Trump wil illegalen tracken

Trackingsysteem illegalen

Even leek het erop dat Donald Trump zijn plannen om alle illegalen het land uit te sturen zodra hij president zou zijn wat wilde gaan afzwakken, maar dat bleek een grote misvatting. Bij een partijbijeenkomst in Des Moines, in de staat Iowa, ging hij zelfs nog een stapje verder met zijn deportatieplannen.

De Republikeinse presidentskandidaat zei dat hij een trackingsysteem wil ontwikkelen om ervoor te zorgen dat alle immigranten van wie het visum is verlopen direct kunnen worden opgespoord en het land kunnen worden uitgezet. ,,Als we geen actie ondernemen op verlopen visa dan kun je net zo goed de grenzen open zetten. Zo simpel is het.”

Verder zei Trump vast te houden aan zijn idee van een grote muur aan de grens. Illegale immigranten krijgen bovendien geen toegang tot gezondsheidszorg en andere vormen van hulp./   bron volkskrant

Zo staat Ruud Gullit tegenwoordig in het leven Interview Ruud Gullit

Bij het voetballen gebruikte oud-voetballer, nu analist op tv, Ruud Gullit (53) altijd wel zijn intuïtie, privé liet hij het allemaal maar gebeuren. Nu niet meer. Ruud is scherp. En dus gelukkiger dan ooit. En hij zorgt voor Max, zijn zoon van 15, dat houdt hem ook bij de les.

Ruud Gullit klimt op zijn zwarte scooter, en trekt een gewatteerd blauw overjasje aan. Hij staat op het punt het parkeerterrein van het Hilton Amsterdam te verlaten. Tussen zijn benen gekneld een langspeelplaat van de Jamaicaanse reggaeband Black Uhuru uit 1988, het jaar dat zijn slingerende dreadlocks Nederland het Europees kampioenschap brachten.

Eén uur en 41 minuten heeft een van de grootste voetbal-legenden van het land gesproken en veel, hard en aanstekelijk gelachen. Hij vertelde over de vrijheid die-ie als voetballer amper had gehad, en dat hij eigenlijk maar één keer in zijn loopbaan echt op zijn strepen was gaan staan.

Gullit wordt steeds beter

In barretje Hilton dronk hij er twee kopjes espresso bij, kraanwater en een jus d’orange. Hij heeft de live-lp een paar keer vastgehouden en opgetild, nadat-ie ‘m had gekregen en zong even – best wel kort trouwens – de eerste regels van Guess Who’s Coming to Dinner, een nummer van Black Uhuru.

Ruud Gullit wordt steeds beter. Zo heeft-ie het ook gezegd, en dat hij in het laatste kwartiertje zit, zijn bestaan na het voetballen en trainen, als analist op tv met een net verschenen boek in zijn hand: Kijken naar voetbal. Daarin staat hoe hij als deskundige van BBC, SBS en beIN SPORTS het voetbal tot zich neemt, vermengd met anekdotes uit de gouden tijd van de Zwarte Tulp. Dus dat je niet domweg moet aanvallen, maar veel meer als Italianen het resultaat moet bewaken. Denk vooral niet dat de Hollanders, als de wijsneuzen van Europa, de ultieme voetbalkennis in pacht hebben. Je moet openstaan voor andere speelsystemen, uit andere landen.

Een brede kijk op voetbal, daar gaat het om in zijn boek.

(Tekst gaat verder onder foto).

Archiefbeeld van Ruud Gullit en Jan Mulder tijdens een uitzending van Studio Voetbal.
Archiefbeeld van Ruud Gullit en Jan Mulder tijdens een uitzending van Studio Voetbal. © ANP

Gevoel

Hij heeft geleerd, daar heeft het mee te maken. Hij heeft verteld over de openbaring, waardoor het komt. Want heel lang was hij niet scherp in zijn leven, en met de consequenties daarvan kampt hij nog steeds. Daar moet-ie mee dealen. Dan ging het vooral over privézaken, zijn leven naast het voetballen, zoals de drie huwelijken die zijn gestrand, en de relaties met zijn zes kinderen.

Bij voetbal stonden zijn antennes altijd aan, bedoelt hij. Zijn intuïtie liet ‘m nooit in de steek. Als het moeilijk ging worden, voelde hij het. Hij visualiseerde wedstrijden. In de bus op weg naar de wedstrijd zag hij zichzelf voetballen. Of het nou bij Haarlem was, of Feyenoord en PSV, of later bij AC Milan en Chelsea. Hij wist wat er ging gebeuren.

