Zo staat Ruud Gullit tegenwoordig in het leven Interview Ruud Gullit

Bij het voetballen gebruikte oud-voetballer, nu analist op tv, Ruud Gullit (53) altijd wel zijn intuïtie, privé liet hij het allemaal maar gebeuren. Nu niet meer. Ruud is scherp. En dus gelukkiger dan ooit. En hij zorgt voor Max, zijn zoon van 15, dat houdt hem ook bij de les.

Ruud Gullit klimt op zijn zwarte scooter, en trekt een gewatteerd blauw overjasje aan. Hij staat op het punt het parkeerterrein van het Hilton Amsterdam te verlaten. Tussen zijn benen gekneld een langspeelplaat van de Jamaicaanse reggaeband Black Uhuru uit 1988, het jaar dat zijn slingerende dreadlocks Nederland het Europees kampioenschap brachten.

Eén uur en 41 minuten heeft een van de grootste voetbal-legenden van het land gesproken en veel, hard en aanstekelijk gelachen. Hij vertelde over de vrijheid die-ie als voetballer amper had gehad, en dat hij eigenlijk maar één keer in zijn loopbaan echt op zijn strepen was gaan staan.

Gullit wordt steeds beter

In barretje Hilton dronk hij er twee kopjes espresso bij, kraanwater en een jus d’orange. Hij heeft de live-lp een paar keer vastgehouden en opgetild, nadat-ie ‘m had gekregen en zong even – best wel kort trouwens – de eerste regels van Guess Who’s Coming to Dinner, een nummer van Black Uhuru.

Ruud Gullit wordt steeds beter. Zo heeft-ie het ook gezegd, en dat hij in het laatste kwartiertje zit, zijn bestaan na het voetballen en trainen, als analist op tv met een net verschenen boek in zijn hand: Kijken naar voetbal. Daarin staat hoe hij als deskundige van BBC, SBS en beIN SPORTS het voetbal tot zich neemt, vermengd met anekdotes uit de gouden tijd van de Zwarte Tulp. Dus dat je niet domweg moet aanvallen, maar veel meer als Italianen het resultaat moet bewaken. Denk vooral niet dat de Hollanders, als de wijsneuzen van Europa, de ultieme voetbalkennis in pacht hebben. Je moet openstaan voor andere speelsystemen, uit andere landen.

Een brede kijk op voetbal, daar gaat het om in zijn boek.

(Tekst gaat verder onder foto).

Archiefbeeld van Ruud Gullit en Jan Mulder tijdens een uitzending van Studio Voetbal.
Archiefbeeld van Ruud Gullit en Jan Mulder tijdens een uitzending van Studio Voetbal. © ANP

Gevoel

Hij heeft geleerd, daar heeft het mee te maken. Hij heeft verteld over de openbaring, waardoor het komt. Want heel lang was hij niet scherp in zijn leven, en met de consequenties daarvan kampt hij nog steeds. Daar moet-ie mee dealen. Dan ging het vooral over privézaken, zijn leven naast het voetballen, zoals de drie huwelijken die zijn gestrand, en de relaties met zijn zes kinderen.

Bij voetbal stonden zijn antennes altijd aan, bedoelt hij. Zijn intuïtie liet ‘m nooit in de steek. Als het moeilijk ging worden, voelde hij het. Hij visualiseerde wedstrijden. In de bus op weg naar de wedstrijd zag hij zichzelf voetballen. Of het nou bij Haarlem was, of Feyenoord en PSV, of later bij AC Milan en Chelsea. Hij wist wat er ging gebeuren.

Als de directeur van AC Milan, Andriano Galliani, aan ‘m vroeg: gaat-ie Ruud? Hoe voel je je? Dan zei Ruud: heel goed. Hij voelde dat-ie zich goed voelde. Dat hij er met zijn gevoel bij was. En als hij er met zijn gevoel in zat, dan had-ie het altijd goed. Dat voelt-ie aan.

Maar moet je horen: dat gevoel had hij privé nooit gebruikt. Dan liet hij dingen gebeuren, van ahhh, wat kan mij het schelen, het zal wel goed zijn. Terwijl zijn antennes zeiden: Ruud, je moet meer opletten met dit, en een beetje met dat. De laatste tijd is hij zijn antennes wel gaan gebruiken – privé. Dat komt omdat iemand ‘m erop heeft geattendeerd. Iemand, dus.

