Ernst Verduin, een van de laatste Nederlandse Auschwitz-overlevenden, overleden

Ernst Verduin in gesprek met de koning in 2019 ANP

NOS NIEUWS • BINNENLAND • VANDAAG, 10:32

Ernst Verduin, een van de laatste Nederlandse Auschwitz-overlevenden, overleden

Een van de laatste Nederlandse overlevenden van vernietigingskamp Auschwitz, Ernst Verduin, is overleden. Hij overleefde niet alleen Auschwitz, maar ook een ‘dodenmars’ die uiteindelijk naar het concentratiekamp Buchenwald leidde. Verduin werd 94 jaar.Ronny Naftaniel@RonnyNaftanielMonument Kamp Vught komt met het droeve bericht dat #ErnstVerduin (94) is overleden. Als overlevende v #Auschwitz zette hij zich onvermoeibaar in voor een betere wereld. Hij gaf lessen en schreef om te vertellen hoe diep de mensheid kan zinken. Ernst nagedachtenis zij tot zegen.

Ernst Verduin groeide op in Bussum. In 1943 werd hij met zijn zus, vader en moeder opgepakt en naar kamp Vught gebracht. Later werd hij met andere Nederlandse Joden op transport naar Auschwitz gesteld. Een SS’er in Vught had al verteld wat hem daar te wachten stond: uitstappen, spullen inleveren en meteen door naar de gaskamer. Tenzij je oud genoeg was om te kunnen werken.

Verduin kwam in Auschwitz als zestienjarige in de rij voor de gaskamer terecht, maar hij wist zich in de rij voor dwangarbeiders te manoeuvreren. In de maanden die volgden werkte hij als tuinman in de moestuin van de SS. “Ik vulde mijn rantsoen aan met tomaten en sla”, vertelde hij in 2015. Ook werd hij ingezet als bouwvakker bij de aanleg van de waterzuivering van het kamp en hij werkte later als administratief medewerker in een magazijn.

In 2015 vertelde Verduin over de verschrikkingen in het kamp.

Op zeker moment werd Verduin erg ziek als gevolg van ontstekingen door vlooienbeten, en hij was bang bij een volgende selectie alsnog naar de gaskamer te worden gestuurd. Door opzettelijk zijn duim te verwonden kwam hij in de ziekenboeg terecht. Later werd hij opnieuw ernstig ziek en raakte in een coma. Zijn einde leek onafwendbaar, maar het hoofd van de ziekenbarak, een Pools-Joodse medegevangene, verklaarde hem dood en op die manier heeft Verduin als ‘overledene’ de laatste weken van Auschwitz overleefd.

Na de ontmanteling van het kamp doorstond hij een uitputtende, 60 kilometer lange ‘dodenmars’ die eindigde in Gleiwitz. Daarvandaan werden de gevangenen naar Buchenwald gebracht om te worden vergast. Dankzij zijn bewering dat hij geen Jood was werd hij niet vermoord maar naar een Hollandse barak gestuurd. Drie dagen later werd Buchenwald bevrijd. Uiteindelijk kwam hij in mei 1945 terug in Nederland waar hij na een paar maanden met zijn moeder werd herenigd. Zijn vader en zus overleefden de oorlog niet.

Tot op hoge leeftijd vertelde Verduin op middelbare scholen nog zijn verhaal over de oorlog. In 2015 vertegenwoordigde hij bij de herdenking in Auschwitz de Nederlanders die het kamp hebben overleefd. Bij de herdenking in 2020, 75 jaar na de bevrijding van Auschwitz, las Verduin samen met andere overlevenden op het voormalig kampterrein van Kamp Westerbork namen voor bij het gesproken monument De 102.000 Namen Lezen.

R.I.P. Ernst Verduin, ik stel me dat voor woonachtig in Bussum, daar heeft een van mijn twee zussen gewoon, een schitterend dorp in het groen , en dan ineens komen er misdadigers om alles af te pakken en je naar een dodenkamp te brengen, en dat zijn medemensen, De hele haat tegen Joden en vooral arme JOden vermoorden, vrouwen kinderen bejaarden iedereen, het is nog steeds een horror idee, Kan denk ik zo weer gebeuren . Het is wel een overwinning dat hij 95 werd en het is ook geweldig dat Istael er kwam , want nu wacht misdadigers tegen de JOden een zware afrekening, de dagen van pogroms zijn voorbij zonder gevolgen . Wat ook vreselijk is dat hij zijn hele leven verder met de dromen moest vechten die zeker kwamen, de herinneringen aan de horror die hij meemaakte en zag . Ik heb in Thailand de BIrma spoorweg bezocht diverse keren tot de Pagoden pas diep in de jungle , weer andere horror, en een live verhaal gehoord van een landgenoot die ik trof bij een herdenkingsbijeenkomst in 2004 in Kanchanaburi op het Nederlandse ereveld ik was daar met een vrijmetselaars delegatie , desbetreffende man was dat ook en had als jongen aan die lijn moeten werken met zijn vader. Hij kwam terug zijn vader niet meer, dat graf bezocht hij daar, ik was daar bij . Dat verhaal is een boek op zich . Trauma’s een leven lang. AZ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s