Als de directeur van AC Milan, Andriano Galliani, aan ‘m vroeg: gaat-ie Ruud? Hoe voel je je? Dan zei Ruud: heel goed. Hij voelde dat-ie zich goed voelde. Dat hij er met zijn gevoel bij was. En als hij er met zijn gevoel in zat, dan had-ie het altijd goed. Dat voelt-ie aan.

Maar moet je horen: dat gevoel had hij privé nooit gebruikt. Dan liet hij dingen gebeuren, van ahhh, wat kan mij het schelen, het zal wel goed zijn. Terwijl zijn antennes zeiden: Ruud, je moet meer opletten met dit, en een beetje met dat. De laatste tijd is hij zijn antennes wel gaan gebruiken – privé. Dat komt omdat iemand ‘m erop heeft geattendeerd. Iemand, dus.

Hij werd ‘s nachts om vier uur wakker. Bijna altijd, dus. Dan ging hij maar naar beneden en zette hij de televisie aan. Ging-ie weer naar boven, zette het wekkertje en bracht ‘s morgens de kinderen naar school. Bam bam bam. Dat is jaren zo gegaan, om vier uur, zo’n seintje. Tot iemand tegen ‘m zei dat hij eens moest onthouden waarom-ie nou wakker werd. Ging-ie graven en bam paf bam. Alles werd aan hem geopenbaard. Scherp dat-ie werd, alles zag-ie. Hij had al die tijd als het ware er als een dooie erbij gezeten, en whuuhhhh, de blokkade was weg.

Op het moment dat hij wakker werd, dacht hij namelijk aan sleutels. Ja sleutels, dus. Precies, zoals hij het zegt, echt man, hij zweert het. Symbolisch natuurlijk, die sleutels, maar ook letterlijk. En toen – ja toen ging alles daarna in een stroomversnelling, gewoon woepppp wafffff.

Openbaring

En nu zit ik hier, zegt-ie. Ja, echt daarom zit-ie hier, gewoon op het bankie in barretje Hilton, met een gelukzalige blik op z’n gezicht, op z’n 53ste.

Daar is hij zo dankbaar voor, dat-ie nu zo lekker in z’n velletje zit. Hij had ze echt vast, die sleutels. Dat mag je wel een openbaring noemen, poemmm, want alles veranderde. Hij ging open, zo moet je het zien. Het gaf ‘m de mogelijkheid om dingen te zien, het hele plaatje. En hij hield het vast – o ja. Nog steeds. Door je open te zetten, gaan er zo veel dingen gebeuren.

Hij was altijd al open geweest, maar hij luisterde niet naar zijn intuïtie. Toen zijn innerlijk open was, ging hij het goed zien. Heel goed, dus. Al die mensen, die uitnemers, die je proberen te naaien. Je ziet het. Je ziet het duidelijker. Dat is wat hij vaak tegen mensen zegt: luister naar je intuïtie. Veel vrouwen zijn goed in intuïtie, maar dan gaan ze erover praten. Dan is het weg. Volg het dan – en ga dan ook.

(Tekst gaat verder onder foto).

Ruud Gullit in het shirt van het Nederlands Elftal.
Ruud Gullit in het shirt van het Nederlands Elftal. © ANP

Relativeren

Stel je wilt naar de bioscoop of je wilt naar een wedstrijd, en er zijn geen kaartjes meer. Dan was het niet voor je bestemd – dat bedoelt hij te zeggen. Dan was het voor een ander bestemd. Zo staat hij er nu in. Ja, zo dus. Blijf er niet in hangen, als het niet voor je is weggelegd. Je kunt niet zeggen, bij mij lukt iets niet. Ga verder, moet je dan.

Dan zeggen de mensen: ja, maar zo is hij, zo is Ruud Gullit, die laat alles langs zich afglijden. Maar zo zit hij niet in elkaar. Hij heeft wel zo zijn manieren om van negatieve dingetjes af te komen. Je kan iets vervelends bij hem doen, dat hij echt denkt: kut, godverdomme.

Maar dan komt er iemand anders en die begint over golf en dan denkt hij: heee ja, heeee ja. Dan is hij het helemaal kwijt. Dan heeft hij dat rotgevoel niet meer, dan is de heftigheid waarmee het eerst binnenkwam gewoon weg. Gedempt, als het ware.

In moeilijke perioden, zoals rond zijn echtscheiding met zijn derde vrouw, Estelle Cruijff, kon hij zich zelf eroverheen zetten. Hij kon het zelf, door het te relativeren en goed te kijken. Ha! Je moet het zo zien, zegt hij, het is alsof je midden op de snelweg staat. Op de middenberm. Alles en iedereen raast langs je heen. Wap wap. Links en rechts. Maar je wilt wel oversteken. En iedereen gaat als een raket.

