Are the things around you helping you toward success ?

 

You are a product of your environment. So choose the environment that will best develop you toward your objective. Analyze your life in terms of its environment. Are the things around you helping you toward success – or are they holding you back?
W.Clement Stone

 

Advertisements

De balans na zes maanden Macron: de Franse president gaat ongehinderd zijn gang

Na zijn verkiezing is de populariteit van Emmanuel Macron scherp gedaald. In mei toonde 62 procent zich tevreden, in oktober nog maar 42 procent. Macron is even populair als Hollande na vijf maanden presidentschap. Sarkozy scoorde destijds aanzienlijk hoger met 59 procent. Door veel Fransen wordt Macron gezien als een ‘president van de rijken’: 88 procent gelooft dat zijn fiscale politiek vooral de grote vermogens ten goede komt.

 

De drie belangrijkste redenen waarom

Een half jaar is Emmanuel Macron aan de macht en het is stil geworden in het land van het eeuwige politieke rumoer. Protesten zijn verstomd, hofintriges blijven beperkt. De drie belangrijkste redenen waarom alles anders lijkt te zijn geworden.

Tegelijkertijd is de politieke oppositie lamgeslagen, van de socialisten tot het Front National. Het is een vervreemdende ervaring: in het land van de hartstochtelijke politieke debatten is het stil geworden. Vandaag is Emmanuel Macron een half jaar president. Hoewel hij niet populair is, regeert hij als een alleenheerser.

1 – De zwakte van de straat

Wellicht kan de straat nog aan kracht winnen, maar voorlopig wacht Frankrijk af

De deelname aan stakingen en demonstraties tegen het beleid van Macron was matig. Zelfs Frankrijk lijkt actiemoe. In het voorjaar van 2016 werd nog massaal gedemonstreerd en gestaakt tegen de hervorming van de Arbeidswet door president Hollande. Die verbeten strijd leverde slechts een paar bescheiden concessies op. Veel werknemers deinzen terug voor een nieuwe confrontatie die bij voorbaat verloren lijkt. Macron zit heel wat steviger in het zadel dan zijn voorganger en wekt niet de indruk te willen toegeven.

In Le Monde constateerde politiek columniste Françoise Fressoz een meer fundamentele vermoeidheid. Al dertig jaar loopt de straat te hoop tegen hervormingen die vervolgens geheel of gedeeltelijk worden ingetrokken. Maar de werkloosheid bedraagt nog steeds 9,5 procent en Frankrijk blijft economisch achter bij Duitsland en andere West-Europese landen. Fressoz: ‘Dit is misschien de factor die Macron het meest helpt: het land was op een zodanig punt van verkalking terechtgekomen dat het wel moest bewegen.’

Macron heeft de meest brisante hervormingsplannen, zoals het afschaffen van de gunstige pensioenregeling voor het spoorwegpersoneel en andere ambtenaren, nog even voor zich uitgeschoven. Wellicht kan de straat nog aan kracht winnen, maar voorlopig wacht Frankrijk af. Volgens een peiling van nieuwszender BFM TV vindt maar liefst 50 procent van de Fransen het te vroeg om over het beleid van Macron te beoordelen. De nieuwkomer moet een kans krijgen, vinden veel burgers.

2 – De politieke oppositie is knock-out

De traditionele partijen werden ernstig verzwakt (Republikeinen) of weggevaagd (socialisten)

Macron heeft al zijn tegenstanders verpletterd. Marine Le Pen verknalde de campagne voor de presidentsverkiezingen, waardoor ze niet meer serieus wordt genomen. Dankzij het districtenstelsel won Macrons partij La République En Marche de absolute meerderheid in de Assemblée Nationale, hoewel zij in de eerste ronde slechts 32 procent van de stemmen haalde. De traditionele partijen werden ernstig verzwakt (Republikeinen) of weggevaagd (socialisten).

Bevlogen door revolutionaire romantiek droomde de radicaal-linkse leider Jean-Luc Mélenchon over een opstand tegen de ‘sociale staatsgreep’ van Macron, aangevoerd door hem zelf. Maar hij kon slechts constateren dat hij de massa niet op de been kreeg. ‘Voorlopig heeft hij gewonnen’, zei Mélenchon over Macron.

Tekst gaat verder onder de foto.