Hij werd ‘s nachts om vier uur wakker. Bijna altijd, dus. Dan ging hij maar naar beneden en zette hij de televisie aan. Ging-ie weer naar boven, zette het wekkertje en bracht ‘s morgens de kinderen naar school. Bam bam bam. Dat is jaren zo gegaan, om vier uur, zo’n seintje. Tot iemand tegen ‘m zei dat hij eens moest onthouden waarom-ie nou wakker werd. Ging-ie graven en bam paf bam. Alles werd aan hem geopenbaard. Scherp dat-ie werd, alles zag-ie. Hij had al die tijd als het ware er als een dooie erbij gezeten, en whuuhhhh, de blokkade was weg.

Op het moment dat hij wakker werd, dacht hij namelijk aan sleutels. Ja sleutels, dus. Precies, zoals hij het zegt, echt man, hij zweert het. Symbolisch natuurlijk, die sleutels, maar ook letterlijk. En toen – ja toen ging alles daarna in een stroomversnelling, gewoon woepppp wafffff.

Openbaring

En nu zit ik hier, zegt-ie. Ja, echt daarom zit-ie hier, gewoon op het bankie in barretje Hilton, met een gelukzalige blik op z’n gezicht, op z’n 53ste.

Daar is hij zo dankbaar voor, dat-ie nu zo lekker in z’n velletje zit. Hij had ze echt vast, die sleutels. Dat mag je wel een openbaring noemen, poemmm, want alles veranderde. Hij ging open, zo moet je het zien. Het gaf ‘m de mogelijkheid om dingen te zien, het hele plaatje. En hij hield het vast – o ja. Nog steeds. Door je open te zetten, gaan er zo veel dingen gebeuren.

Hij was altijd al open geweest, maar hij luisterde niet naar zijn intuïtie. Toen zijn innerlijk open was, ging hij het goed zien. Heel goed, dus. Al die mensen, die uitnemers, die je proberen te naaien. Je ziet het. Je ziet het duidelijker. Dat is wat hij vaak tegen mensen zegt: luister naar je intuïtie. Veel vrouwen zijn goed in intuïtie, maar dan gaan ze erover praten. Dan is het weg. Volg het dan – en ga dan ook.

(Tekst gaat verder onder foto).

Ruud Gullit in het shirt van het Nederlands Elftal.
Ruud Gullit in het shirt van het Nederlands Elftal. © ANP

Relativeren

Stel je wilt naar de bioscoop of je wilt naar een wedstrijd, en er zijn geen kaartjes meer. Dan was het niet voor je bestemd – dat bedoelt hij te zeggen. Dan was het voor een ander bestemd. Zo staat hij er nu in. Ja, zo dus. Blijf er niet in hangen, als het niet voor je is weggelegd. Je kunt niet zeggen, bij mij lukt iets niet. Ga verder, moet je dan.

Dan zeggen de mensen: ja, maar zo is hij, zo is Ruud Gullit, die laat alles langs zich afglijden. Maar zo zit hij niet in elkaar. Hij heeft wel zo zijn manieren om van negatieve dingetjes af te komen. Je kan iets vervelends bij hem doen, dat hij echt denkt: kut, godverdomme.

Maar dan komt er iemand anders en die begint over golf en dan denkt hij: heee ja, heeee ja. Dan is hij het helemaal kwijt. Dan heeft hij dat rotgevoel niet meer, dan is de heftigheid waarmee het eerst binnenkwam gewoon weg. Gedempt, als het ware.

In moeilijke perioden, zoals rond zijn echtscheiding met zijn derde vrouw, Estelle Cruijff, kon hij zich zelf eroverheen zetten. Hij kon het zelf, door het te relativeren en goed te kijken. Ha! Je moet het zo zien, zegt hij, het is alsof je midden op de snelweg staat. Op de middenberm. Alles en iedereen raast langs je heen. Wap wap. Links en rechts. Maar je wilt wel oversteken. En iedereen gaat als een raket.

Geen schuldgevoel

Ruud Gullit.
Ruud Gullit. © Oof Verschuren

Zijn advies: blijf op de berm, gewoon blijven zitten, totdat het verkeer rustiger wordt. Als het kalm is, dan stap je naar de overkant. Het is niet anders dan met Chinese filosofie: het is oud, maar het werkt wel. Je moet geduld hebben. Als je zelfmedelijden hebt en de hele tijd boos blijft, dan ga je niet vooruit. Zie het als een obstakel op de weg: je moet er omheen. Omverbuldozeren – bam bam – dat helpt niet.