Geen schuldgevoel

Ruud Gullit.
Ruud Gullit. © Oof Verschuren

Zijn advies: blijf op de berm, gewoon blijven zitten, totdat het verkeer rustiger wordt. Als het kalm is, dan stap je naar de overkant. Het is niet anders dan met Chinese filosofie: het is oud, maar het werkt wel. Je moet geduld hebben. Als je zelfmedelijden hebt en de hele tijd boos blijft, dan ga je niet vooruit. Zie het als een obstakel op de weg: je moet er omheen. Omverbuldozeren – bam bam – dat helpt niet.

Je kunt wel zeggen, word je er niet gek van om altijd Ruud Gullit te zijn, de voetbalgrootheid die iedereen kent, over wie de mensen over zijn privébesognes lezen. Maar dat is geen vraag, zegt hij. Dan ga je iets ontkennen, ontkennen wie je bent. Je moet niet iets doen wat je niet kunt. Als je ergens geen invloed op hebt, moet je het loslaten. Laat mensen oordelen, laat gaan.

Daarom voelt hij zich ook niet schuldig – zoals over die echtscheidingen. Dat is wat er gebeurt met scheidingen, daar zijn altijd de kinderen de dupe van, zegt hij. Hij heeft het recht zich gelukkig te voelen. Niet uit een soort egoïsme, maar als hij niet gelukkig is, zijn de kinderen ook niet gelukkig. Want die zien dat veel dingen niet goed gaan. Als vader geef je het mooiste voorbeeld door zelf gelukkig te zijn en dat door te geven aan je kind.

Nou ja, natuurlijk komen z’n kinderen naar ‘m toe om het een en ander te zeggen. Wat denk je dan? Dan moet hij dingen uitleggen. Vooral zijn oudere kinderen, uit zijn eerste huwelijk. Ja, pa dit, en pa dat. Dan zegt hij: ja dat klopt, daar heb je gelijk in. Maar wat wil je nu? Wil je het daar de hele tijd over hebben? Of wil je vooruit?

Dat is wat hij zegt: je mag kiezen. Want hij heeft al gekozen, hij wil vooruit. Het enige wat hij kan doen, is zijn verontschuldigingen aanbieden. Omdat hij ze onjuist heeft behandeld, er niet is geweest toen hij er moest zijn. Maar hoe lang kan hij zijn verontschuldigingen aanbieden? Je moet vooruit, zegt-ie dan, en we beginnen nu. Daar gaan ze in mee, stelt-ie gelukkig was.

Nu slaapt Ruud Gullit gewoon lekker door, in zijn bedje, elke nacht. Om is de knop. Het was een bijna spirituele ervaring, maar dat was niet zo gek, moeten we weten, want hij is spiritueel. Hij gelooft in God, en dat-ie in zijn hart zit. Daarom loopt hij af en toe een kerk binnen. Zitten, gewoon, dus. Er is veel meer, daar gelooft hij in. Daarvoor heeft hij te veel meegemaakt, dingen die je niet kunt begrijpen.

CV Ruud Gullit

1 september 1962: geboren als Rudi Dil
1979: Profdebuut bij voetbalclub Haarlem
1982:Transfer naar Feyenoord, eenmaal landskampioen
1985: PSV, twee keer landskampioen
1987: Vetrekt naar AC Milan voor recordbedrag transfer, Europees voetballer van het jaar en gekozen als Beste Voetballer van de Wereld
1988:Europees kampioen met Oranje, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
1989: Wederom gekozen als Beste Voetballer van de Wereld
1998-1990: Wint twee keer de Europacup 1 (Champions League) en twee keer de Wereldbeker met AC Milan. Wordt drie keer landskampioen
1993-1998: Wisselt van AC Milan, Sampdoria en Chelsea
1996-2011:Trainer van onder meer Chelsea (waarmee hij de FA cup veroverde),Feyenoord en LA Galaxy.
2011-nu: Voetbalanalist van BBC, SBS en Al Jazeera.

Gullit is drie keer getrouwd geweest en heeft zes kinderen.

Zijn vriendin Karin is nuchter, net als zijn moeder. Dan vraagt ze bijvoorbeeld: ‘Ruud, heb je wel eens een bodyscan gedaan?’ ‘Nee, ik niet’, zegt hij dan. Vier dagen later zijn ze ergens, en komt er een man naar ze toe, en die biedt een bodyscan aan! Moet je haar dan zien kijken! Het is maar een klein voorbeeld, zegt hij erbij, maar dat is toch geen toeval.

