VERBIED SALAFISTISCHE ORGANISATIES

column

Dirk Verhofstadt

Het rapport van OCAD over het oprukkende salafisme moet ernstig genomen worden en niet geminimaliseerd zoals gebeurt door sommige politici en opiniemakers, zoals Dick Wursten (De Standaard, 11/2) en Chams Eddine Zaougui (De Standaard, 10/2). Het salafisme vormt een groot gevaar voor onze liberale democratische rechtsstaat, zoals beschreven in mijn boek Salafisme versus democratie (september 2016).

Wat is het probleem? Vanuit Saoedi-Arabië wordt met massa’s geld het salafisme gepromoot in Europa. Salafisten volgen de strikte interpretatie van de Koran en de Hadith. Ze baseren zich op de ideeën van Ahmad Ibn Hanbal, Ibn Taymiyya en Ibn Abdel Wahhab die vinden dat alle moslims zich moeten zuiveren en terugkeren naar de originele principes van de islam. Hun volgelingen worden aangeduid als ‘salafiyyah’ of ‘volgelingen van de voorouders’. Ze keren zich tegen christenen, Joden en atheïsten, maar ook tegen ‘kuffar’, namelijk moslims die er in hun ogen ketterse ideeën op nahouden zoals sjiieten, alevieten en soefi’s. Een groeiend aantal, vooral jongere moslims in onze contreien, wordt vatbaar voor die radicale boodschappen die door salafistische imams worden ingeprent op koranscholen en in moskeeën, via boeken en teksten, en ook steeds meer via het internet en de sociale media.

Gevaar voor onze democratie

Gevaarlijk voor onze samenleving is dat salafisten zich afkeren van onze democratie en onze manier van leven. Ze willen niet weten van de vrijheid van meningsuiting. Ze verwerpen de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Ze vinden homoseksualiteit onaanvaardbaar. Ze haten ongelovigen en andersgelovigen. Ze vinden dat onze grondwet en andere wetten ondergeschikt zijn aan de Koran en dat de sharia ook hier moet worden ingevoerd. Salafisten keren zich tegen het recht van het individu, in het bijzonder van vrouwen, om zelf te beslissen over de belangrijke zaken in hun leven. Salafisten eisen het recht op om binnen hun gemeenschap in onze westerse samenlevingen, eigen regels op te leggen.

De kern van het salafisme is een absolute loyaliteit ten aanzien van God en de islam enerzijds, en de afkeuring van alles wat niet islamitisch is anderzijds. Dat betekent niet dat alle salafisten geweld verheerlijken. Maar ze scheppen wel de voorwaarden waarin een toenemend aantal jongeren zich vijandig opstelt tegenover onze samenleving. Zelfs de zogenaamde a-politieke of quietistische salafisten die IS afkeuren, zetten moslimgelovigen in het Westen aan tot afkeer en afzondering van de niet-islamitische samenleving. Dat betekent dat er van integratie, van goed burgerschap, en van het participeren aan onze samenleving geen sprake kan zijn. Zo vormt zich een parallelle wereld van mensen die zich als het ware buiten onze maatschappij bewegen en die een versie van de islam verspreiden die ultraorthodox is.

Daardoor worden ook vreedzame salafisten vatbaarder voor het politiek salafisme (zoals het vroegere Sharia4Belgium) dat via prediking aanzet om religieuze voorschriften in het publieke domein strikt toe te passen. Ze leggen meisjes op steeds jongere leeftijd op om een hoofddoek dragen, ze eisen gescheiden zwemmen en aparte gebedsruimtes, ze willen niet dat mannen en vrouwen elkaar een hand geven, ze keren zich tegen elke kritiek op hun geloof, ze leren aan om geen vriendschappen te sluiten buiten hun eigen kringen, ze willen de sharia implementeren. Die afkeer voor onze democratie kan ook leiden tot het jihadi-salafisme. Het bewijs daarvoor is dat honderden jonge moslims, waaronder ook meisjes en vrouwen, vanuit ons land naar Syrië trokken om er het kalifaat te versterken, en soms terugkeerden om hier aanslagen te plegen, zoals gebeurde in Parijs, Brussel en Zaventem.

Salafistische organisaties zijn dus niet onschuldig. Ze vormen de voedingsbodem voor de radicalisering van steeds meer moslims. Ze vormen een rechtstreeks gevaar voor onze democratische grondwaarden. Om die reden moeten ze verboden worden. Een weerbare democratie kan immers niet dulden dat ze ondermijnd wordt door de radicale islam. “We mogen niet langer tolerant zijn voor de intoleranten die tot doel hebben de tolerantie ten gronde te richten,” aldus Karl Popper, en hij had gelijk. De vrijheid van godsdienst is een belangrijke verworvenheid, maar mag niet misbruikt worden om onze andere rechten en vrijheden te ondermijnen en te vernietigen. Een verbod van salafistische organisaties strookt met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Artikel 17 stelt dat groepen of personen die tot doel hebben schade toe te brengen aan de rechten en vrijheden die zijn vastgelegd in het EVRM, of die tot doel hebben deze rechten en vrijheden van anderen op een ontoelaatbare wijze in te perken, geen beroep kunnen doen op de grondrechten van het EVRM. Op basis van artikel 17 heeft het Europees Hof op 12 juni 2012 Duitsland in het gelijk gesteld toen het de radicaal islamitische organisatie Hizb Ut-Tahrir verbood, die actief opkwam voor de implementatie van de sharia in Europa.

