R.I.P. Hugo Brandt Corstius

Aaf Brandt Corstius: ‘Wij waren hem, en hij was ons’

OPINIE – Aaf Brandt Corstius − 03/03/14, 08:53
© anp. Hugo Brandt Corstius (1935-2014)

column In haar column schrijft Aaf Brandt Corstius vandaag over haar vrijdag overleden vader Hugo. ‘Het is waar: hij heeft niets betekend op veel fronten van mijn leven. En, tegelijkertijd, alles.’

  •  

     

    Hij was niet goed in verdriet, wel in heel hard ­lachen

Met niemand in mijn leven heb ik zo’n ­turbulente liefdesgeschiedenis gehad als met mijn vader. ­Vrijdag ging hij dood.
De dagen ervoor dacht ik alsmaar: wat heeft hij voor me betekend? ‘Niets!’ had hij zeker triomfantelijk geroepen. Als mensen hem vroegen: ‘Ben je trots op je kinderen?’ zei hij ook altijd: ‘Nee! Ik ben toch ook niet trots op mezelf?’
Ik zag dat als blijk van liefde. Wij waren hem, en hij was ons.
Geen opvoeding Het is waar: hij heeft niets betekend op veel fronten van mijn leven. En, tegelijkertijd, alles. Zijn opvoeding was: geen opvoeding. Hij leerde me niet om mijn voeten te vegen of mijn tanden te poetsen. Hij smeerde geen boterhammen en zei nooit dat ik mijn huiswerk moest maken. Hij was niet goed in verdriet, wel in heel hard ­lachen. Hij stuurde ons langdurig naar ­buiten en vroeg naar bed. Hij las ons hele boeken achter elkaar voor en deed urenlang woordspelletjes met ons.

  •  

     

    Duizenden dwangneuroses ontwikkelde ik zodat hij niet zou sterven

Mijn moeder was sinds mijn 6de dood, dus we hadden alleen hem. Hij was mijn god. Duizenden dwangneuroses ontwikkelde ik zodat hij niet zou sterven. Na mijn 18de werd ik woedend op hem. Na mijn 30ste zag ik wie hij was. Een vrolijke, grappige man die mij per ongeluk had gemaakt tot wat ik was: een zelfstandig mens.  
Schrijven zonder zeuren Wat leerde hij me wel? Dat je in een slecht restaurant moet wegrennen voordat de ­rekening komt. Dat je als je de zee ziet, er naakt in moet springen. Dat het natuurlijk een ontzettend leuk toeval is dat hij 78 was toen hij stierf en dat ik vandaag 39 word. Dat je elke baby die je tegenkomt over je schouder moet leggen. ‘Een baby die een boer laat is het mooiste wat er is.’ Dat je een column snel, zonder zeuren moet schrijven. Dat je als vegetariër bitterballen mag eten, omdat daar geen vlees in zit. Dat je altijd als een verliefde puber achter je geliefde moet blijven aanlopen. Dat je na elke maaltijd moet ­verzuchten: ‘Dit is het lekkerste wat ik ooit gegeten heb.’ Dat je op alles ‘Jaaa,’ moet ­zeggen alsof je het al tijden weet. Dat je ­kleren gewassen zijn als je door de regen hebt gefietst. Dat je op elk Boekenbal als ­laatste moet weggaan, terwijl je je daarvoor urenlang in het zweet hebt gedanst.
Ook als je 77 bent.

  •  

     

    Hij leerde me dat je van elke letter, elk cijfer, elk boek en elke krant moet genieten alsof je nog nooit een letter of cijfer hebt gezien

Dat je van elke letter, elk cijfer, elk boek en elke krant moet genieten alsof je nog nooit een letter of cijfer hebt gezien.
Afgietsel van Poepa ‘Poepa is dood’, zei ik vrijdag tegen mijn kinderen. ‘Jaaa’, zei mijn zoon van 4 alsof hij dat al tijden wist. Hij is namelijk een afgietsel van zijn poepa. En toen zei hij opgeruimd: ‘Van ziek word je dood.’
Mijn vader had dat een geweldige zin gevonden.
Aaf Brandt Corstius is columniste voor V.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3606449/2014/03/03/Aaf-Brandt-Corstius-Wij-waren-hem-en-hij-was-ons.dhtml

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s