Wat-ie dus nu vaak meemaakt, dat mensen naar ‘m toe komen. Die hebben alles gelezen en gezien over hem, al die bagger, en vragen: ‘Ruud, hoe heb je het allemaal gedaan? Hoe heb je met al die dingen kunnen dealen?’ Dan gaat hij met die mensen zitten, om er even aandacht aan te geven. Daar staat-ie heel open in. Heel gek, ze vertellen hem hun hele verhaal. Hij zegt niet wat ze MOETEN doen. Hij vertelt ze alleen dat als je in je boosheid blijven zitten, je NIET verder komt.

Ook zoiets: hij had natuurlijk een boek kunnen schrijven, zoals Kieft en Gijp. Van die boeken waarin hij alles zou vertellen, wat dat ook mag zijn, de hele zooi. Dat zijn goeie boeken, zegt hij, maar ze gaan vooral over de demonen waarmee die jongens worstelen. Hij heeft geen demonen, en hij wil vooral geen mensen kwetsen.

Hij is beter dan ooit, zo had hij al gezegd, en niet alleen vanwege die openbaring. Hij kan goed de spot drijven met zichzelf, dat heeft hij van nature, en nu nog meer. Daarom noemde hij zich laatst een zwarte pinautomaat, als humoristisch buffertje tegen die alimentatiedruk, her en der.

Grootste overwinning

Bij die jeugd is dat imago zo belangrijk is, zonder dat ze iets gepresteerd hebben. Eerst imago, dan de rest. Die volgorde is niet goed

Maar het gaat dus over Maxie, zijn zoon, nu 15 jaar. Dat hij een keuze heeft gemaakt door geen club in welk buitenland dan ook te trainen, maar er te zijn voor die jongen, die bij ‘m woont. Die jongen is de grootste overwinning in mijn leven, zegt Ruud. Groter dan welke Europacup of Gouden Bal dan ook. Want als je zag waar die jongen vandaan kwam, man. Moeilijk op school, qua leren. Veel meegemaakt. Veel dingen in dat koppie. En nu gaat-ie met goeie cijfers over. Daar heeft die jongen de rest van zijn leven wat aan.

Ja, natuurlijk heeft-ie altijd het belang ingezien van zijn vaderschap. Maar je verdient je geld, je bent altijd op weg en de moeder zorgde voor de kinderen. Nu heeft-ie niemand thuis en ligt daar gewoon zijn verantwoordelijkheid. Door er te zijn voor die jongen. Oké, hij moet natuurlijk wel op reis. Dat blijft, er moet ook wat worden verdiend. Tripje naar Qatar of naar China, zoals laatst met Marco van Basten en Frank Rijkaard.

En leuke dingen doen man, met Max, zoals vorig jaar naar het Vestival, in Den Haag, waar Chris Brown en French Montana optraden, rappers, r&b. Dat maakt ‘m blij, dat is echt bonding. Daar heeft hij dus zo van genoten, en die jongen maar glunderen. Nu wordt het een mannetje, met zijn modieuze shirtjes, en gaat-ie zijn vleugels uitslaan.

Om de wereld van zijn zoon te verkennen, luistert-ie naar radio FunX. Want de jeugd heeft toch een ander idee dan hij. Heel andere opvattingen, dus. Pffffff. Wat je ziet bij die jeugd is dat imago zo belangrijk is, zonder dat ze iets gepresteerd hebben. Eerst imago, dan de rest. Heel erg. Die volgorde is niet goed.

Slechte rolmodellen

Wat kan het die rappers schelen wat die kids ervan meekrijgen? Dat zijn slechte rolmodellen

In zijn tijd – ja zijn tijd, telde dat toch niet. Hij was met reggae bezig, toen hij nog bij Feyenoord voetbalde, dus ging-ie dreadjes maken. Dat had niks met image te maken. Heb je weleens goed naar zijn haar gekeken? Hij heeft een ragebolletje, schapenhaar, waarmee je niks kunt, behalve die dreadjes. Dat curly, dat je haar een beetje ontkroest, dat probeerde-ie. Maar dat deed een pijn, man! Whoeaaa. En dan die berg vet in je haar. Als-ie in de tram zat, zat het hele raam onder het vet.

Dus toen ging-ie wat uitproberen, met die dreadjes. Beetje draaien. Het ontstond gewoon, en toen werd het een imago. Jaaaa! Hij had echt te veel zelfvertrouwen toen. Toen ging hij dus zingen! Met zijn reggaevrienden van Revelation Time. Kromme tenen, verschrikkelijk. Waar zat zijn verstand! Ruud doe dat nou niet. Totdat-ie het echt zat werd, in 2000. Had-ie er genoeg van, was-ie toch Ruud met die dreadjes en zijn reggae geworden. Was hij blij mee, dat-ie ze kwijt was. Als je een jaar of 40 bent, kun je toch niet met dreads rondlopen.

