Reportage Bomaanslagen in Thailand

Hua Hin moet leven met de erfenis van de bommen

‘Aan aandacht geen gebrek’, lacht Marcel Ravelli. Zijn opmerking is bedoeld een understatement. ‘Vrijdag kwamen er wel zestig mensen naar het ziekenhuis. De minister van Toerisme was er, en een heleboel anderen. Ook de Nederlandse ambassadeur, die is al twee keer hier geweest.’ Al die aandacht is hartverwarmend, maar soms wel een beetje veel.

Terwijl Ravelli spreekt staan beneden in de hal van het San Paulo ziekenhuis in Hua Hin alweer vier geüniformeerde Thai klaar met fruitmanden voor de gewonden, met de complimenten van het Thaise leger, de politie en de immigratiedienst. Thailand is duidelijk verlegen met de situatie. Bomaanslagen zijn er wel vaker, maar hier, in het toeristische hart van het land, hebben ze die nog nooit meegemaakt.

Ravelli liep met zijn zakenpartner Erica Vogel (48) en haar twee dochters door de uitgaansstraatjes van de badplaats toen het gebeurde. Zij belandden op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Bij een klein kruispunt tussen de kroegjes heerste grote consternatie, want er was even eerder een bom ontploft. Slachtoffers waren er niet, maar paniek was er toch. Niemand leek te weten wat hij moest doen. In Hua Hin was nog nooit zoiets gebeurd. Hier waren ze hoogstens voorbereid op bromfietsongelukken en dronken vechtpartijtjes, niet op bomaanslagen.

Chaos veranderde in paniek en mensen begonnen te rennen

Het Nederlands viertal passeerde de chaos en stak het straatje over, toen ineens een tweede knal klonk, heel hard en heel dichtbij. Chaos veranderde in paniek en mensen begonnen te rennen. Ook Erica Vogel wilde rennen, zegt zij, ‘maar toen voelde ik een ontzettende pijn in mijn kuit.’ Ravelli herinnert zich Vogel’s verbaasde blik toen zij nog even in zijn richting voortstrompelde. Vogel zelf herinnert zich eigenlijk niets meer, alleen die pijn.

Nu ligt zij in het ziekenhuis. Haar been schrijnt nog steeds bij elke beweging die zij maakt. Zij praat zwakjes en vertelt met enkele spaarzame woorden dat zij geopereerd zal moeten worden. Daarna, na zeven tot tien dagen, zal zij het ziekenhuis mogen verlaten. Als er niets tussenkomt, want vandaag had zij ineens koorts. Tenminste, dat zeggen de artsen, maar zij weet ook niet of die er alleen maar op uit zijn om haar langer in het ziekenhuis te houden.

Ziekenhuis

Medewerkers verzamelen parasols op het strand van Hua Hin.
Medewerkers verzamelen parasols op het strand van Hua Hin. © AFP

Vogels jonge dochters zitten zwijgend naast het bed. Zij waren erbij. Zij hebben alles gezien, ook de slachtoffers die bloedend op straat lagen, en hun moeder. Zij brengen het grootste deel van de dag door in het ziekenhuis. Zij durven de straat niet meer op, na alles wat zij hebben gezien.

Ook Ravelli is nog altijd aangedaan. ‘Ik heb nog meegeholpen. Mensen moesten in ambulances, iemand moest beslissen wie er eerst moest gaan, wie het zwaarst gewond was. Het was totale paniek. Mensen liepen huilend over straat. Het is niet fijn mensen op straat te zien doodbloeden.’ Hij had het druk, tot Erica Vogel eindelijk in het ziekenhuis lag. Pas toen drong tot Ravelli door wat hij had meegemaakt. ‘Tijdens het eten besefte ik ineens hoeveel geluk ik had gehad dat ik niet was getroffen. Hoe dichtbij ik er was geweest.’

De plek van de aanslag is nog steeds afgezet met gele politielinten. De meeste cafés in de straatjes zijn nog steeds gesloten. Metalen rolluiken verbergen een leven dat anders bruist van bier, eethuisjes en Thaise meisjes die buitenlandse mannen proberen aan te klampen. Vrijdag was alles gesloten. Zaterdag zijn hier en daar de luiken weer open en wachten meisjes achter hun mobiele telefoons op klanten, of er niets is gebeurd. De meeste toeristen die anders de straatjes bevolken blijven nog even weg. Een enkeling, een groepje, een familie passeert, zonder te stoppen.

Herstelde schade

Ik kom uit Frankrijk, daar kunnen ze er tegenwoordig ook wat van, he?

Een Franse toerist

De meeste schade is alweer hersteld. De bommen zaten verstopt in twee bloempotten en waren met mobiele telefoons tot ontploffing gebracht. De eigenaar van het aanpalende café heeft de potten alweer vervangen. Alleen dat gele politielint is er nog, dwars over de weg gespannen, tot ergernis van de bromfietsers die nu moeten stoppen en voetje voor voetje eronderdoor moeten schuifelen.