Macron en echtgenote Birgitte laten maandag ballonnen op ter herdenking van de slachtoffers van Bataclan.
Macron en echtgenote Birgitte laten maandag ballonnen op ter herdenking van de slachtoffers van Bataclan. © AP

3 – Macron heerst over zijn eigen partij

Emmanuel Macron heeft de politieke cultuur van Frankrijk veranderd, in elk geval voorlopig. De gevestigde partijen bestonden uit stromingen, aangevoerd door ‘tenoren’. Bij de Republikeinen vochten Sarkozy, Fillon en Juppé om de macht, bij de socialisten Hollande, Valls, Aubry en Montebourg. Vrijwel dagelijks berichtten de Franse media over de hofintriges binnen de twee grote partijen.

La République En Marche kent slechts één stroming, die van Emmanuel Macron. Zijn ministers zijn merendeels technocraten zonder eigen politieke achterban. De fractie in de Assemblée Nationale bestaat voor de helft uit ‘burgerpolitici’ die ‘uit de samenleving komen’ en geen politieke ervaring hebben. Dat klinkt sympathiek en democratisch, maar deze Kamerleden hebben hun politieke bestaan geheel en uitsluitend aan Macron te danken. Anders dan zijn voorganger Hollande hoeft hij dan ook niet bang te zijn dat hij vijf jaar lang wordt dwarsgezeten door zijn eigen partij.

42 procent van de ondervraagde Fransen is nog maar tevreden over Macron. Dat is weinig, maar het deert de president niet.

In deze situatie lijkt het Elysée niet meer op het kasteel van Versailles, met zijn complotten en intriges, maar eerder op de zakenbank De Rothschild waarvoor Macron eerder werkte. Een keiharde, doelgerichte en zakelijke machine, waaruit nauwelijks wordt gelekt naar de media. Voor Hollande was niemand bang, maar ‘Macron is een killer’, zegt een anonieme ingewijde in Le Monde. Wie faalt of de president publiekelijk tegenspreekt, ligt er meteen uit. Macron is ‘de president met de fluwelen glimlach en de ijzeren hand’, aldus Le Monde.

Na zijn verkiezing is de populariteit van Emmanuel Macron scherp gedaald. In mei toonde 62 procent zich tevreden, in oktober nog maar 42 procent. Macron is even populair als Hollande na vijf maanden presidentschap. Sarkozy scoorde destijds aanzienlijk hoger met 59 procent. Door veel Fransen wordt Macron gezien als een ‘president van de rijken’: 88 procent gelooft dat zijn fiscale politiek vooral de grote vermogens ten goede komt.

Als sociaal-economisch succes uitblijft, komen er nieuwe kansen voor zijn tegenstanders, inclusief de meest extreme en anti-Europese

Maar deze cijfers doen nauwelijks ter zake. Voorlopig heeft Macron alle politieke macht. En zijn beleid is gericht op de lange termijn. Eerst hervormen, in de hoop dat het vertrouwen van bedrijven en investeerders toeneemt, waardoor de economie harder moet groeien en de werkloosheid eindelijk zal dalen. Dat beleid moet zijn vruchten afwerpen tegen 2022, als hij herkozen wil worden.

‘Hij heeft de tijd’, zei politicoloog Bruno Cautrès tegen persbureau AFP. ‘Het vervolg zal afhangen van zijn sociaal-economisch succes.’ Als dat uitblijft, komen er nieuwe kansen voor zijn tegenstanders, inclusief de meest extreme en anti-Europese.


De missie van Macron

President van de rijken
Met zijn plan de vermogensbelasting niet meer toe te passen op zaken als renpaarden en Maserati’s hoopt de Franse president rechtse sympathie te wekken. Of schiet hij zich in de voet met dit ‘cadeautje voor de rijken’?

Hoeveel is de Fransen de zekerheid van de ambtenarij waard?
Met zijn hervormingsplannen opent president Macron de aanval op de ambtenaren, bij uitstek het symbool voor het Franse sociale model. Zij pikken het niet meer en staken dinsdag in het hele land. Zo ook in het Normandische Évreux. ‘Sommige departementen zijn een woestijn geworden.’ (+)

‘Macrons missie heeft het tij mee’
De liberale revolutie die Macron wil ontketenen, zet Frankrijk op scherp. Maar lang niet iedereen doet mee met de stakingen en demonstraties, ziet econoom David Spector. Het ‘oude’ Frankrijk met z’n sterke vakbonden kent daarvoor te veel verliezers. (+)

 

De kosten van het levensonderhoud in Batavia —

Ongeveer 25 jaar geleden kreeg Theo Stevens, destijds universitair hoofddocent geschiedenis in Amsterdam, een kasboek toegezonden. Het bleek een schat aan gegevens te bevatten met betrekking tot de kosten van levensonderhoud van een Europees gezin in Batavia, in het eerste decennium van de vorige eeuw. In Moesson deed hij verslag. Door Theo Stevens Een […]

via De kosten van het levensonderhoud in Batavia —

I’m a Lesbian Who Hates Cats. I’m Going to Die Alone.

