Waar liggen de grenzen van de humor?

Waar liggen de grenzen van de humor?

‘Toen de microfoon dicht was, voegde hij er guitig aan toe dat zij natuurlijk wél elke maand een paar dagen niet helemaal toerekeningsvatbaar waren. Niemand lachte’

Elma Drayer over de uitspraken van Gordon. Zijn dit tekenen van latent, oer-Hollands racisme? Dat is flauwekul.

Door Elma Drayer

Enkele jaren geleden zat ik in een talkshow op de Vlaamse radio, samen met een aldaar bekend socialistisch politicus. Thema die ochtend was, onder veel meer, de vrouwenzaak.

Tijdens de uitzending gedroeg de man zich voorbeeldig. Hij noemde emancipatie ‘een zeer positieve evolutie’. En liet niet af te benadrukken dat hij vrouwen in het politieke bedrijf een warm hart toedroeg.
. Waarop hij zei het spijtig te vinden dat je sommige grapjes ‘tegenwoordig’ niet meer mocht maken.

Waar liggen de grenzen van de humor? De laatste tijd zijn de oude én de nieuwe media er maar druk mee. Mag Daphne Bunskoek in een cabaretesk programma lachen om een smakeloos item over Zwarte Piet? Mag Gordon een operazanger bij Holland’s Got Talent voor schut zetten vanwege diens Chinese komaf? Mag Jack Spijkerman zeggen dat Humberto Tan ‘niet alleen donker maar ook nog dom’ is? Mag Rutger Castricum Afrikanen op het Binnenhof sommeren zijn rug te krabben?

Ja, dat mag. Zolang je binnen de grenzen blijft van de wet, kun je alle domme, krenkende grappen maken die er in je opborrelen. Iets heel anders is of zoiets getuigt van wat we doorgaans fatsoen noemen. Dat doet het allerminst – niet als de microfoon dicht is, niet als-ie openstaat.

Zolang je binnen de grenzen blijft van de wet, kun je alle domme, krenkende grappen maken die er in je opborrelen

In bloggersland gaan sommige ijveraars een stap verder. Zij willen, begrijp ik, de recente incidenten graag duiden als veeg teken van latent, oer-Hollands racisme waarvoor politici en de gevestigde media welbewust de ogen sluiten.

Dat is, met alle respect, flauwekul. Het zijn pijnlijke uitglijders die juist nu alom verontwaardiging wekken. Meer dan bijvoorbeeld de pijnlijke uitglijders van recidivist Paul de Leeuw ooit hebben gedaan. De analyse klinkt des te potsierlijker als je weet dat sommige van die ijveraars hun eigen antisemitische oprispingen op internet bagatelliseren door te verwijzen naar de ‘satirische’ bedoelingen. Meten met twee maten, heet dat geloof ik.

In werkelijkheid ligt de kwestie glashelder: er bestaat niet zoiets als satirisch antisemitisme, net zomin als er satirisch racisme of satirisch seksisme bestaat. Lang was het wellicht hartstikke geinig om te dijenkletsen over Joden, Chinezen, zwarten, gehandicapten of vrouwen. Om medeburgers te kleineren op grond van hun afkomst, huidskleur, handicap of sekse – ongeacht wat ze zeggen of doen. Wie zich daar anno 2013 nog aan bezondigt maakt niet de ander, maar zichzelf belachelijk. En verdient ons aller minachting.

De Vlaamse politicus zal vast niet de enige zijn die betreurt dat bepaalde grappen niet meer kunnen. Maar mij lijkt het dat we de nieuwe taboes moeten koesteren. Ze zijn een hoopvol teken van beschaving.

http://www.vn.nl/Archief/Media/Artikel-Media/Waar-liggen-de-grenzen-van-de-humor.htm?utm_content=buffer5014a&utm_source=buffer&utm_medium=twitter&utm_campaign=Buffer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s