Een dikke man met een te kleine helm op begint hardop te foeteren. ‘Ze hebben goddomme mijn hele vakantie verpest. Moet je kijken, er is hier niks meer te beleven. Ik kom helemaal uit Ierland hierheen en dan krijg je dit. Dat ze maar niet denken dat ik nog ooit nog terugkom naar dit kutland.’

Anderen reageren laconieker op de aanslagen. Een toerist zit op vervoer te wachten onder de beroemde klokkentoren van Hua Hin. Dit is de plaats van de tweede aanslag, vrijdagochtend. Ook toen ontploften twee bommen, kort na elkaar. Een paar meter van hem vandaan zijn de sporen van de bommen nog duidelijk te zien. Een ijzeren terrastafeltje dat is doorboord door tientallen projectielen: kogeltjes uit kogellagers, een aan rafels geblazen spandoek, een dichtgespijkerde glaswand van Starbucks en de glazen deur van het toeristenkantoortje onder de toren, waarin twee verse projectielgaten prijken. De toerist haalt zijn schouders op: ‘Och, ik kom uit Frankrijk. Daar kunnen ze er tegenwoordig ook wat van, he? Wat mij hier kan overkomen kan mij thuis net zo goed gebeuren. Het heeft geen zin om bang te gaan zitten zijn.’

Toeristen vergeten snel

Bij elkaar voelen de toeristen zich kennelijk veiliger, ook al is dat precies wat zo wordt afgeraden

Zodra de eerste toeristen zich weer op straat laten zien volgen er meer. Net als in normale tijden strijken zij neer in de cafeetjes waar al wat klanten zitten. Bij elkaar voelen zij zich kennelijk veiliger, ook al is dat precies wat door buitenlandse ambassades zo wordt afgeraden. Juist plaatsen waar veel buitenlanders bij elkaar zijn, kunnen nu een doelwit zijn. Er gebeurt niets, en als het zo blijft zal het niet lang meer duren voordat alles weer is zoals het was.

Toeristen vergeten snel. Na eerdere geweldsgolven in Thailand bleven zij altijd maar heel even weg, om daarna in grotere aantallen dan ooit tevoren weer terug te komen. Ondanks politiek geweld, en ondanks de militaire coup van 2014 boekte Thailand vorig jaar een recordaantal van 30 miljoen bezoekers. Als het bij deze aanslagen blijft zal dat ook nu wel weer gebeuren.

De autoriteiten doen er hun best voor. Zij storten zich al met grote overtuiging op de damage control. Zij gaan met z’n allen op bezoek in het ziekenhuis en brengen fruit en bloemen mee. De minister van Toerisme brengt in plaats van een fruitmand een mand vol potjes met geneeskrachtig ‘spul waar je soep van moet maken’, om Erica Vogel snel weer gezond te krijgen. De minister moest tijdens het bezoek zelfs even bijna huilen, zo erg vindt zij wat Vogel in Thailand is overkomen.

Onderzoek naar de daders

Een man maakt een foto van de plek waar één van de bommen is afgegaan.
Een man maakt een foto van de plek waar één van de bommen is afgegaan. © AFP

Het onderzoek naar de daders loopt wat minder voorspoedig. De twee enige arrestanten tot dusver moesten weer worden vrijgelaten omdat zij kennelijk niets met de aanslagen te maken hadden. De politie had ze opgepakt omdat zij op de bewakingsvideo’s te zien waren, maar dat bewijst natuurlijk niets. Om toch iets te doen geven de autoriteiten wel verklaringen uit, waarin zij onder meer met grote stelligheid beweren dat de aanslagen absoluut niets te maken hebben met islamitische opstandelingen in het diepe zuiden van het land, of met IS, of met enige andere internationale terreurorganisatie. Hoe zij dat zo zeker weten zeggen zij er niet bij.

Zaterdag verkondigen zij met dezelfde stelligheid dat zij ‘overtuigend bewijs’ hebben gevonden dat de aanslagen zijn gepleegd uit politieke motieven. Welke motieven dat precies zijn, en wat die bewijzen inhouden wordt er niet bij gezegd. De uitspraken lijken vooral bedoeld om de indruk wekken dat de Thaise politie de zaak onder controle heeft en dat zij de daders op de hielen zit.

Het toerisme zal het ook nu wel weer overleven

Ook na de vorige spraakmakende aanslag, op het Erwan-heiligdom in Bangkok, werden wekenlang dit soort stellige beweringen gemaakt tot uiteindelijk twee Oeigoerse mannen werden opgepakt die achter de aanslag zouden zitten. De Oeigoeren, een islamitische minderheid in China, zouden het op Chinese toeristen hebben gemunt, die in groten getale het boeddhistische heiligdom bezochten. Bij de aanslag, op 17 augustus, vielen 20 doden en raakten 125 mensen gewond. Thailand put troost uit de gebeurtenissen van een jaar geleden. Na deze bloedige aanslag daalde het aantal vakantieboekingen heel even, om daarna heel snel weer aan te trekken. Het toerisme zal het dus ook nu wel weer overleven.

Bron : VK  (  hier gratis bij VK betalen🙂

Lijken mij aanlagen door radicale  Islam groep omdat de bommen op de bommen uit het Zuiden lijken en gericht zijn tegen Westerse mensen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s