CreditSophia Foster-Dimino

I’m a newly single, 34-year-old lesbian, and I have a list of relationship deal breakers. I keep it on my phone, where an alarm reminds me to reread it each month. On this list are 49 (so far) personality or lifestyle traits I now know, from excruciating experience, that I’m so unwilling to negotiate — they can kill even the sweetest, most tender bud on the vine of romance.

Here are some of my personal deal breakers:

If you are …

A gamer.

In a band and serious about it.

Self-loathing/not out of the closet/a Trump voter.

A birthday monster (someone who refers to their “birthday week” or “birthday month” and is “ha-ha, kidding!” but not at all kidding).

Someone who does improv.

Someone who actually just needs a mommy.

Or you are …

Bad at basic living, such as shopping for groceries, cooking or cleaning.

Born into major financial privilege and pretending to be broke.

A militant vegan.

Someone who posts excessively on social media about CrossFit, yoga or marathons.

Continue reading the main story

All of these mean it’s just not going to work.

After a particularly bad date this year, I went to a bar with a friend. We laughed as she read the list aloud and joked about adding pettier items to it (wears Keen sandals to a first date/can’t come up with a single hobby besides “hanging out with my friends”).

We were tipsy by the time she got to No. 29: “Loves cats and has a cat that only lives inside/has more than one cat.”

Her voice faltered on this item. I took a sip of my cocktail. My friend looked up at me.

“You’re going to die alone,” she said.

It’s important to keep blunt people in your life. She’s right. I’ve long since accepted it. I’m a lesbian who hates cats, and I am going to die alone.

Do you know who mostly owns cats? Women. Queers. Not all women, and not all queers, obviously, but go on, I dare you — try being queer and hating cats and looking online for dates. So many queers on Tinder or Her or OkCupid are obsessed with their cats. Sometimes they will post pictures of their cats as their only profile picture. The picture they want to show to prospective lovers as representative of who they are? A tabby wrapped in a blanket.

Even if there’s no cat picture on their profile, even if you meet that rare someone who doesn’t show you cat pictures on their phone immediately on your first date, nine times out of 10, you will walk in their front door and see a haughty, fluffy tail moving away from you. “Oh, that’s Shadow,” your new date will say. “I got her with my ex. Watch out when you go around corners — she likes to play-attack.”

No cat is play-attacking you, my friends. There is only attacking and not-attacking, and I am consistently amazed at the number of people who think it’s cute to be pounced on in the dark, in your own home, by something with razor-wire claws.

Cats are the worst pet. Cats can literally eat you after a period of 24 hours if you die in an apartment with them. They don’t wait to see if you’re maybe just sleeping super hard. They start with the eyeballs.

Cats go to the bathroom in a box inside your house, kick their own feces, which can be riddled with nasty viruses, and then hop on counters where food is being prepared or wander lazily on dining room tables, where food is served and eaten. People seem fine with this. People I cannot date.

Cats get litter between their toes and track it all over the house, so the pleasure of being barefoot is ruined at every gross, gravelly step. If you are dating someone who allows their cat in bed with them, then see above: Cats kick their own feces, so now there is both cat litter and cat feces in the bed. The bed is where sex and sleeping happen, by the way — important activities to share with someone you’re dating.

Cats don’t love you. They don’t. It has been proven. They are narcissistic serial killers who are manipulating you with their every move. They’re not excited when you come home from work or a trip; in fact, they punish you for leaving by peeing on soft surfaces or destroying the first couch you ever bought that wasn’t from Ikea.

I have exes like that.

I’ve often wondered why women and queers love cats so much, and in the end, I think it might be this: It’s possible we’ve been conditioned to love and perform labor for creatures that don’t necessarily love us back, care about our needs and may even wish us ill. Like women loving cis men. Like all of us in the dating world, intrigued by the person who doesn’t want us but is terribly, terribly cute and elusive and gives us just enough hope to continue the pursuit.

Cats mirror bad relationships. They ghost you. You want your cat to love you, so you feed your cat special food it likes; you brush it, you clean up after it and try really hard to win its affection, and in the end — where’s the cat? The cat has been on the top shelf of the closet, sleeping, for 11 hours; the cat doesn’t care. Cats string you along with tiny rewards — a burst of purring on the couch, a 20-second “making biscuits” chest massage (claws can absolutely be felt, but isn’t he sweet!) — and keep you emotionally invested in the relationship.