Je kunt wel zeggen, word je er niet gek van om altijd Ruud Gullit te zijn, de voetbalgrootheid die iedereen kent, over wie de mensen over zijn privébesognes lezen. Maar dat is geen vraag, zegt hij. Dan ga je iets ontkennen, ontkennen wie je bent. Je moet niet iets doen wat je niet kunt. Als je ergens geen invloed op hebt, moet je het loslaten. Laat mensen oordelen, laat gaan.

Daarom voelt hij zich ook niet schuldig – zoals over die echtscheidingen. Dat is wat er gebeurt met scheidingen, daar zijn altijd de kinderen de dupe van, zegt hij. Hij heeft het recht zich gelukkig te voelen. Niet uit een soort egoïsme, maar als hij niet gelukkig is, zijn de kinderen ook niet gelukkig. Want die zien dat veel dingen niet goed gaan. Als vader geef je het mooiste voorbeeld door zelf gelukkig te zijn en dat door te geven aan je kind.

Nou ja, natuurlijk komen z’n kinderen naar ‘m toe om het een en ander te zeggen. Wat denk je dan? Dan moet hij dingen uitleggen. Vooral zijn oudere kinderen, uit zijn eerste huwelijk. Ja, pa dit, en pa dat. Dan zegt hij: ja dat klopt, daar heb je gelijk in. Maar wat wil je nu? Wil je het daar de hele tijd over hebben? Of wil je vooruit?

Dat is wat hij zegt: je mag kiezen. Want hij heeft al gekozen, hij wil vooruit. Het enige wat hij kan doen, is zijn verontschuldigingen aanbieden. Omdat hij ze onjuist heeft behandeld, er niet is geweest toen hij er moest zijn. Maar hoe lang kan hij zijn verontschuldigingen aanbieden? Je moet vooruit, zegt-ie dan, en we beginnen nu. Daar gaan ze in mee, stelt-ie gelukkig was.

Nu slaapt Ruud Gullit gewoon lekker door, in zijn bedje, elke nacht. Om is de knop. Het was een bijna spirituele ervaring, maar dat was niet zo gek, moeten we weten, want hij is spiritueel. Hij gelooft in God, en dat-ie in zijn hart zit. Daarom loopt hij af en toe een kerk binnen. Zitten, gewoon, dus. Er is veel meer, daar gelooft hij in. Daarvoor heeft hij te veel meegemaakt, dingen die je niet kunt begrijpen.

CV Ruud Gullit

1 september 1962: geboren als Rudi Dil
1979: Profdebuut bij voetbalclub Haarlem
1982:Transfer naar Feyenoord, eenmaal landskampioen
1985: PSV, twee keer landskampioen
1987: Vetrekt naar AC Milan voor recordbedrag transfer, Europees voetballer van het jaar en gekozen als Beste Voetballer van de Wereld
1988:Europees kampioen met Oranje, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
1989: Wederom gekozen als Beste Voetballer van de Wereld
1998-1990: Wint twee keer de Europacup 1 (Champions League) en twee keer de Wereldbeker met AC Milan. Wordt drie keer landskampioen
1993-1998: Wisselt van AC Milan, Sampdoria en Chelsea
1996-2011:Trainer van onder meer Chelsea (waarmee hij de FA cup veroverde),Feyenoord en LA Galaxy.
2011-nu: Voetbalanalist van BBC, SBS en Al Jazeera.

Gullit is drie keer getrouwd geweest en heeft zes kinderen.

Zijn vriendin Karin is nuchter, net als zijn moeder. Dan vraagt ze bijvoorbeeld: ‘Ruud, heb je wel eens een bodyscan gedaan?’ ‘Nee, ik niet’, zegt hij dan. Vier dagen later zijn ze ergens, en komt er een man naar ze toe, en die biedt een bodyscan aan! Moet je haar dan zien kijken! Het is maar een klein voorbeeld, zegt hij erbij, maar dat is toch geen toeval.