Ze zijn erg bezig met uiterlijk, die jonge gasten. Dat kan hij irritant vinden, maar hij probeert er naar te kijken, dus. De wereld wordt geregeerd door mensen die niks kunnen, maar veel verdienen, zoals The Kardashians en die reallifesoaps als Jersey Shore.

En weet je wie hij ook vervelend vindt? Die rappers. Ze hebben het alleen maar over wat ze hebben. Ze laten hun wagenpark zien, ze laten hun huis zien. Dus wat ze eigenlijk zeggen: dit heb ik, en wat heb jij dan? Lekker niks. Ze hebben het alleen over dat ze wijven willen neuken. Horloges, en zo, pussy dit en pussy dat. Wat kan het die rappers schelen wat die kids ervan meekrijgen? Dat zijn slechte rolmodellen.

Maar ja, wie is hij dan om te zeggen: dit is verkeerd. Hij kan zich maar bezighouden met één ding tegelijk; zijn zoon.

Hij moet ook eens ophouden met alles te projecteren naar hoe het was in zijn tijd. Maar moet je eens kijken wat die voetballertjes van 17 jaar verdienen? Echt veel. Die krijgen een aanbod om naar de opleiding van Arsenal of Chelsea te gaan. Dan krijgt hun vader een baantje en ze verdienen al 600 duizend euro per jaar. Heb je nog helemaal niks gedaan.

Laatst had hij er nog een goed gesprek over met Arsène Wenger, de trainer van Arsenal. Die heeft mensen in dienst die ervoor zorgen dat die jongens weer iets met elkaar gaan doen. Want het eerste wat ze doen als ze de kleedkamer binnenkomen, is hun telefoontje pakken. Dan wordt er een selfie gemaakt, en maar kijken hoe al die volgers op Twitter of Facebook reageren.

Louis van Gaal

Louis van Gaal (hier nog als manager van United) nam bij Manchester United jongeling Memphis Depay onder zijn hoede. Een onverdeeld succes werd dat nog niet. Dit jaar staat Memphis voor een herkansing.
Louis van Gaal (hier nog als manager van United) nam bij Manchester United jongeling Memphis Depay onder zijn hoede. Een onverdeeld succes werd dat nog niet. Dit jaar staat Memphis voor een herkansing.© ANP

Zelfs Louis van Gaal krijgt die jeugd niet in het gareel, zegt-ie. Die ging als een olifant door de porseleinkast. Op een gegeven moment is het trucje uitgewerkt, zegt Ruud. Hoe minder grip Louis heeft, hoe meer-ie gaat schreeuwen. Dat werd steeds erger, en Louis had het zelf niet meer door. Als Gullit in Engeland is, zegt-ie vaak: ho ho, we zijn niet allemaal zo in Nederland, Louis is extreem.

Maar waarom schuift hij zichzelf niet naar voren, de voetballegende als rolmodel? Weet je nog Ruud, in de dagen dat je je Gouden Bal opdroeg aan Nelson Mandela? Dat was mooi, maar dat was toen, zegt-ie. Dat kwam ook door die reggae. Reggae gaat ergens over, en hij analyseerde de teksten en rolde zo in die sien, de anti-apartheidsbeweging.

Afwenden doet hij zich zeker niet, hij volgt alles, en met mensen om hem heen praat hij wel veel over politiek. Maar hij voelt zich niet meer genoodzaakt om overal wat over te zeggen, in het openbaar. Je moet eens kijken wat een stront je over je heen krijgt, als je wat zegt. Het is vooral: hij staat niet meer op de top van de berg, zoals toen. Daar staan nu andere mensen, en die moeten het doen. Onderaan de berg voelt hij zich content. Hij zit nu eenmaal in het laatste kwartiertje, en dan tellen andere dingen, zoals zijn zoon. Zijn grootste overwinning, dus.

Dat was wat Ruud Gullit wilde vertellen, en nu gaat hij naar zijn appartement in Buitenveldert, Amsterdam, op zijn scooter. Hij pakt zijn sleutels – ja, zegt-ie, daar heb je die sleutels weer, dat was een mooi verhaal hè?