De diplomatieke betrekkingen met Saoedi-Arabië moeten verbroken worden.

Daarnaast moeten we de geldstromen vanuit Saoedi-Arabië stilleggen. Dat dictatoriaal regime wil haar achterlijke levensvisie opdringen aan de rest van de wereld. Om die reden, maar ook omdat ze in eigen land de mensenrechten met de voeten treden en hun vrouwen behandelen als minderwaardige wezens, moeten we onze diplomatieke, economische en militaire relaties met Riyad compleet verbreken. Dat betekent ook dat de Vlaamse en Waalse regeringen niet langer mogen toestaan dat wapentuig aan Saoedi-Arabië geleverd wordt. Wie ethisch consequent is, doet geen zaken met een regime dat een radicaal islamitische doctrine steunt die onze democratie wil ondermijnen.

Een verbod op salafistische organisaties en het verbreken van onze betrekkingen met Saoedi-Arabië zou ook een grote steun betekenen voor de overgrote meerderheid van moslims in ons land die onze normen en waarden wél accepteren en toepassen. Het zou een steun betekenen voor moslimgezinnen die nu met lede ogen zien hoe hun jongeren radicaliseren. Het zou een steun betekenen voor de gematigde imams die een hedendaagse invulling geven van hun geloof. We moeten de gematigde moslims steunen tegen het oprukkende salafisme. We moeten het salafisme stoppen om de overgrote meerderheid van de moslimgelovigen in ons land te beschermen en te helpen. Hier ligt het cruciale verschil met extreemrechts dat alle moslims viseert en daarbij een ranzig en racistisch discours volgt.

De Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb, die in juli 2016 geconfronteerd werd met de vraag om in zijn stad een instituut voor salafisten te vestigen, formuleerde het als volgt: “De rechtsstaat biedt bescherming voor alle religieuze uitingen. Maar voor diegenen die de vrijheid van religie of andere vrijheden inzetten om haat te zaaien, integratie te verhinderen of bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten, is geen plaats.” Laten we hier snel werk van maken. Het salafisme heeft geen plaats in onze liberale democratische samenleving.


Dirk Verhofstadt

De auteur is kernlid van de denktank Liberales en schreef het boek ‘Salafisme versus democratie’ (uitgeverij Houtekiet).

Links

mailto:verhofstadt.dirk@telenet.be

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord ‘steun’ als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be

Witte Huis: ‘Wie heeft hier de leiding?’

Vertrek Michael Flynn onderstreept chaotische eerste weken Trump

Het vertrek van veiligheidsadviseur Michael Flynn onderstreept de wanorde in het Witte Huis tijdens de eerste weken van president Trump.

De meeste leden van de Trump-entourage in en rond het Witte Huis zullen niet zo heel rouwig zijn om het vertrek van Mike Flynn. Als islamofobische samenzweringstheoreticus had hij een onhoudbare relatie met de realistische ministers Mattis van Defensie en Tillerson van Buitenlandse Zaken, als vriend van de Russen loog hij tegen vicepresident Mike Pence, als ontslagen spionagedirecteur maakte hij ruzie met de inlichtingendiensten, en als wantrouwige leider van de National Security Council dreigde hij met een intern onderzoek om lekkende medewerkers op te sporen.

Zelfs de president was geïrriteerd geraakt. Flynn, die tijdens de campagne nog zo loyaal ‘lock her up’ had geschreeuwd, was volgens Trump nu een ‘bazig’ figuur die ‘te veel praatte’, tekende The New York Times op uit de mond van medewerkers. En dan had hij ook nog een zoon die nog erger was (en in december al ontslagen werd uit de transitiestaf). Zelfs onder de outsiders was Flynn een outsider.

Maandagavond vertrok Flynn, nog geen vier weken na zijn aanstelling. Trump heeft een tijdelijke vervanger benoemd, maar het betekent dat de positie van Nationaal Veiligheidsadviseur, een van de belangrijkste medewerkers van de president, weer vacant is. Het betekent ook dat Trumps personeelsbeleid op zijn zachtst gezegd niet feilloos is geweest. Optimisten zeggen dat het alleen maar beter kan worden. Pessimisten vrezen dat het met Trump zelf te maken heeft.

Impulsiviteit

Reince Priebus.
Reince Priebus. © EPA

Het ontslag van Flynn laat hoe dan ook opnieuw de chaos zien die het Witte Huis in Trumps eerste weken kenmerkt. Enige frictie is gebruikelijk, met het aantreden van een nieuwe president, maar het gebrek aan ervaring, de impulsiviteit, de onderbezetting, de interne competitie, de leugens en de liefde voor disruptie van sommige hoofdrolspelers in het Witte Huis maken de wanorde dit keer nog groter.

Neem de communicatie rond het vertrek. Tijdens een persconferentie met de Canadese premier Trudeau maandag wist Trump het onderwerp Flynn nog te vermijden door geen beurt te geven aan kritische journalisten. Daarna, zo schrijft The Washington Post, bleven verschillende journalisten tachtig minuten voor de deur van woordvoerder Sean Spicer hangen om hem te vragen naar de positie van Flynn. Spicer gaf geen commentaar. Stafchef Reince Priebus liep langs, maar gaf ook geen commentaar. Toen verscheen adviseur Kellyanne Conway op televisie, die zei dat Flynn nog het volste vertrouwen van de president had. Daarna kwam Spicer naar buiten, die juist zei dat de president zich aan het beraden was. Weer een paar uur later was Flynn verdwenen.