Wat-ie dus nu vaak meemaakt, dat mensen naar ‘m toe komen. Die hebben alles gelezen en gezien over hem, al die bagger, en vragen: ‘Ruud, hoe heb je het allemaal gedaan? Hoe heb je met al die dingen kunnen dealen?’ Dan gaat hij met die mensen zitten, om er even aandacht aan te geven. Daar staat-ie heel open in. Heel gek, ze vertellen hem hun hele verhaal. Hij zegt niet wat ze MOETEN doen. Hij vertelt ze alleen dat als je in je boosheid blijven zitten, je NIET verder komt.

Ook zoiets: hij had natuurlijk een boek kunnen schrijven, zoals Kieft en Gijp. Van die boeken waarin hij alles zou vertellen, wat dat ook mag zijn, de hele zooi. Dat zijn goeie boeken, zegt hij, maar ze gaan vooral over de demonen waarmee die jongens worstelen. Hij heeft geen demonen, en hij wil vooral geen mensen kwetsen.

Hij is beter dan ooit, zo had hij al gezegd, en niet alleen vanwege die openbaring. Hij kan goed de spot drijven met zichzelf, dat heeft hij van nature, en nu nog meer. Daarom noemde hij zich laatst een zwarte pinautomaat, als humoristisch buffertje tegen die alimentatiedruk, her en der.

Grootste overwinning

Bij die jeugd is dat imago zo belangrijk is, zonder dat ze iets gepresteerd hebben. Eerst imago, dan de rest. Die volgorde is niet goed

Maar het gaat dus over Maxie, zijn zoon, nu 15 jaar. Dat hij een keuze heeft gemaakt door geen club in welk buitenland dan ook te trainen, maar er te zijn voor die jongen, die bij ‘m woont. Die jongen is de grootste overwinning in mijn leven, zegt Ruud. Groter dan welke Europacup of Gouden Bal dan ook. Want als je zag waar die jongen vandaan kwam, man. Moeilijk op school, qua leren. Veel meegemaakt. Veel dingen in dat koppie. En nu gaat-ie met goeie cijfers over. Daar heeft die jongen de rest van zijn leven wat aan.

Ja, natuurlijk heeft-ie altijd het belang ingezien van zijn vaderschap. Maar je verdient je geld, je bent altijd op weg en de moeder zorgde voor de kinderen. Nu heeft-ie niemand thuis en ligt daar gewoon zijn verantwoordelijkheid. Door er te zijn voor die jongen. Oké, hij moet natuurlijk wel op reis. Dat blijft, er moet ook wat worden verdiend. Tripje naar Qatar of naar China, zoals laatst met Marco van Basten en Frank Rijkaard.

En leuke dingen doen man, met Max, zoals vorig jaar naar het Vestival, in Den Haag, waar Chris Brown en French Montana optraden, rappers, r&b. Dat maakt ‘m blij, dat is echt bonding. Daar heeft hij dus zo van genoten, en die jongen maar glunderen. Nu wordt het een mannetje, met zijn modieuze shirtjes, en gaat-ie zijn vleugels uitslaan.

Om de wereld van zijn zoon te verkennen, luistert-ie naar radio FunX. Want de jeugd heeft toch een ander idee dan hij. Heel andere opvattingen, dus. Pffffff. Wat je ziet bij die jeugd is dat imago zo belangrijk is, zonder dat ze iets gepresteerd hebben. Eerst imago, dan de rest. Heel erg. Die volgorde is niet goed.

Slechte rolmodellen

Wat kan het die rappers schelen wat die kids ervan meekrijgen? Dat zijn slechte rolmodellen

In zijn tijd – ja zijn tijd, telde dat toch niet. Hij was met reggae bezig, toen hij nog bij Feyenoord voetbalde, dus ging-ie dreadjes maken. Dat had niks met image te maken. Heb je weleens goed naar zijn haar gekeken? Hij heeft een ragebolletje, schapenhaar, waarmee je niks kunt, behalve die dreadjes. Dat curly, dat je haar een beetje ontkroest, dat probeerde-ie. Maar dat deed een pijn, man! Whoeaaa. En dan die berg vet in je haar. Als-ie in de tram zat, zat het hele raam onder het vet.

Dus toen ging-ie wat uitproberen, met die dreadjes. Beetje draaien. Het ontstond gewoon, en toen werd het een imago. Jaaaa! Hij had echt te veel zelfvertrouwen toen. Toen ging hij dus zingen! Met zijn reggaevrienden van Revelation Time. Kromme tenen, verschrikkelijk. Waar zat zijn verstand! Ruud doe dat nou niet. Totdat-ie het echt zat werd, in 2000. Had-ie er genoeg van, was-ie toch Ruud met die dreadjes en zijn reggae geworden. Was hij blij mee, dat-ie ze kwijt was. Als je een jaar of 40 bent, kun je toch niet met dreads rondlopen.

