zelfs zijn vader. Hij voldoet daarmee aan twee belangrijke criteria. Bara benoemt graag Nederlanders: met Michels, Cruijf, Van Gaal en Rijkaard had de club 23 van de afgelopen 45 jaar een Nederlander aan het roer. En de club ziet graag oud-spelers als trainer.

Jordi is niet de meest logische kandidaat voor de vacature van trainer bij Barcelona, maar aan conventies heeft de club wel vaker lak gehad: Frank Rijkaard werd in 2003 op voorspraak van Jordi’s vader benoemd, nadat hij als hoofdtrainer van Sparta was gedegradeerd.

Het is volgende week een jaar geleden dat Johan Cruijff overleed. Zijn zoon op de bank om diens denkbeelden levend te houden. Is het te mooi om waar te zijn?

Phillip Cocu

Philip Cocu in 2002
Philip Cocu in 2002 © ANP Pro Shots

46 jaar

Zes jaar Barcelona (1998-2004)

Journalist Edwin Winkels, sinds jaar en dag volger van Barcelona, schreef eens hoe Phillip Cocu door zijn ploeggenoten naar een beroemd visrestaurant werd gestuurd waar hij vervolgens kip met patat bestelde. De maître had hem liefdevol, maar dwingend aangekeken en gezegd: ‘Hier eet u vis, meneer, u zult het heerlijk vinden.’

En zie Cocu nu eens langs de kant van het veld staan. Goed gesoigneerd, prettig voorkomen, man van de wereld. Qua stijl doet hij ergens in de verte zelfs een beetje denken aan zijn leeftijdsgenoot Pep Guardiola.

Van Barcelona is bekend dat ze graag oud-spelers in de technische staf hebben. Ervaring is fijn, maar geen pre. Zie Guardiola (gepromoveerd van Barcelona B) en zie Enrique (twee jaar trainerervaring: ontslagen na een zevende plaats met AS Roma en bij Celta de Vigo opgestapt na een negende plek).

Maar zou iemand denken aan de coach die met PSV tweemaal landskampioen werd en die van 1998 tot 2004 meer dan tweehonderd competitieduels speelde voor Barcelona en op het einde zelfs de aanvoerdersband droeg? Cocu mocht dan een wat stille, onzichtbare kracht zijn als middenvelder, betrouwbaar was hij wel.

Onlangs werd Cocu gevraagd of hij nog had genoten van het mirakel van Barcelona tegen Paris Saint Germain (6-1). Zijn ogen begonnen te glinsteren. Ja, dat had hij zeker. Op de vraag of hij het een interessante vacature vond, trainer van Barcelona, reageerde hij een stukje terughoudender. ‘Iedere trainer heeft ambities. Ik ook. Maar ik richt me nu op PSV.’

Volkskrant

wordt Jordi Cruyff

Zeeuws dorp ‘voorspelt’ stemgedrag

  1. Zeeuws dorp ‘voorspelt’ stemgedrag

    Kattendijke

    Verslaggever Mark Misérus was in Kattendijke. Hoog en lager opgeleid zijn er vertegenwoordigd, net als ondernemers en stille werkers. ‘Dit dorp is een mengeling van jong en oud, van nieuwkomers en van mensen die er generatie op generatie zijn blijven wonen.’ (+)

    Kattendijke.
    Kattendijke. © Wikimedia

    Geen stembureau kwam vijf jaar geleden zo dicht in de buurt bij de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen als het enige stembureau in Kattendijke, een lieflijk Zeeuws dorpje zonder supermarkt, horeca of school. Na een onderzoek en een bezoek aan het dorp door deze krant ging het opmerkelijke moyenne (afwijking slechts 3,9 procent ten opzichte van het landelijk gemiddelde) een eigen leven leiden.

    ‘De rest van Nederland kan stoppen met tellen. De uitslag in Kattendijke is bekend’, concludeerde Omroep Zeeland daarom toen woensdagavond de 379 stemmen in het dorp waren geteld. Wat blijkt? De ‘Kattendiekers’ hadden de meeste trends deze verkiezingen opnieuw in de smiezen.

    Zo kwam volgens de omroep het aantal stemmen op de PvdA precies overeen met de vrije val die de partij landelijk maakte: 9 zetels. Ook werd de groei van GroenLinks (14 zetels) ragfijn voorspeld. De 34 zetels voor de VVD waren er weliswaar een te veel, ook de 21 van D66 waren aan de hoge kant. En de christelijke partijen kregen in Kattendijke meer ruggensteun dan in de rest van Nederland, hoewel dat geldt voor heel de gemeente Goes.

    Ook de opmars van het Forum voor Democratie was voorzien, maar dat geldt niet voor de drie Kamerzetels waarmee Denk mag pronken. Als het aan het dorp aan de Oosterschelde had gelegen, waren dat er nul gebleven.

  2. 16 maart 2017, 17:44

Buma (CDA) zet Koning Maxima weg als ‘rare vreemdeling met 2 paspoorten”

Blunder . De Argentijnse wet staat het niet toe en welk probleem denkt Buma hiermee op te lossen?

Translate from Dutch

 

 

 

 

 

De Turkse Nederlanders die zaterdagavond stonden te protesteren bij het Turkse consulaat in Rotterdam zijn geen Nederlanders, maar Turken.

  1. De Turkse Nederlanders die zaterdagavond stonden te protesteren bij het Turkse consulaat in Rotterdam zijn geen Nederlanders, maar Turken. Dat zei PVV-leider Geert Wilders maandag tijdens het EenVandaag-debat met premier Rutte. De diplomatieke rel tussen Nederland en Turkije was meteen het eerste gespreksonderwerp.

    Wilders gaf aan blij te zijn dat de Turkse minister van Familiezaken het land is uitgeleid door de politie, ‘maar er is een groter probleem’. Wilders: ‘Al die mensen op dat plein bewezen dat ze geen Nederlanders zijn, maar Turken.’

    Rutte vindt dat er een probleem is met integratie, maar zei dat 80 procent van de Turken wel goed is geïntegreerd. Dit werd door Wilders betwist. ‘Dat klopt niet. Turken zijn niet goed geïntegreerd’, aldus de PVV-leider. ‘Vorig jaar waren er verkiezingen, daarbij stemde 69 procent van de Turken in Nederland voor Erdogan’, zei Wilders over de Turkse president Erdogan.

  2. 13 maart 2017, 18:23