Gaat helemaal niet zo goed met de economie van Nederland

Je kunt de groeicijfers ook te mooi oppoetsen
Het Centraal Bureau voor de Statistiek kwam met mooie cijfers over de economische groei over het tweede kwartaal van 2016. Op jaarbasis zou de groei van de economie 2,3 procent hebben bedragen. Minister Henk Kamp deed wat het hele kabinet en de rest van de coalitie van VVD en PvdA al een tijdje doet: zich de mooie cijfers toe-eigenen.
Maar klopt die 2,3 procent wel? Wat Kamp niet vermeldt, is dat het 2e kwartaal van 2016 twee extra werkdagen had, vergeleken met 2015. Daarvoor gecorrigeerd zakt de groei al naar 1,8 procent.
Bovendien groeide de bevolking, vooral door immigratie, met 0,5 procent. Per hoofd van de bevolking groeide de economie over een jaar dus slechts met 1,3 procent. Dat is geen robuuste groei, dat maakt Nederland ook niet tot Europees koploper, dat is een weinig geruststellende broze economische groei./ Syp Wynia

Jan Gouw, voormalig schooldirecteur en PVV-stemmer

Jan Gouw uit Oostzaan. Schoolhoofd in ruste.

Jan Gouw uit Oostzaan. Schoolhoofd in ruste. © Ton Koene

‘Ik loop vast in mijn streven naar rechtvaardiger wereld’

Kiezers van de PVV – in peilingen de grootste partij – zijn echt niet allemaal luidruchtige mannen uit Almere of Steenbergen. Olaf Tempelman gaat op zoek naar de ‘de beter opgeleide’ of de ‘niet-schreeuwende’ Wilders-stemmer.

Jan Gouw, Oostzaan, vroeger PSP/GroenLinks

Lang stemde hij op linkse partijen, maar de schellen zijn Jan Gouw naar eigen zeggen langzaam van de ogen gevallen. Nu heeft hij grote bewondering voor Geert Wilders. ‘Steeds weer legt hij de vinger op de zere plek.’

Iemand die er openlijk voor uitkomt PVV te stemmen, kan in Nederland geen schoolhoofd meer worden

Zoektocht

Olaf Tempelman ging op zoek naar ‘de beter opgeleide’ of ‘de niet-schreeuwende’ Wilders-stemmer. Vrijwel niemand wilde meewerken. Vaak uit schaamte, angst voor reputatieverlies of wantrouwen. Lees hier het verhaal van zijn zoektocht.

Eén vriend heeft met hem gebroken sinds die ‘het’ weet – andere vrienden leggen zich erbij neer. Op bezoek mijden die wel politieke onderwerpen. ‘Jan, je bent teleurgesteld’, luidt hun verklaring voor het feit dat Jan Gouw (72), schoolhoofd in ruste, tegenwoordig anders stemt dan zij.

‘Ja, ik ben vastgelopen in mijn streven naar een rechtvaardiger wereld’, stelt Gouw. ‘Veel linkse mensen lopen net als ik in een doolhof. Zij suggereren echter dat ze zich op de snelweg naar de beste toekomst bevinden.’

De PVV is dermate gegroeid dat het electoraat zich lastig nog over een kam laat scheren. Maar Gouw is de eerste om te constateren dat zijn achtergrond ‘atypisch’ is. Lang stemde hij, oud-dienstweigeraar, PSP, daarna werd het GroenLinks. In zijn arbeidzame leven was hij schoolhoofd. Met zijn huidige stemgedrag zou dat niet meer kunnen, denkt hij: ‘Iemand die er openlijk voor uitkomt PVV te stemmen, kan in Nederland geen schoolhoofd meer worden.’ Geregeld begeleidt Gouw op de piano een kinderboekenschrijver. Stel dat die tegen zijn publiek zou zeggen: ‘Mijn pianist stemt PVV’, daar zou zo’n zaal van schrikken.

Ik werd steeds meer maatschappelijk werker. Dan probeerde ik op huisbezoek te gaan bij leerlingen. Zelden of nooit werd daar opengedaan

De schellen zijn hem langzaam van de ogen gevallen, vertelt Gouw, geboren en getogen Amsterdammer, thuis in Oostzaan. In de jaren zeventig gaf hij les in de Mercatorbuurt in Amsterdam West, die in die tijd in rap tempo verkleurde. Al snel was een meerderheid van de leerlingen Turks en Marokkaans. ‘We hadden een schoolverpleegster die niet getrouwd was maar wel een dochtertje had, die werd op het schoolplein ineens uitgescholden voor kankerhoer.’