Ze zijn erg bezig met uiterlijk, die jonge gasten. Dat kan hij irritant vinden, maar hij probeert er naar te kijken, dus. De wereld wordt geregeerd door mensen die niks kunnen, maar veel verdienen, zoals The Kardashians en die reallifesoaps als Jersey Shore.

En weet je wie hij ook vervelend vindt? Die rappers. Ze hebben het alleen maar over wat ze hebben. Ze laten hun wagenpark zien, ze laten hun huis zien. Dus wat ze eigenlijk zeggen: dit heb ik, en wat heb jij dan? Lekker niks. Ze hebben het alleen over dat ze wijven willen neuken. Horloges, en zo, pussy dit en pussy dat. Wat kan het die rappers schelen wat die kids ervan meekrijgen? Dat zijn slechte rolmodellen.

Maar ja, wie is hij dan om te zeggen: dit is verkeerd. Hij kan zich maar bezighouden met één ding tegelijk; zijn zoon.

Hij moet ook eens ophouden met alles te projecteren naar hoe het was in zijn tijd. Maar moet je eens kijken wat die voetballertjes van 17 jaar verdienen? Echt veel. Die krijgen een aanbod om naar de opleiding van Arsenal of Chelsea te gaan. Dan krijgt hun vader een baantje en ze verdienen al 600 duizend euro per jaar. Heb je nog helemaal niks gedaan.

Laatst had hij er nog een goed gesprek over met Arsène Wenger, de trainer van Arsenal. Die heeft mensen in dienst die ervoor zorgen dat die jongens weer iets met elkaar gaan doen. Want het eerste wat ze doen als ze de kleedkamer binnenkomen, is hun telefoontje pakken. Dan wordt er een selfie gemaakt, en maar kijken hoe al die volgers op Twitter of Facebook reageren.

Louis van Gaal

Louis van Gaal (hier nog als manager van United) nam bij Manchester United jongeling Memphis Depay onder zijn hoede. Een onverdeeld succes werd dat nog niet. Dit jaar staat Memphis voor een herkansing.
Louis van Gaal (hier nog als manager van United) nam bij Manchester United jongeling Memphis Depay onder zijn hoede. Een onverdeeld succes werd dat nog niet. Dit jaar staat Memphis voor een herkansing.© ANP

Zelfs Louis van Gaal krijgt die jeugd niet in het gareel, zegt-ie. Die ging als een olifant door de porseleinkast. Op een gegeven moment is het trucje uitgewerkt, zegt Ruud. Hoe minder grip Louis heeft, hoe meer-ie gaat schreeuwen. Dat werd steeds erger, en Louis had het zelf niet meer door. Als Gullit in Engeland is, zegt-ie vaak: ho ho, we zijn niet allemaal zo in Nederland, Louis is extreem.

Maar waarom schuift hij zichzelf niet naar voren, de voetballegende als rolmodel? Weet je nog Ruud, in de dagen dat je je Gouden Bal opdroeg aan Nelson Mandela? Dat was mooi, maar dat was toen, zegt-ie. Dat kwam ook door die reggae. Reggae gaat ergens over, en hij analyseerde de teksten en rolde zo in die sien, de anti-apartheidsbeweging.

Afwenden doet hij zich zeker niet, hij volgt alles, en met mensen om hem heen praat hij wel veel over politiek. Maar hij voelt zich niet meer genoodzaakt om overal wat over te zeggen, in het openbaar. Je moet eens kijken wat een stront je over je heen krijgt, als je wat zegt. Het is vooral: hij staat niet meer op de top van de berg, zoals toen. Daar staan nu andere mensen, en die moeten het doen. Onderaan de berg voelt hij zich content. Hij zit nu eenmaal in het laatste kwartiertje, en dan tellen andere dingen, zoals zijn zoon. Zijn grootste overwinning, dus.

Dat was wat Ruud Gullit wilde vertellen, en nu gaat hij naar zijn appartement in Buitenveldert, Amsterdam, op zijn scooter. Hij pakt zijn sleutels – ja, zegt-ie, daar heb je die sleutels weer, dat was een mooi verhaal hè?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s