Verschillende medewerkers die verschillende boodschappen naar buiten brengen: het laat zien dat de wereld van Trump uit verschillende werelden bestaat. Trump houdt van onderlinge competitie tussen zijn ondergeschikten, omdat die het beste in hen naar boven zou halen. Hij is daarin niet alleen: ook de presidenten Ford en Carter bedienden zich in de jaren zeventig van deze strategie van een ‘wiel met spaken’. Het leidde tot felle interne gevechten tussen de verschillende facties.

Trump houdt van onderlinge competitie tussen zijn ondergeschikten

Strijd om aandacht

In het Witte Huis van Trump is de concurrentie vooral een strijd om aandacht en bevestiging. Wie heeft het oor van de president? Dat leidt tot vertoningen zoals afgelopen zondag, toen adviseur Stephen Miller met een uitgestreken gezicht allerlei ongegronde beweringen van de baas herhaalde. Het was een teken van loyaliteit: wie de alternatieve waarheden van de president zo hard kan verdedigen, heeft weinig andere werelden om naar terug te keren. Trump complimenteerde hem uitvoerig.

De belangrijkste scheur door het Witte Huis loopt ook door Trump zelf. Hij is de outsider die zich opwierp als de verdediger van de witte onderklasse, maar ook de insider die de kapitalistische belangen van de klassieke Republikeinen behartigt. In zijn staf wordt de ene groep vertegenwoordigd door Steve Bannon, de populistische chefstrateeg die onder meer de bedenker was van het inreisverbod, de andere door Priebus, de partijbons die nu chefstaf is. Daartussen zweeft Jared Kushner, Trumps schoonzoon, een pragmaticus die ook de familiebelangen in het oog houdt.

Wie heeft hier de leiding?, vroeg Paul Ryan, de Republikeinse partijleider vorige maand toen een delegatie met deze mannen, aangevuld met Miller en Conway, bij hem langsging om wetgevende prioriteiten te bespreken. Hij kreeg geen antwoord, aldus The Washington Post.

Jared Kushner, de schoonzoon van Trump, bij zijn beëdiging als senior-adviseur.
Jared Kushner, de schoonzoon van Trump, bij zijn beëdiging als senior-adviseur. © AFP

Ryans vraag is lastig te beantwoorden. Kushner, in eerste instantie gezien als invloedrijkste man achter de schermen, is wat op afstand komen te staan; hij en zijn vrouw Ivanka zouden het uitgaansleven van Washington hebben ontdekt. Bannon was de man van de eerste weken, maar hij en zijn medestander Miller kregen veel kritiek te verduren na de overhaaste invoering van het inreisverbod. Bovendien klaagde Trump dat hij slecht was voorgelicht over een door hem getekend decreet waarmee hij Bannon een plek gaf in de Veiligheidsraad.

Priebus nam daarop het initiatief, en stelde een tienpuntenplan op om de besluitvoering en de communicatie daarover te structureren. Daarmee lijkt hij de situatie te willen normaliseren – normaal gesproken is de chefstaf degene die de toegang tot de president controleert, en dus degene met de sleutel tot de macht. Maar die consolidatiepogingen kunnen hem ook de kop kosten. Fanatieke Trump-aanhangers, toch al wantrouwig tegenover de Republikeinse partij, verdenken Priebus ervan het lek te zijn waarop journalisten de verhalen over de intriges in de West Wing baseren. En dit weekend pleitte Chris Ruddy, de baas van de conservatieve zender Newsmax, in een interview op CNN na een gesprek met Trump voor het lozen van Priebus.

De president is ontevreden

Volgens de website Politico gaat Trump de laatste dagen regelmatig te rade bij oude New Yorkse kennissen zoals Ruddy en collega-vastgoedinvesteerder Stephen Schwarzman. Zelfs Chris Christie, de gouverneur van New Jersey die moest vertrekken op last van Kushner, is weer in beeld gekomen. De president is ontevreden, zei een van de oude vrienden tegen Politico. ‘Voor het einde van de zomer verwacht ik een nieuwe verandering. Of eerder.’

Volkskrant

Advocaat Ficq: ‘Ik was een Marokkanenhoer. Het doet me niks’

Interview Bénédicte Ficq

Het gerechtshof in Amsterdam oordeelde vandaag dat Badr Hari zich schuldig heeft gemaakt aan een serie mishandelingen in het Amsterdamse uitgaansleven. Lees dit eerder gepubliceerde interview met zijn advocaat Bénédicte Ficq over de beschuldigingen dat ze een ‘maffiamaatje’ zou zijn en hoe het is om Hari te verdedigen.

CV

1957 Geboren in Goirle.

1970-1977 Atheneum in Maastricht.

1977-1985 Studie rechten in Groningen.

1986 Werkzaam op kantoor Van Asperen, De Roos en Pen in Amsterdam.

1992 Oprichting eigen bureau met Nico Meijering en Leon van Kleef.

Bénédicte Ficq is getrouwd met historica en Oranje-biograaf Dorine Hermans. Ze hebben een zoon en een dochter.

