Een middag de bus in bij chauffeur Fred Teeven

Mensen komen bellend binnen, gooien hun geld voor je neer. ‘En dán nog zeggen dat de samenleving verhuftert’.

Hij ging me niet feestelijk uitnodigen, zoveel was duidelijk. Maar als ik, laten we zeggen, toevallig bij de bushalte zou staan, dan kon hij me niet verbieden mee te rijden.

Op voorwaarde dat ik zijn precieze lijn niet noem, zal hij me gedogen. Een half uurtje ontdooien en dan praat hij ook, maar niet voluit. Al is de beginnersnervositeit er na twee weken wel af, een verlengde bus van Connexxion eist de volle aandacht.

Bij een tunnel: ‘Effe opletten nu, dit is een moeilijk stukje.’ Bij iemand die pal voor de bus oversteekt: ‘Heb je een gaatje in je hoofd of zo!’

Fred Teeven als buschauffeur
Fred Teeven als buschauffeur ©

Effe opletten nu, dit is een moeilijk stukje

Fred Teeven

Zo rijden we een zaterdagmiddag soepel rond Haarlem. De lucht donkergrijs van de naderende sneeuwbui, weilanden fel Monsanto-groen. Een pauze met chocomel. Passagiers herkennen hem vaker niet dan wel. Teeven zit hier als uitzendkracht zonder context, net wat hij wil. Ik zeg hoe onuitstaanbaar ik het altijd vind als instappers een buschauffeur niet teruggroeten – ze doen het bij hem ook vaak niet. ‘Soms zeg ik ook niks hoor’, zegt Teeven. ‘Dan kan ik er even niet meer tegen.’

Mensen komen bellend binnen, gooien hun geld voor je neer. ‘En dán nog zeggen dat de samenleving verhuftert, maar het maakt mij niet uit.’

Het maakt wél uit. Teeven: ‘Ja.’

'Rijden in zo'n grote bak. Lekker vrij'
‘Rijden in zo’n grote bak. Lekker vrij’ ©

Ondanks alles kunnen we het goed vinden. Dit heeft Fred Teeven met veel journalisten. Ook al vond ik hem een te strenge staatssecretaris van Justitie en vond hij mijn stukjes over een ruimhartiger asielbeleid soms te gemakkelijk. Als staatssecretaris belde hij ‘s avonds op, na zo’n column. Kwaad, maar hij wilde toch meer weten.

Op lange rechte stukken zinkt Fred Teeven een beetje in zichzelf, de blik op genieten. Dan bromt hij ‘Eásyyy dit’, of: ‘Stukje hier, hoor’.

Waar Teeven slecht tegen kon, was als je zijn beleid onmenselijk noemde. Dat vatte hij persoonlijk op, want Fred Teeven verschuilt zich niet achter beleid, hoe beroerd ook. Ik vraag wie hij nog wel eens spreekt. ‘Mark heel vaak’, zegt hij. Achter zijn hand: ‘De MP.’ Jaja, die zal zo’n goudeerlijk beroep wel leuk vinden, lach ik, met al zijn sjoemelende VVD’ers. ‘Het ís ook leuk’, zegt Teeven. ‘Rijden in zo’n grote bak. Lekker vrij. Fijne collega’s.’

We passeren bij Schiphol het detentiecentrum voor asielzoekers. Ik vraag: ‘Kijk je hier nog wel eens naar links?’ Teeven zegt: ‘Jajaja zeker’ en trapt dan het gaspedaal in. ‘Er zijn maar een paar rechte stukjes op de route waar ik snelheid kan inhalen.’

Tekst gaat door onder de foto.

Zwaaien naar de fijne collega's.
Zwaaien naar de fijne collega’s. ©

Fred Teeven werd geen rechtse populist, hij is van nature zo. Opvolger van Pim Fortuyn bij Leefbaar Nederland. Toen voor de VVD in de Kamer. Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie onder Ivo Opstelten. In 2015 stapten ze samen op toen Opstelten de Kamer verkeerd informeerde over de deal die Teeven als officier van Justitie met een crimineel had gesloten – Fred Teeven vond het raar om dan te blijven zitten. ‘Met Ivo ga ik nog naar het voetbal. Ajax-Feyenoord. Altijd.’

Kijk maar niet zo onnozel, want dat deed je in Den Haag ook niet

Een man die in de bus stapt

Buschauffeur is hij nu parttime, naast zijn nieuwe adviesbureau Verinq, dat bedrijven helpt screenen op veiligheidsrisico’s (motto: ‘Individuals are responsible, not an organisation’).

Zijn nieuwe collega’s op de bus vroegen of het een stunt was. Maar op zijn achttiende reed hij al touringcars: schoolreisjes, bejaarden. Het trok nog.

Fred Teeven wilde het liefst naar de Raad van State. Maar toen dat uitlekte is die benoeming tot zijn forse teleurstelling afgeketst. Nu wil hij ‘nooit meer’ in de politiek. ‘Staatsraad’, zeg ik. ‘Daarna is buschauffeur ook wel een statement.’

Teeven: ‘Nou. Wel dat ik dacht: dan ook héél wat anders.’ Er stapte een man in de bus van Fred Teeven. Die zei: ‘Kijk maar niet zo onnozel, want dat deed je in Den Haag ook niet.’ Goed punt wel.

Fred Teeven op de camping.
Fred Teeven op de camping. © Erik Smits

Zijn hobby’s werden in Den Haag slecht begrepen. Toen hij zich vorige zomer met zijn partner Yvonne liet fotograferen op de camping ‘werd daar verschillend over gedacht’.

‘En nu hebben ze het over de gewone Nederlander, kop ik in. Fred Teeven zegt: ‘Je moet de gewone man niet zoeken als politicus, je moet hem zíjn. Want die gewone man kijkt naar jou. En die ziet verbaal en non-verbaal meteen wat er niet klopt.’

Reageren? m.oostveen@volkskrant.nl

One thought on “Een middag de bus in bij chauffeur Fred Teeven

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s