People who really love cats are masochists; they’re so happy to be even acknowledged by their evil-yet-adorable pets that they will keep taking care of them indefinitely, aware they’re being used. Aware that they’re being exposed to bacteria and the incredible nastiness that is cat litter and still O.K. with their end of the bargain.

Maybe this is what’s really behind No. 29 on my list of deal breakers: Truly loving cats means hating yourself. And that’s a quality I cannot accept in dates. But message me if you’re a dog person.

Aan Luthers reformatie valt bar weinig te vieren

De poort in Wittenberg waar Luther, volgens het verhaal, zijn stellingen op hamerde.
De poort in Wittenberg waar Luther, volgens het verhaal, zijn stellingen op hamerde. © EPA

Enzovoort, enzovoort, enzovoort, want Luther hield van tirades.

Het heeft lang geduurd, zelfs tot ver na de Tweede Wereldoorlog, voordat de Lutheranen afstand hebben genomen van de scheldpartijen door hun theologische leidsman. Eenieder die zich tegenwoordig nog Lutheraan wil noemen – durft noemen, zou ik eigenlijk moeten schrijven – dient zich daar rekenschap van te geven. Al enige tijd geleden voorspelde ik dat het Lutherjaar 2017 vooral zal worden gebruikt om Luthers antisemitisme op een zorgvuldig omzwachtelde manier naar de achtergrond te dringen.

Dat zie je nu gebeuren. Er loopt heus geen bloedrode lijn van Luther naar Hitler en de Holocaust. Er zijn allerlei aftakkingen en andere oorzaken. Je moet het in zijn tijd zien. Dat laatste is waar, in die zin dat wanneer Luther vandaag de dag zou leven en vandaag de dag zijn geschrift zou publiceren, hij onmiddellijk in de gevangenis zou worden gegooid. Luther ontkende de Holocaust niet, laten wij wel wezen, hij riep ertoe op.

Misschien ben ik op dit terrein overgevoelig, maar in het heden zie ik vaak Luthers schaduwen

Wat je ook veel hoort is dat er eigenlijk twee Luthers bestaan. Eerst had je de jonge idealistische Luther, wiens klachten jegens de moederkerk terecht waren en die zelfs enige sympathie voor het Jodendom zou hebben gevoeld. Maar dan komt de oude Luther, die gaga zou zijn geworden en die daarom allerlei inzichten ontvouwde die wij nu niet meer willen horen.

Ik ben te weinig historicus om de argumenten in deze controverse te kunnen wegen, maar Luthers teksten liggen er – en die zijn ondubbelzinnig. Overigens stond Luther tegenover de islam al even vijandig als tegenover het Jodendom. Hij noemde Mohammed ‘de eerstgeborene van de Satan’. Dus als je met Luther in de hand wilt oproepen tot tolerantie en godsdienstvrijheid, dan kun je – om stevig te staan – maar beter je schoenen in een blok beton laten gieten.

Gisteren was het 500 jaar geleden dat Luther zijn stellingen op de kerkmuur timmerde. Daarom sloeg ik Trouw, mijn geliefde krant in religieuze zaken, er eens op na. Volgens het hoofdartikel is ‘Luthers initiatief nog niet af’. Ik huiver bij de gedachte dat het ooit af komt. En elders in de krant zegt Lutherkenner Sabine Hiebsch dat ‘Luther op tafel moet blijven’. Mijn God, ook liever niet. In beide stukken wordt met geen woord gerept over de man die Joden geen gezicht toekende, maar tronies.

De naakte waarheid over Luther, volgens een protestbeeld. 'Luthers adviezen over het Joden heeft Hitler precies uitgevoerd.'
De naakte waarheid over Luther, volgens een protestbeeld. ‘Luthers adviezen over het Joden heeft Hitler precies uitgevoerd.’ © AFP

Misschien ben ik op dit terrein overgevoelig, maar in het heden zie ik vaak Luthers schaduwen. Als Sybrand Buma het heeft over de joods-christelijke traditie van Europa dan weet ik dat de joods-christelijke traditie een typisch christelijke uitvinding is en dat geen Jood het daar ooit over zal hebben. In feite is het verwijzen naar de joods-christelijke traditie een manier om de Joden medeverantwoordelijk te maken voor hoe Europa met hen is omgegaan – althans zo voel ik dat.

Heeft u trouwens gelezen hoe het Nederlandse Rode Kruis in de Tweede Wereldoorlog de Joden heeft geholpen? Het antwoord is: niet. De historicus Regina Grüter zocht het uit en zij vond geen ander woord dan dat ene woordje niet. Geen pakketje kon eraf, hoe zou dat toch komen?

