Honds behandeld door de PVV

Politiek verslaggever Jos Heymans over wat hem opvalt in de Haagse en Europese politiek.

Er wordt gezegd dat journalisten als beroepsgroep op de laagste trede van de maatschappelijke ladder staan. Dat kun je erg vinden; mij boeit het niet.

Er zal altijd iets of iemand onderaan moeten bungelen. Soms krijg je er zelfs respect voor, zoals voor de renner in de Tour de France die dag in dag uit strijdt om binnen de tijdslimiet te finishen. Hij fietst in 20 dagen twee keer zo lang als de winnaar, een heuse prestatie.

Maar deze kwalificatie van de pers is nooit vriendelijk bedoeld. Dat heeft alles te maken met een ingeworteld wantrouwen tegen journalisten, die zich niet met een kluitje in het riet laten sturen. Vooral politici hebben de neiging argwanend te zijn, zeker als wordt doorgevraagd over zaken die men liever onder de pet houdt. En dat zijn er nogal wat. Rutte ontploft regelmatig van woede als er weer eens iets in de pers uitlekt. De premier zet de betrokken journalist tegenover zijn medewerkers en binnen de beslotenheid van zijn eigen ministerie neer als ‘een droplul’. Hij zal het nooit in je gezicht zeggen; dan is Rutte een en al vriendelijkheid.

“Een beetje kritische vraag en de journalist wordt weggezet als links. Wat volgens Wilders iets heel vies is”​

Wilders daarentegen is een politicus die zijn minachting voor de pers publiekelijk etaleert. Een beetje kritische vraag en de journalist wordt weggezet als links. Wat volgens Wilders iets heel vies is. Of je bent uitermate dom, zoals een collega overkwam toen zij vroeg naar de onderbouwing van zijn ‘minder Marokkanen-uitspraak’. Wilders reageerde gebeten: “Ik spreek op een podium niet de universiteit toe of de NOS-redactie, om maar twee uitersten te noemen van intelligentie.”

Aan de verbale beledigingen van Wilders raken we helaas gewend, hoe zinloos en overbodig ze ook zijn. Het zal wel een latente boosheid zijn die hem tot beledigen drijft. Maar het wordt tijd dat er een einde komt aan de hondse behandeling die journalisten ten deel valt bij PVV-bijeenkomsten. Waar andere partijen proberen de werkomstandigheden voor de pers zo optimaal mogelijk te maken, dat is immers ook hún belang, zal dat de PVV een rotzorg zijn. Bij een verkiezingsbijeenkomst zoals donderdagavond moeten journalisten uiterlijk om zes uur aanwezig zijn; wie te laat is, komt er niet meer in. Wilders meldt zich pas tegen elven, bijna vijf uur later.

Dat we er om veiligheidsredenen wat eerder moeten zijn, is begrijpelijk. Apparatuur moet worden gescand, mensen gefouilleerd. Maar de rest van het gezelschap – overigens uitsluitend PVV’ers, geen gewone kiezer te zien – hoeft zich pas twee uur later te melden, hoewel ze dezelfde veiligheidschecks moeten ondergaan.

“Af en toe mogen we vijf minuten luchten, als gevangenen in een Zuid-Amerikaans cellencomplex”

Ik schets even het beeld van de voorzieningen die de PVV de pers biedt. In een veel te kleine kroeg worden journalisten geperst in een hoekje van 4 bij 2 meter, waar zo’n dertig mensen, een tiental tv-camera’s, radiozenders, fotoapparatuur en computers een plekje moeten vinden. Afzettingslinten moeten voorkomen dat we de ruimte proberen op te rekken. Er zijn geen stoelen of tafels, wel een paar verdwaalde limonadekratten waarop we bij toerbeurt kunnen zitten. Voor het opladen van telefoons, laptops en accu’s zijn twee stopcontacten beschikbaar; we proberen de oplaadtijd zo efficiënt mogelijk te verdelen.

De bedompte ruimte mag in principe niet worden verlaten. Af en toe mogen we vijf minuten luchten, als gevangenen in een Zuid-Amerikaans cellencomplex. Toiletbezoek gaat onder begeleiding. De strikte regels worden strikt gehandhaafd. Journalisten worden gescheiden van PVV’ers; contact is verboden, vragen stellen wordt niet gewaardeerd. Dat wil Geert niet. Het is angst die Wilders drijft: angst voor de media, angst voor zijn eigen mensen die hij voor geen meter vertrouwt.

Als de PVV’ers buiten staan moeten wij binnen blijven; alleen als zij de bar opzoeken, is de luchtplaats eventjes voor ons.

We klagen massaal, maar schikken ons in ons lot. Waarom pikken we dat eigenlijk? Waarom zeggen we niet: Geert, je zoekt het maar uit; wij gaan weg. Hij heeft de media net zo hard nodig als wij hem. Wilders toont geen respect voor journalisten. Hoeft ook niet. Maar dat hoeft hem niet te beletten een beetje fatsoenlijk met ons om te gaan.
http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/column/jos-heymans/honds-behandeld-door-de-pvv

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s