Bénédicte Ficq (58) verdedigde kickbokser Badr Hari, die werd vervolgd wegens een reeks mishandelingen in het Amsterdamse uitgaanscircuit. Ze verbrak de banden met hem en herstelde ze anderhalve week later. Ze was de raadsvrouw van Adil A., die terechtstond voor een dubbele liquidatie in de Staatsliedenbuurt. Ze stond de nabestaanden bij van de overvallers die werden doodgeschoten toen ze de juwelierszaak Goldies in Deurne probeerden te beroven.

Ziehier de wapenfeiten. Het hof veroordeelde Hari tot een zwaardere straf dan de rechtbank had opgelegd. Adil A. kreeg levenslang. De poging om de juweliersvrouw te vervolgen, mislukte.

Was dit een jaar van nederlagen?

‘Als advocaat denk je niet in dat soort termen.’ Ze schuift eerst een stapeltje boeken over rechtspraak op de tafel in de woonkamer terzijde. Ze zijn van haar zoon en dochter, de kinderen van haar en haar partner, historica Dorine Hermans. ‘Ze doen allebei rechten. Ik ben er verbaasd over, ze zijn nu al veel gemotiveerder dan ik op die leeftijd was. Ik heb in Groningen het eerste jaar drie keer overgedaan. Ik was met heel andere dingen bezig dan studeren.’

Met het arrest voor Badr Hari en de uitslag van de juridische procedure volgend op de gewapende overval in Deurne kan ze leven. ‘Sterker, niemand, echt niemand had verwacht dat Badr er met twee jaar cel, waarvan tien maanden voorwaardelijk, vanaf zou komen. Dat is goed afgelopen. Maar het vonnis voor de liquidaties in de Staatsliedenbuurt ervaar ik als zeer onterecht. Die jongen had niet veroordeeld mogen worden. Godzijdank is het een tussenstation, het hoger beroep loopt. Je moet er niet aan denken dat hij definitief een ticket naar de dood krijgt uitgereikt.’

Advocaat Ficq: 'Ik was een Marokkanenhoer. Het doet me niks'
© Valentina Vos

In het halletje van haar woning staat de vouwfiets waarmee ze elke dag naar Amsterdam rijdt. Het vertrekpunt dient onvermeld te blijven. ‘Het is toch een raar beroep, advocaat. Iemand – een reaguurder of een getuige die ik oproep – kan het zomaar ineens op je gemunt hebben.’ Ze is verslaafd aan de tochtjes naar het werk op de Brompton. Goed voor de geest. Vastgelopen gedachten worden ineens vloeibaar. Onderweg houdt ze de iPhone onder handbereik om invallen in te spreken. Er zijn er altijd minstens drie als ze op haar bestemming aankomt.

Eindpunt is het bureau dat Ficq sinds 1992 deelt met haar collega’s Nico Meijering en Leon van Kleef; vierde partner Marnix van der Werf kwam er later bij. Het huidige pand, waar medewerkers hun voertuigen op het binnenplein zodanig parkeren dat bezoekers goeddeels buiten het zicht van voorbijgangers blijven, staat te boek als het liquidatiekantoor. Nogal wat cliënten worden beticht van betrokkenheid bij afrekeningen in het criminele circuit.

Wat maakt jullie zo populair in die kringen?

‘We zijn bikkelaars. We zijn kritisch. Op het Openbaar Ministerie. Op de politie. Ik denk dat cliënten dat weten.’

Dat levert het kantoor ook kritiek op. Jullie zijn er vooral op uit het OM en de politie verdacht te maken. Maffiamaatjes, zei misdaadverslaggever John van den Heuvel ooit.

Het is een hardnekkig misverstand te denken dat wij binnenlopen op dit soort cliënten

‘Als we de vinger weten te leggen op onvolkomenheden of onregelmatigheden, gebruiken we dat. Dat is ons werk. Je komt er bijvoorbeeld achter dat ontlastende verklaringen buiten het dossier zijn gehouden. Dat soort dingen gebeurt. Daar word je wantrouwig van. Je merkt dat het OM onder spanning staat – dan gaat er wel eens iets mis. Bij het Passageproces, over de reeks liquidaties in de Amsterdamse onderwereld, zaten er voortdurend vijf officieren van justitie. Vijf! Dat zegt iets over het prestige dat aan zo’n proces hangt. Natuurlijk is er politieke druk om kopstukken veroordeeld te krijgen. Justitie gaat tot de randen van de wet en soms erover. Kijk naar de pogingen verdachten veroordeeld te krijgen door kroongetuigen in te zetten. Dat zijn bepaald geen kleine visjes, het zijn zelf zware verdachten. Het is opportunisme. Iemand als Fred R. werd in het Passageproces in eerste aanleg nog bij de strot gegrepen door het OM. Een onbetrouwbare rat was het. Als kroongetuige geldt hij ineens als de verlosser. Zoiets is voor ons een gruwel. Als Van den Heuvel ons maffiamaatjes noemt, is dat voor zijn rekening. Laat maar. Ik weet hoe wij werken en willen werken.’

De suggestie van maffiamaatje is ook dat het lucratieve handel is.