In Duitsland, een door en door Lutheraans land, zijn ze er ook nog niet uit hoe het moet. Daar is Luthers initiatief inderdaad niet helemaal af, want iemand van de Bundesbahn is op het idee gekomen om de beeltenis van Anne Frank – of haar naam, daar wil ik van afwezen – groot op het materieel te zetten. Kunt u het zich voorstellen? Daar gaat de Anne Frank-flitstrein naar Bergen Belsen. Als wij hollen, kunnen wij hem nog halen!

Goed bedoeld en verkeerd begrepen. In De Telegraaf, ik zeg niks, las ik trouwens dat men in Potsdam de door de geallieerden platgegooide Garnizoenskerk gaat herbouwen. Zij werd ooit neergezet om calvinisten en lutheranen samen te brengen. In 1933 kwam Hitler naar de kerk om met een handdruk aan Hindenburg de afschaffing van de democratie te bezegelen.

Verder wens ik uiteraard al degenen die Luthers Reformatie vieren fijne feestdagen toe.

‘Speciaal aanklager Mueller gaat grondig te werk, daar kan Trump nog langer last van hebben’

Trump tijdens een vergadering vandaag

Interview met VS-deskundige Koen Petersen

Drie campagnemedewerkers van Donald Trump zijn gearresteerd. Brengt dit de Amerikaanse president in de problemen?

‘De arrestaties van Manafort en Gates zijn vervelend voor Trump omdat het laat zien dat speciaal aanklager Robert Mueller heel grondig en diepgaand te werk gaat. Mueller toont dat hij gedetailleerde en complexe informatie kan achterhalen. Het tweede punt is dat hij Manafort en Gates onder druk kan zetten dingen te vertellen die ze anders niet zouden hebben verteld. We weten ook dat het onderzoek van Mueller nog niet klaar is. Dus het kan nog lang als een schaduw boven het presidentschap van Trump blijven hangen en aandacht afleiden van zijn politieke agenda.

‘Maar de arrestatie van Papadopoulos is een groter risico voor Trump. Hij is weliswaar een kleine vis, maar als iemand uit de campagnestaf bekent dat hij contact heeft gehad met Russen terwijl dat eerder is ontkend, brengt dat de zaak dichterbij.

Juist omdat het een kleine vis is die ver van Trump afstaat, kan het ook gunstig voor de president uitpakken.

De arrestatie van Papadopoulos is een groter risico voor Trump

‘Vanuit het Trump-kamp is altijd gezegd: we hebben nooit contact gehad met de Russen. Nu staat er opeens iemand op uit het campagneteam die zegt: ik heb wél contact met de Russen gehad en ik heb erover gelogen. Dat bevestigt het beeld dat er iets aan de hand is. Natuurlijk staat Papadopoulos ver af van Trump, dus de president is niet meteen in gevaar. Maar het is wel een verschil of niemand uit de Trump-campagne met de Russen is geassocieerd, of nu toch wel.’

Denkt u dat de Republikeinen Trump zullen blijven steunen?

Je zou verwachten dat in dit moderne tijdperk wel een keer iets concreets naar boven zou zijn gekomen

‘Republikeinen zeggen: there is a lot of smoke but there is no smoking gun. Je zou verwachten dat in dit moderne tijdperk wel een keer iets concreets naar boven zou zijn gekomen. Logisch dus dat de Republikeinen denken: we kunnen onze vingers beter niet branden aan het afvallen van de president van onze eigen partij.’

Verwacht u meer onthullingen van Robert Mueller?

‘Het risicovolle van zo’n speciaal aanklager is dat hij een enorm breed mandaat heeft. Het startpunt van Mueller is geweest: hebben de Russen zich met de Amerikaanse verkiezingen bemoeid? Nu wordt Manafort gearresteerd omdat hij geld heeft witgewassen en heeft gelobbyd voor de Oekraïense president Janoekovitsj, dat staat feitelijk los van de vraag of Rusland nou wel of niet heeft geïntervenieerd.

President Bill Clinton kreeg binnen een jaar ook een speciaal aanklager aan zijn broek vanwege Whitewater, een oud investeringsproject in Arkansas. Uiteindelijk bleef Monica Lewinsky in het net hangen, wat resulteerde in een impeachmentprocedure, terwijl Clinton Lewinsky nog niet eens kende toen de speciaal aanklager begon. Dus zolang er geld van het Congres naar zo’n speciaal aanklager gaat, kan hij alles onderzoeken wat hij tegenkomt. Aangezien Mueller zo grondig te werk gaat, kunnen er ook allerlei ongerelateerde zaken in zijn vizier komen en worden onderzocht. Dat is iets waar het presidentschap van Trump nog lang last van kan hebben.’