Veel jongens hadden aanpassingsproblemen, zegt Gouw. ‘Ik werd steeds meer maatschappelijk werker. Dan probeerde ik op huisbezoek te gaan bij leerlingen. Zelden of nooit werd daar opengedaan. Als je aanbelde, zag je wel zo’n hoofddoekje achter het gordijn wegduiken. Kaartte je problemen aan bij de gemeente, dan kreeg je nul op het rekest. Veel kinderen hadden geen documenten. ‘Hoe moet ik ze inschrijven?’, vroeg ik dan. Er werd massaal weggekeken. Die mensen gaan terug, kon je horen. Iedereen die de praktijk kende, wist: die mensen gaan niet terug.’

Zijn onvrede electoraal uiten, deed Gouw vroeger niet. Bij welke partij kon je toen immers terecht? Zeker, je had Janmaat. ‘Die zei terechte dingen, maar gevoelsmatig kon ik daar niet op stemmen.’ In de jaren negentig zei Jan Marijnissen van de SP een keer dat allochtonen zich beter moeten aanpassen. Gouw: ‘Die kreeg iedereen over zich heen en krabbelde snel terug.’

We hebben hier de meeste islamitische scholen van heel Europa en bijna vijfhonderd moskeeën, en tot verbroedering leidt het helemaal niet

Pim Fortuyn durfde een paar jaar later wél te verwoorden waar Gouw van overtuigd was geraakt: dat we met de islam een groot probleem hebben binnengehaald. ‘Dat was een doorbraak. Wilders is minder fenomenaal dan Fortuyn, maar ik heb grote bewondering voor hem. Dat hij steeds weer de vinger op de zere plek legt en doorgaat. Die man heeft zo veel ellende gehad, die kan niet eens een avondje naar de bioscoop. En linkse intellectuelen zeggen nooit: wat erg dat Wilders met de dood bedreigd wordt.’

Niet alles uit Wilders’ koker kan Gouws goedkeuring wegdragen. Met het Polenmeldpunt was hij het niet eens. Echter: de verontwaardiging die de PVV-leider over zich heen kreeg na dat avondje waar om ‘minder Marokkanen’ was gescandeerd, vond hij overdreven, net als de opwinding over diens nieuwe programma. Wilders, zegt Gouw, ‘kan nog geen probleem benoemen of de zogenaamd open discussie begint met kwalificaties aan zijn adres als onderbuikgevoelens, populisme, islamofobie en haatzaaien.’

Gouw wil niet zo nodig minder Marokkanen, maar wel ‘een einde aan de islamisering van Nederland’. Zeker, je kunt mensen moeilijk hun geloof ontzeggen. ‘Godsdienstvrijheid is een groot goed. Maar we hebben hier de meeste islamitische scholen van heel Europa en bijna vijfhonderd moskeeën, en tot verbroedering leidt het helemaal niet.’

Behalve over de islam maakt Gouw zich net als vroeger zorgen over milieu en overbevolking. Vorig jaar kwam Wilders naar Purmerend om te ageren tegen ‘de asieltsunami’. Gouw was erbij en zag hoe Wilders werd onthaald als een popster, met gillende vrouwen en meisjes.

Zelf liep hij daar rond met een bord om zijn nek dat hij in 1972 ook had kunnen dragen op een PSP-demonstratie: ‘Nederland te dicht bevolkt, nog maar 14 procent natuur.’ Daar keken ze op die bijeenkomst wel een beetje raar van op. Moet u wel hier zijn?


‘Mijn kinderen zijn hier niet blij mee’

INTERVIEW: ‘Kees Huisman’, Venlo, vroeger VVD

Zijn stemgedrag lokt heftige reacties uit in zijn directe omgeving. Toch is Wilders voor ‘Huisman’ de politicus die zijn zorgen het best verwoordt.

Vanuit het appartementencomplex van Kees Huisman aan de rand van Venlo kun je de straat zien waar een jeugdvriend van Geert Wilders woont. Nog niet zo lang geleden kwam Wilders daar geregeld op bezoek, echter: de vrouw van die jeugdvriend wil het niet meer hebben. Zíj is géén fan van de PVV en Wilders is géén politicus die onopvallend bezoekjes kan afleggen. Als diens bewakers voor je deur staan, dan weet de hele straat wie er binnen zit.