‘Bijna 80 procent van wat we doen, is pro deo. Ook voor die zware jongens, ja. Als ze in beeld zijn, worden ze meteen financieel lamgelegd. Op alle fondsen, als die er al zijn, ligt beslag. Het is een hardnekkig misverstand te denken dat wij binnenlopen op dit soort cliënten.’

Waar komt dat door?

Geld, status en roem zijn verkeerde drijfveren. Het is een ploetervak

Advocaat Ficq: 'Ik was een Marokkanenhoer. Het doet me niks'
© Valentina Vos

‘Ik ben bang dat het nog steeds een erfenis is van Bram Moszkowicz. Die etaleerde de weelde die zou horen bij de strafrechtadvocatuur. Daar ergerden wij ons helemaal kapot aan. Er was geen leedvermaak toen hij kopje onder ging, maar we dachten wel: hè, hè, eindelijk. Ook iemand als Theo Hiddema gaat er maar mee door. Geld, status en roem zijn verkeerde drijfveren. Het is een ploetervak. Daar komt nog bij dat de gesubsidieerde rechtshulp steeds verder wordt afgebroken. Daar maak ik me grote zorgen over. Er hoort een fatsoenlijke vergoeding voor de verdediging te zijn. We maken mee dat je de pleitnota nog moet gaan schrijven en de Raad voor de Rechtsbijstand, die de vergoedingen vaststelt, meldt dat het geld op is. Of je krijgt maar 24 uur betaald voor een gecompliceerde moordzaak, louter op basis van de dikte van een dossier. Dan krijg ik een rood waas voor de ogen. Je hebt je verantwoordelijkheid tegenover je cliënt. Maar het moment nadert dat we cliënten moeten gaan weigeren omdat we het ons niet meer kunnen veroorloven. Dat staat haaks op wat we willen bieden. We zijn liefhebbers, we willen verdachten verdedigen. Het is het frustrerendste onderdeel van mijn werk. Als ik de Staatsloterij zou winnen, zou ik de prijs besteden aan pro-deozaken. Nooit meer iets met de Raad te maken. Heerlijk lijkt me dat.’

U stond door de verdediging van Badr Hari ineens zelf in de schijnwerpers. Hoe heeft u dat ervaren?

Bij RTL Boulevard blijk ik voortdurend afgezeken te zijn

‘Als irritant. De roddelpers stortte zich er op, dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Bij RTL Boulevard blijk ik voortdurend afgezeken te zijn. Bij zittingen stormden verslaggevers, fotografen en cameraploegen als een bijenzwerm op me af. Bizar. Het was misschien wel de lichtste zaak in mijn dossierkast, maar de aandacht was met afstand het grootst. Ik heb het aantal optredens op tv beperkt gehouden: één keer bij Knevel & Van den Brink en twee keer bij Pauw. Dat was in vier jaar tijd. Ik vond dat ik iets moest doen om het beeld bij te stellen. Mijn cliënt werd door de aangevers en de media als een monster neergezet.’

Het was een goede jongen, zei u, met prachtige handen. Pianovingers.

‘Dat is een uitlating, die had ik nooit moeten doen. Ik verwonderde me over de vorm van zijn handen. Die paste niet bij een kickbokser. Daar word je dus op geframed. Het leek alsof ik hem daarmee heilig verklaarde.’

Ik was een Marokkanenhoer. Een lelijke linkse heks. Nou, prima. Het doet me niks

Max Pam schreef in deze krant dat het een uitlating was die past bij een verliefd schoolmeisje.

‘Ik heb van alles over me heen gekregen. Ik was een Marokkanenhoer. Een lelijke linkse heks. Nou, prima. Het doet me niks. Echt niks.’

Beseft u dat u met zo’n vergoelijkende opmerking de mensen kwetst die hij mishandelde?

‘Ik wil nooit leed toevoegen, natuurlijk hou ik rekening met gevoelens van slachtoffers. Achteraf moet ik wel vaststellen dat ik dat soort opmerkingen beter niet meer kan maken. Ik moest me sindsdien voortdurend voor die uitlating verdedigen. De buitenwacht ziet in mijn cliënt een flat character: hij deugt niet. Ik zie een round character: iemand heeft meerdere kanten. Maar die nuance laat zich niet vangen in een enkele quote. De poging daartoe is mislukt. Zoiets ga ik niet meer doen.’

In de rechtszaak over de liquidaties in de Staatsliedenbuurt

Advocaat Ficq: 'Ik was een Marokkanenhoer. Het doet me niks'
© Valentina Vos

…’Daar ga ik niks over zeggen. Er loopt een hoger beroep.’

…bestond het idee dat u zich makkelijk voor het karretje van uw cliënt liet spannen. Zijn vingerafdrukken en dna op een van de gevonden wapens bijvoorbeeld zouden daarop zijn beland tijdens een seksspelletje in het verleden, waarbij per ongeluk is geschoten. Het leek me allemaal zo vergezocht.
‘U was niet bij de zitting. Dan kun je het niet beoordelen. Ik heb daar zes uur gepleit. Alles is daar in context voorbij gekomen. Dan ga ik nu niet meer in op een of twee feiten. Laat ik dan toch volstaan met twee opmerkingen: de vrouwelijke getuige heeft het verhaal onder ede bevestigd en vaststaat dat het gebruik van dit wapen niet te koppelen is aan de schietpartij.’

Wat doet u in het algemeen als u het idee heeft dat een cliënt u iets op de mouw speldt?

