Kees Broere is een echte journalist: mooiste korte stukje over Mandela van 2013

Mensen zingen en dansen bij het oude huis van Mandela in Johannesburg op het moment dat hij in zijn geboorteplaats Qunu wordt begraven

Terugblik 2013 Nelson Mandela lag opgebaard en Afrika-correspondent Kees Broere wilde hem graag de laatste eer bewijzen. Maar de pers was bij de open kist van Madiba niet welkom. Kees Broere blikt voor Volkskrant.nl terug op een bijzonder moment in 2013.

Nelson Mandela interviewen? Elke journalist zou er zijn pen voor willen opeten, zijn microfoon inslikken. In 1992, ruim twee jaar na zijn vrijlating, hadden naar schatting nog maar tweeduizendachthonderdvierendertig collega’s ‘Madiba’ gesproken. Ik behoorde níet tot die groep.

Mijn kans kwam toen ik als radioverslaggever mee op reis was met toenmalig minister voor Ontwikkelingssamenwerking Jan Pronk. Aan het einde van de week zou hij een vergadering met Mandela hebben. Achter gesloten deuren uiteraard.

Toen de vergaderzaaldeur openging en iemand die verdacht veel op Mandela leek naar buiten kwam, sprong ik op. Het leek er in alles op, dat Madiba snel naar een nieuwe afspraak moest. Voorbereid op een teleurstelling, vroeg ik Mandela of hij misschien even tijd voor me had. Door zijn antwoord liet ik bijna de microfoon uit mijn handen vallen. ‘Of course!’, zei hij, met die ongelooflijk gulle glimlach van hem.

Mandela, de grote Nelson Mandela, had alle tijd voor de kleine journalist.

Onvermijdelijke dood
Dit hoogtepunt uit mijn loopbaan liep direct daarna uit op een dieptepunt, toen de redactie besloot dat mijn briljante interview ‘geen nieuws’ bevatte en dus niet uitgezonden zou worden. En alsof dat niet erg genoeg was: de opname ben ik kwijtgeraakt.

Tot zover mijn journalistieke onbenulligheid.

Daarna zag en sprak ik Mandela nooit meer, maar dat ik een bijzondere band met Madiba had, dat stond – voor mij althans – wel vast. Ik bleef hem volgen. Ook, natuurlijk, begon ik mij in de loop der jaren voor te bereiden op zijn onvermijdelijke dood.

De krant hoefde eigenlijk geen stukje, de radio geen verhaaltje, de tv geen reportage. Maar ik wilde mijn persoonlijke eer aan hem betuigen

Mensen staan in de rij om Mandela de laatste eer te bewijzen.Dit jaar begon ik een ‘hekel’ aan hem te krijgen. De zieke Nelson Mandela gooide meer dan eens mijn persoonlijke plannen (zoals een vakantie) in de war, maar ‘weigerde’ te sterven. Op een zeker moment durfde ik niet eens meer te gokken wie van ons het eerst zou gaan. Onfatsoenlijk, ja; zoals journalisten soms moeten zijn.

Bijna ging het opnieuw mis
Deze maand werd Nelson Mandela opgebaard in de Union Buildings in Pretoria, de plek waar hij in 1994 als eerste democratisch gekozen president van het vrije Zuid-Afrika is geïnaugureerd. De krant hoefde eigenlijk geen stukje, de radio geen verhaaltje, de tv geen reportage. Maar ik wilde mijn persoonlijke eer aan hem betuigen.

Bijna ging het opnieuw mis. De pers was bij de open kist van Madiba niet welkom. Ik heb mijn accreditatiepas in de achterzak gestoken, heb mijn pen opgegeten, en ben als burger in de lange rij gaan staan.

Moest ik dat nou echt doen? Of course!

Bron Volkskrant

Broere zegt in een kort stukje waar journalisme over gaat, ik vind dit erg mooi, ook zijn persoonlijke actie om toch Madiba nog te kunnen zien, voor het laatst. AZ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s