Terwijl iedereen staat te filmen, redt Yannick Felter een vrouw van de dood

 Bron: Het Parool

 


’Ik moet erin. Straks verdrinkt ze langzaam.’

Yannick Felter © Rink Hof

 

Na een botsing raakt een vrouw met haar auto te water. Yannick Felter springt in het water om de vrouw te redden terwijl ongeveer tien mensen staan te filmen en te fotograferen.

 

 
 

De vrouw is lijkbleek, met hele grote ogen en ze kan alleen maar ‘Help me’ zeggen, aan één stuk door.

Het is kerstavond, rond half zes. Yannick Felter (29), werkzaam bij het Van Gogh Museum, is met zijn gezin op weg naar Driemond, de drukte op de weg valt mee.
Op de provinciale weg, een paar kilometer voor Driemond, ziet Felter een witte auto dwars op de weg staan. De voorkant is zwaar ingedeukt. Achter het stuur zit een man van een jaar of dertig, duidelijk in shock.
Felter is de eerste auto die het ongeluk nadert, het moet nog maar net zijn gebeurd.
‘Help me’ Dan ziet Felter een tweede auto – in de Weespertrekvaart, schuin met de neus naar beneden. Het raampje van haar portier is driekwart open. Achter het stuur zit een vrouw van achter in de veertig, volkomen in shock, ze schreeuwt om hulp, telkens opnieuw: ‘Help me!’
De koplampen van de auto schijnen door het water heen, dus de plek van het ongeluk is helemaal verlicht, daarbuiten is het donker.
Felter: ‘Het was bizar, gewoon niet realistisch. Je denkt: hè, wat gebeurt hier? Het leek wel een set van een Hollywoodfilm.’
Foto’s Ondertussen zijn meer auto’s bij de plaats van het ongeval aangekomen, en tien à twaalf mensen zijn uitgestapt en pakken hun telefoon. Om een alarmnummer te bellen, dat zal vast, maar in elk geval ook om foto’s te maken en te filmen.
De vrouw blijft om hulp schreeuwen. De auto zakt langzaam dieper in het water.
De man die de witte auto bestuurde, is inmiddels uitgestapt en begint zich uit te kleden. Snel gaat dat niet. Hij trilt verschrikkelijk en is duidelijk nog in de war van de schrik.
Felter kijkt zijn vrouw aan en haalt de waardevolle spullen uit zijn zakken; bankpasjes, geld, zijn telefoon. Ze zegt: ‘Ja! Doe wat.’
Felter rent naar de kade, en twijfelt nog even.
‘Je denkt toch: is dit wel een veilige situatie voor mij? Hoe koud is het water? Misschien ligt er iets gevaarlijks op de bodem, of iets waar ik aan kan blijven haken? Of ik word meegesleurd als die auto opeens snel gaat zinken? Moet ik wachten op de politie, of is dit zo ernstig dat ik meteen moet ingrijpen? Daar denk je dan toch even over na.’
Een seconde of tien, schat hij.
‘Ik moet erin’ ‘Toen dacht ik: ik moet erin. Ik kan het niet aanzien. Ik wil geen getuige zijn van een dodelijk ongeluk. Straks verdrinkt ze langzaam. Mijn kinderen zien dat dan ook en iedereen die daar staat. Dat wilde ik niet onder ogen zien.’
Hij duikt niet, heel bewust, hij springt.
Het water is ijskoud en dat slaat meteen op zijn spieren. De auto ligt zo’n vijf meter van de kade, Felter zwemt ernaartoe.
De vrouw is lijkbleek, met hele grote ogen en ze kan alleen maar ‘Help me’ zeggen, aan één stuk door.
Kopje-onder Felter steekt zijn arm door het raam en de vrouw pak zijn hand. Het lukt hem haar uit de auto te trekken. De vrouw schrikt van het koude water en begint te spartelen. Felter gaat enkele malen kopje-onder.
Het lukt hem de vrouw met zijn rechterarm boven water te houden, en met de kikkerslag zwemt hij naar de kant. Opnieuw gaat hij een aantal malen kopje-onder.
Aan de wal staan mensen klaar om de vrouw uit het water te trekken. Felter gaat nog een paar laatste malen kopje-onder als hij de vrouw naar boven duwt. Zijn spieren zijn inmiddels totaal verkrampt door de kou. Dan wordt hij zelf aan de kant gehesen.
Mensen klappen voor hem en noemen hem een held.
Adrenaline Politie en brandweer zijn inmiddels ter plekke en leggen warme dekens om Felter en de vrouw. Die roept nog altijd niets anders dan ‘Help me’, nog steeds in shock.
‘Ik probeerde haar nog te kalmeren, maar dat lukte niet. Zelf voelde ik me wel fit. Dat kwam door de adrenaline.’
De brandweer vangt hem op in de warme wagen. De mannen complimenteren hem. ‘Je mag trots zijn op jezelf,’ zeggen ze, ‘je bent echt een held.’
Komende woensdag zijn Felter en zijn gezin dan ook uitgenodigd door stadsdeelvoorzitter Tjeerd Herrema van Zuidoost. Felter hoopt dat hij dan meer komt te weten over de vrouw. Van haar heeft hij niets meer vernomen. ‘Ik vraag me continu af hoe het met haar gaat. Niemand heeft me daarvan op de hoogte gesteld en zo heb ik het persoonlijk niet kunnen afsluiten. Ik zou haar ook best wel willen ontmoeten.’
De vele foto’s en filmpjes van de zinkende auto met de schreeuwende vrouw heeft Felter op internet niet meer teruggevonden. ‘Een kennis had ze wel voorbij zien komen, maar zelf heb ik ze niet gezien. Dat niemand actie onderneemt, maar wel gaat staan filmen, is eigenlijk best schrikbarend.’

(Door: Hans van der Beek)

http://www.parool.nl/parool/nl/4048/AMSTERDAM-ZUIDOOST/article/detail/3583844/2014/01/25/Terwijl-iedereen-staat-te-filmen-redt-Yannick-Felter-een-vrouw-van-de-dood.dhtml