‘Die vraag kan ik alleen beantwoorden als duidelijk is dat er geen koppeling bestaat met het voorgaande. Dit gaat niet meer over de Staatsliedenbuurt, toch?’

Akkoord.

Ik durf te stellen dat ik in de werkrelatie altijd de baas ben

‘Als ik het idee heb dat een cliënt een verhaal verzint, dan zal de rechter dat gevoel ook krijgen. Ik zal hem krachtig ontraden een onzinverhaal op te voeren. Ik durf te stellen dat ik in de werkrelatie altijd de baas ben. Als hij het desondanks wil doorzetten, zal ik hem wijzen op de schade die hij zichzelf toebrengt. Heel soms zal ik hem dan adviseren een andere advocaat te nemen. Ik doe niks contrecoeur. Ik ben de specialist, ik beslis, uiteraard in overleg. Je moet geen route inslaan die alleen maar onheil brengt.’

U wist in september te voorkomen dat Badr Hari in voorlopige hechtenis werd genomen: hij moest vechten op een toernooi in Marrakech. Snel bleek dat hij daarvoor al zijn deelname had afgezegd. U legde zijn verdediging neer. Belazerde hij u?

‘Iedereen die hier naar vraagt, linksom of rechtsom, krijgt hetzelfde antwoord: ik doe hier geen mededelingen over. Ook op de volgende vraag, namelijk waarom niet, ga ik niks zeggen. Dat geldt ook voor de dan vaak volgende suggestieve vraag – namelijk dat het een gezamenlijk opzetje was.’

Verbreekt u altijd de banden met een cliënt als u ontdekt dat u belazerd wordt?

‘Die vraag kan ik niet in het algemeen beantwoorden. Iemand kan bijvoorbeeld liegen over zijn betrokkenheid bij een strafbaar feit. Dat hoort er in ons vak gewoon bij. Ik heb wel eens iemand vrij gekregen die later zei dat hij het toch gedaan had. Het was aan het begin van mijn loopbaan, ik had toen nog de illusie dat cliënten altijd volstrekt open tegen mij waren. Het was een volwassenwordingsmomentje.’

Uit Marokko kwamen sinds het arrest weer twee meldingen over incidenten met hem. Belt u hem dan op?

‘Ik heb me er niet in verdiept. Of ik hem wel of niet bel, behoort tot de geheimhouding tussen mij en mijn cliënt.’

Hij poseert op foto’s vrolijk bij het zwembad met zijn vriend Ronaldo in zijn armen. Always there to pick you up, bro. Wat denkt u dan?

‘Ik denk daar niks bij. Het is voor het vervolg in de zaak, de cassatie, volstrekt irrelevant. Ik kan me niet voorstellen dat de leden van de Hoge Raad geïnteresseerd zijn in die foto’s.’

Weet u zeker dat hij bij een bevestiging van de straf naar Nederland komt om die uit te zitten?

‘Absoluut. Dat heeft hij toegezegd.’

Er was verbazing toen u probeerde een vervolging te bewerkstelligen van de juweliersvrouw uit Deurne die de twee overvallers doodschoot. Wie zelf gewapend en met geweld een zaak binnendringt, loopt op z’n minst een zeker risico.

Advocaat Ficq: 'Ik was een Marokkanenhoer. Het doet me niks'
© Valentina Vos

‘Ik vind dat elke zaak waarin illegaal vuurwapengebruik heeft geleid tot dodelijke slachtoffers, moet worden voorgelegd aan een onafhankelijke rechter. Daar hebben nabestaanden recht op. Maar ook verdachten hebben er belang bij dat een rechter vaststelt of de eigenrichting gerechtvaardigd was.

‘De ouders, de broers en de zussen van mijn cliënt vroegen een oordeel over wat zich daar heeft afgespeeld. Ze hebben de beelden gezien. Er zijn later nog pogingen ondernomen om tot een gesprek te komen met de juweliersvrouw, maar dat is er niet van gekomen. Dat was een gemiste kans, ik sluit niet uit dat het niet tot een verzoek om vervolging was gekomen. Ze hadden er misschien mee kunnen leven. Maar laat duidelijk zijn: het was niet de wens van de nabestaanden dat die vrouw de gevangenis in moest. Ze wilden een toetsing. Maar ook die nuance haalde nooit het voetlicht. Op internet, op de sociale media, ging het weer los en ik was weer de kwaaie pier. In deze zaak ben ik er wel van overtuigd dat de verontwaardiging anders was geweest als de overval zou zijn gepleegd in een woning waar, ik noem maar iets, hennep werd geteeld. Deze publiciteitsbom had ook te maken met het feit dat het ging om hardwerkende, eerzame, Hollandse burgers. Als het henneptelers waren geweest, was het een stuk stiller gebleven.’

Het verkeerde moment, de verkeerde plaats, de verkeerde persoon en ineens kan het misgaan

Wat fascineert u zo in moord en doodslag?

‘Ik ben verzot op de technische kanten van de zaak. Dna, het sporenonderzoek, het kan doorslaggevend zijn. Natuurlijk is het ook de psyche. Het contact met de cliënt vind ik ongelooflijk boeiend.’

Wat heeft het u geleerd, de afgelopen dertig jaar?