Mijn voornemen om PVV te gaan stemmen roept discussie op in mijn directe omgeving, met name mijn kinderen en inmiddels volwassen kleinkinderen willen daar duidelijk afstand van nemen

Geen politicus die extremere reacties uitlokt dan deze, ook in zijn biotoop. Je hoeft nog geen lans te breken voor Wilders of mensen zijn al verontwaardigd, vertelt Kees Huisman. ‘Polarisatie, daar gaat dit land aan kapot.’ Hij vertelt over de discussies die hij voert met zijn kleindochter, die politicologie studeert en het oneens is met opa’s ideeën over de islam. Twee weken na ons gesprek mailt Huisman dat zijn hoogopgeleide omgeving niet blij is dat hij met deze krant over zijn electorale voorkeur heeft gepraat zijn kinderen en kleinkinderen willen onder geen beding met zijn stemgedrag worden geassocieerd: ‘Mijn voornemen om PVV te gaan stemmen roept discussie op in mijn directe omgeving, met name mijn kinderen en inmiddels volwassen kleinkinderen willen daar duidelijk afstand van nemen.’

De wortels van Huisman (82) liggen in Rotterdam, waar hij de zeevaartschool doorliep. Een transfer naar het bedrijfsleven deed hem in Noord-Limburg belanden. Wilders heeft hij als jochie nog gekend, via contacten met diens vader. Zijn stemgedrag is ‘niet door die persoonlijke connectie beïnvloed’. Huismans politieke evolutie lijkt op die van Wilders zelf. Tot 2005 stemde hij VVD. Hij was vooral gecharmeerd van Bolkestein, die ‘zo helder kon waarschuwen tegen de radicale islam’.

Kritiekloos staat hij niet tegenover Wilders. ‘Natuurlijk is hij te ongenuanceerd over de islam’

Van de grimmige kant van die godsdienst had Huisman het nodige gezien op zijn dienstreizen, drie à vier decennia terug. Vooral Saoedi-Arabië ervaarde hij als hoogst onaangenaam. Wilders, zegt Huisman, is ‘één van die weinige Nederlandse politici die zijn rug recht houdt. Hij laat zich niet intimideren en wijkt geen millimeter’. De ‘lekke grenzen’ van de EU, ‘de radicale moslims die binnenkomen in de vluchtelingenstroom’, de geldtransfers naar Griekenland   het zijn zorgen van Huisman die Wilders aankaart. ‘Wilders wordt gedemoniseerd. Maar veel dingen die hij zegt blijken even later gewoon beleid.’ Kritiekloos staat hij niet tegenover Wilders. ‘Natuurlijk is hij te ongenuanceerd over de islam.’ De roep om ‘minder, minder’ Marokkanen keurde Huisman ook niet goed. ‘Daar heeft Wilders onvoldoende duidelijk gemaakt wat hij bedoelde. Het ging hem om straatterreur van losgeslagen Marokkaanse jongeren.’

Desalniettemin acht Huisman Wilders’ tegenstanders ‘minstens zo verantwoordelijk voor de toenemende polarisatie in Nederland’ als de PVV-leider. Onlangs hoorde hij op een van zijn Venlose activiteiten: ‘Geert Wilders is het slechtste wat Venlo ooit is overkomen.’ Hij liet het maar langs zich heen gaan.

Na het doorvoeren van de door hem gewenste correcties in dit interview mailt Huisman opnieuw: zijn familie is ontstemd over zijn ‘coming out’ als PVV-stemmer, en daarom trekt hij zich uit deze productie terug. Om hem tegemoet te komen verander ik zijn naam.   Bron Volkskrant

Democratic strategist James Carville on Wednesday praised Donald Trump’s response to the devastating floods in Louisiana.

Democratic strategist James Carville on Wednesday praised Donald Trump’s response to the devastating floods in Louisiana.

“Donald Trump came, thank you Donald Trump,” Carville said on “Fox & Friends.”

ADVERTISEMENT

“He gave $100,000 to a church in Greenwell Springs that was very effective. Thank you Donald Trump.”Carville, a Louisiana native, also complimented President Obama’s response and pushed back on critics who said the president should have ended his vacation early to head to the site of the disaster. He noted Obama was following Gov. John Bel Edwards’s advice.

“Our governor told the president, ‘I’ve got people doing things, I really would prefer that you not come because I don’t want to tick people off,’ ” Carville said.

“Thank you Craig Fugate and FEMA,” Carville added. “The federal response by everybody’s estimation has been superb.”

Obama on Tuesday visited the site of heavy flooding in Baton Rouge, La.

“This is not a one-off,” he said. “This is not a photo op issue. This is how to make sure that [months from now], people are still getting the help they need. I need all Americans to stay focused on this.”

Some urged Obama to cut short his vacation to Martha’s Vineyard last week and visit the natural disaster site sooner.

The White House on Tuesday rejected comparisons to President George W. Bush’s slow response to Hurricane Katrina in 2005.

Trump and running mate Mike Pencevisited Louisiana on Friday after deluges there left thousands displaced and killed at least 13 people.

 

Hill political website USA