‘Ik kom totaal verschillende vogels tegen. Psychopaten en doodnormale burgers. Bijna iedereen kan verdachte worden in een levensdelict. Het verkeerde moment, de verkeerde plaats, de verkeerde persoon en ineens kan het misgaan.’

Vraagt u altijd of uw cliënt het gedaan heeft?

‘Vrijwel altijd. In een enkel geval voel je intuïtief aan dat het geen zin heeft. Soms vraag je het gewoon niet. Als iemand in een waan heeft gehandeld, bijvoorbeeld.’

Ligt u er wel eens wakker van?

‘Ja. Wat me altijd bij is gebleven, is een zaak die al vroeg op mijn pad kwam: een jongen vermoordde op gruwelijke wijze een bekende. Hij was zwaar getraumatiseerd in zijn jeugd. Een dieptriest verhaal. Hij wilde weten hoe het was, iemand doden. Hij voelde er niets bij.’

Bespreekt u zoiets thuis?

‘Nee. Het klankbord voor mijn werk is mijn kantoor. Thuis is thuis. Ik kan goed zwijgen. Ik denk dat mijn gezin vaak in de krant moet lezen waarmee ik bezig ben. Het zijn geen babbelonderwerpen.’

Zijn er zaken die u niet zou doen?

Ik zou geen terreurverdachten willen bijstaan

‘Ik zou geen terreurverdachten willen bijstaan. Ik zou de gedachte onverdraaglijk vinden dat ik iemand met succes heb verdedigd die later uit overtuiging een aanslag pleegt. Ik moet er niet aan denken dat ik daar een bijdrage aan zou hebben geleverd.’

U kunt ook een verdachte van een moord vrijpleiten en vervolgens meemaken dat hij alsnog iemand ombrengt.

‘Het is onvergelijkbaar. Dat gaat over al of niet gepleegde feiten. Zo’n proces tegen jihadisten zijn overtuigingszaken. Hun opvattingen staan volkomen haaks op de mijne. Ik zal ze niet kunnen bijstaan. Ik maak me echt zorgen over de dreiging die ervan uit gaat.’

Maar ook zij hebben recht op een advocaat.

‘Zeker. Iemand moet het doen. Maar mijn keuze is het niet te doen.’

 

 

 

PVV loopt weer flink uit op VVD in peilingen

E.J. Bron

pvv-rood-wit-blauw

In de nieuwste zetelpeiling van Kantar Public (voorheen TNS NIPO) loopt de PVV weer flink uit op de VVD. De partij van Geert Wilders staat nu virtueel op 35 zetels, de VVD op 22.

Volgens Kantar heeft het moment van de peiling zeker een rol gespeeld. Ten tijde van en direct na het aftreden van VVD-minister Van der Steur is er forse afname te zien in electorale steun voor de VVD en een toename in steun voor de PVV.

Lees verder>>>
de-telegraaf

View original post

Een normale volwassen democratie is Nederland niet, ‘een kind in de groei blijven steken’ is het beste wat ik er van zeggen kan.

4 partijen debat beter dan een Babylonische spraakverwarring tussen en een hele hoop deelnemers terwijl er hooguit twee Premier kandidaten uitrollen . Dubbeldebat Wilders Rutte heeft toch mijn voorkeur, de een wil geen asiel zoekers meer de ander wel, de een wil uit de EU de ander niet, de een wil lagere lasten de ander niet. Persoonlijk zou ik 100 Kamerzetels genoeg vinden er 4 partijen misschien 5 en een kiesdrempel van 5% . Nu zijn er voor 17 miljoen mensen twee kamers 12 provincies en ik weet niet hoeveel niet gekozen Burgemeesters en een Koningshuis en alsof het nog niet genoeg is nog een extra Parlement in Brussel. Voor 17 miljoen inwoners van Bangkok is een rechtstreeks gekozen Burgemeester/Gouverneur en Gemeente raad, that’s it ! Zoek de verschillen, en………………..u belasting plichtig betaald de rekening. Een normale volwassen democratie is Nederland niet, ‘een kind in de groei blijven steken’ is het beste wat ik er van zeggen kan.

 

brein achter Trumps ‘moslimban’ wordt machtiger

Bannon vergeleek de radicale islam met het naziregime en het stalinisme

Steve Bannon van Breitbart treedt toe tot Veiligheidsraad

Iets meer dan een half jaar geleden was Steve Bannon nog de baas van de ultrarechtse nieuwssite Breitbart News. Sinds dit weekeinde is hij misschien wel de machtigste man in het Witte Huis, uiteraard op president Trump na. Trump haalde Bannon na zijn verkiezingszege al binnen als zijn voornaamste politieke adviseur, de rechtse oproerkraaier krijgt nu een nog prominentere rol doordat Trump hem per decreet heeft benoemd als lid van de kern van de Nationale Veiligheidsraad (NSC).

Met zijn benoeming krijgt Bannon een positie waarin hij zich kan meten met minister van Defensie James Mattis en toekomstig minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson. Zijn invloed neemt per saldo nog toe doordat het hoofd van de Amerikaanse inlichtingendiensten én de stafchef van de Amerikaanse strijdkrachten bij de reorganisatie van de Nationale Veiligheidsraad hun vaste plaats in het principals committee zijn kwijtgeraakt. Zij worden voortaan alleen uitgenodigd voor het beraad als er iets op hun gebied speelt.

Radicale vleugel

Ex-generaal Michael Flynn werd door Trump benoemd als zijn nationale veiligheidsadviseur.
Ex-generaal Michael Flynn werd door Trump benoemd als zijn nationale veiligheidsadviseur. © EPA

In Washington klonk meteen kritiek op Bannons benoeming

Bannons promotie betekent dat de Nationale Veiligheidsraad nu stevig in handen is gekomen van de radicale vleugel van het Witte Huis. Eerder had Trump al ex-generaal Michael Flynn, die bekend staat als een ultrarechtse houwdegen, benoemd als zijn nationale veiligheidsadviseur. Samen kunnen Flynn en Bannon op die manier een flink stempel drukken op het veiligheidsbeleid van de nieuwe regering. De invloed van de twee scherpslijpers was de afgelopen tien dagen al te merken aan de reeks ronkende decreten waarmee Trump zijn presidentschap begon. Het was volgens de Amerikaanse pers Bannon die er bij Trump op aandrong het controversiële inreisverbod voor immigranten uit zeven moslimlanden meteen af te kondigen, ook voor houders van een ‘green card’. Daarmee ging hij tegen het advies van minister John Kelly van Binnenlandse Veiligheid in.

In Washington klonk meteen kritiek op het besluit van Trump om Bannon in de Nationale Veiligheidsraad te parachuteren. Doorgaans is dat orgaan verboden gebied voor de politieke adviseurs van de president, uit vrees dat die zich meer bekommeren om de electorale kansen van hun baas dan om de nationale veiligheid. Zelfs president Bush jr. hield zijn machtige adviseur Karl Rove, de architect van zijn verkiezingszege, buiten de Nationale Veiligheidsraad. Obama’s politieke adviseur David Axelrod woonde de bijeenkomsten van de NS soms wel bij, maar was geen permanent lid. Robert Gates, onder president Obama CIA-chef en minister van Defensie, stoorde zich vooral aan Trumps besluit het hoofd van de inlichtingendiensten (DNI) en de stafchef van de strijdkrachten minder invloed te geven. Volgens hem is hun oordeel juist van groot belang voor iedere president, ‘of die dat nu leuk vindt of niet’.

Inlichtingendiensten

David Axelrod, politiek adviseur onder Obama, werd door Obama regelmatig naar de Veiligheidsraad gestuurd, maar was geen permanent lid.
David Axelrod, politiek adviseur onder Obama, werd door Obama regelmatig naar de Veiligheidsraad gestuurd, maar was geen permanent lid. © EPA

Het is geen geheim dat Trump weinig op heeft met de inlichtingendiensten

De reorganisatie is volgens Trumps medewerkers louter bedoeld om het adviesorgaan te stroomlijnen, maar het is geen geheim dat Trump weinig op heeft met de inlichtingendiensten. Al meteen na zijn verkiezingszege liet hij weten dat hij geen behoefte had aan de gebruikelijke dagelijkse rapporten van de geheime diensten. Zijn afkeer van de inlichtingendiensten nam nog toe nadat die tot de conclusie waren gekomen dat Rusland had geprobeerd de presidentsverkiezingen te beïnvloeden. Hij beschuldigde de diensten zelfs van nazipraktijken, omdat ze onbevestigde berichten over contacten tussen zijn team en de Russen zouden hebben laten uitlekken.

Ook Bannon en Flynn hebben laten merken dat zij geen hoge pet op hebben van de veiligheidsdiensten. In elk geval pakt de degradatie van de inlichtingenchef gunstig voor hen uit, al profiteert Bannon het meest van de reorganisatie. Volgens The New York Times zou Trump hem een plaatsje in de NSC hebben gegeven, omdat hij niet helemaal tevreden is met Flynn. Maar de twee zijn uit hetzelfde keiharde hout gesneden. Beiden zijn ervan overtuigd dat er sprake is van een gevecht op leven en dood tussen de westerse wereld en de radicale islam. Bannon vergeleek de radicale islam met het naziregime en het stalinisme die in de twintigste eeuw aan tientallen miljoenen mensen het leven hebben gekost. ‘We moeten in het geweer komen tegen de nieuwe barbarij die alles wat ons de afgelopen 2000 jaar is nagelaten wil vernietigen’, waarschuwde hij twee jaar geleden al op een bijeenkomst van conservatieve katholieken.

Bannon vergeleek de radicale islam met het naziregime en het stalinisme

Ook Flynn vindt dat de VS zich moeten opmaken voor een nieuwe wereldoorlog tegen de radicale islam. Daarbij moeten de VS zich niets aantrekken van kritiek van de buitenwereld: het enige waarom het draait is de uitkomst. ‘Er is niet veel veranderd sinds Macchiavelli zijn vorst voorhield:  als je de overwinning behaalt, zullen de mensen vinden dat alle middelen die je hebt gebruikt gerechtvaardigd waren’, schreef hij in zijn recente boek The Field of Fight.  Maar Flynn gaat een stuk verder dan Bannon: hij is ervan overtuigd dat er een samenzwering bestaat tussen de jihadisten en Iran, Rusland, China, Cuba, Venezuela en Noord-Korea om de VS te vernietigen.

Of Trump deze vergezochte theorie onderschrijft, is niet duidelijk. In elk geval heeft hij het radicale tweetal een flinke vinger in de pap gegeven.