Reve kreeg het zwaarder te verduren dan GeenStijl

 

Reve kreeg het zwaarder te verduren dan GeenStijl

Geachte redactie

De ingezonden brieven van donderdag 18 mei.

Brief van de dag: Reve werd wel te grazen genomen

In het debat over GeenStijl stelt Harry Walstra (O&D, 17 mei) dat door journalisten nooit is opgeroepen tot een boycot van Gerard Reve voor de befaamde passage uit Brief uit het huis genaamd Het Gras in Nader tot U (uit 1966). Strikt genomen is dat misschien juist: Reve kreeg slechts de Tweede Kamerleden Algra en Van Dis achter zich aan wegens godslastering, hetgeen hem kwam te staan op een bijna twee jaar durend gerechtelijk proces wat nog wel iets anders is dan de oproep om een boycot.

Maar Reve werd enkele jaren later door journalist Boudewijn Büch in een interview wel degelijk te grazen genomen in Het Parool vanwege zijn vermeend racistische borreltafeluitspraken, en Büch kreeg daarvoor rugdekking van zijn toenmalige hoofdredacteur Wouter Gortzak. Ook werd Reve in 1975 door Anton Haakmat op de korrel genomen voor zijn op een Vlaams festival voorgedragen gedicht Voor eigen erf. Daar bestaan zelfs filmopnames van. Dit ter nuancering.

Wouter van Oorschot, Amsterdam

Eerste bezoek aan Paus (ooit) door NL Koning/staatshoofd

(ik zat er op de wachten)  :wink

Italië trekt alle registers open bij staatsbezoek koninklijk paar

Vier dagen van pracht, praal, protocol en pasta

De begroeting door de paus is allerhartelijkst en ook elders in Italië worden koning Willem-Alexander en koningin Máxima tijdens hun staatsbezoek enthousiast onthaald. Vier dagen van pracht, praal, protocol en pasta.

Koning Willem-Alexander en koningin Máxima stappen uit de houten lift op de tweede verdieping van het Apostolisch Paleis. Deze kant op, wijst het hoofd van de pauselijke hofhouding ze naar links. Ze lopen over het spiegelgladde marmer van de Sala Clementina en langs een erehaag van Zwitserse Gardisten als opeens, in de Sala del Tronetto, de paus voor ze staat, pontificaal zoals het woord bedoeld is.

‘Your Holiness’, steekt Willem-Alexander zijn hand uit, ‘wat een fantastisch welkom’. ‘Buenos dias’, volgt koningin Máxima, terwijl ze een kniebuiging maakt. ‘Buenos dias’, antwoordt de paus. Even is het stil, waarna er een glimlach doorbreekt op zijn gezicht. ‘Buenos dias’, herhaalt hij liefdevol.

Hoe anders hingen de mondhoeken van paus Franciscus een paar weken geleden, toen de Amerikaanse president Donald Trump dezelfde wandeling richting de Pauselijke Bibliotheek maakte. Toen was de sfeer ernstig en beladen, nu is het alsof slechts het protocol beide Argentijnen ervan weerhoudt elkaar te knuffelen. Alsof oude vrienden elkaar weer zien.

Hoe anders hingen de mondhoeken van paus Franciscus een paar weken geleden, toen de Amerikaanse president Donald Trump dezelfde wandeling richting Pauselijke Bibliotheek maakte

Dat is ook wel een beetje zo. Het is de derde ontmoeting in vier jaar tussen het koninklijk paar en de net als Máxima in Argentinië geboren Franciscus. Ze waren aanwezig bij zijn inhuldiging in 2013 en vorig jaar bezochten ze hem samen met hun drie dochters voor een privéaudiëntie. Toch is dit het eerste daadwerkelijke staatsbezoek aan het Vaticaan. De protestantse Oranjes hadden nooit veel op met het pontificaat, maar dat lijkt te zijn veranderd met de komst van de rooms-katholieke Máxima naar het hof.

‘Hoe is het met de kinderen?’, vraagt Franciscus. ‘Goed, ze wachten tot de vakantie begint’, antwoordt Willem-Alexander in vlekkeloos Spaans.

Het gesprek met de paus, dat met 36 minuten beduidend langer duurt dan de 29 minuten die Donald Trump kreeg, is onderdeel van een staatsbezoek aan Italië. Vier dagen vol pracht, praal, protocol en pasta. Van de kranslegging op het pompeuze Altare della Patria tot de privébezichtiging van Het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci in Milaan, de zeebaarsravioli tijdens het staatsbanket en de bezoeken aan de Romeinse paleizen Chigi, Colonna, Montecitorio en Quirinale; Italië trekt alle registers open voor het bevriende Nederland.

‘Italië en Nederland zijn broeders’, zegt Willem-Alexander over die vriendschap. ‘Italië is ons heel, heel dierbaar. Wie Italië leert kennen, raakt er nooit meer van los en blijft steeds weer terugkeren naar il Bel Paese.’

Het is een vriendschap, zo benadrukt de koning keer op keer, die zich uit in het bondgenootschap in de Navo, in de gedeelde zetel in de VN-veiligheidsraad, maar ook zeker op de handelsvloer. In de woorden van de koning: ‘Waar zouden wij zijn zonder de radio, de telefoon, de krant, de pizza en de espressomachine’. In cijfers van het CBS: de 115 duizend Nederlandse bedrijven die goederen richting Italië exporteren, waren in 2016 goed voor een handelsoverschot bijna 8,7 miljard euro. Wat dat betreft zijn alleen Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk belangrijker voor het Nederlandse bedrijfsleven.

Maar de vriendschap is de laatste jaren wat onder druk gekomen vanwege de enorme migratiegolf uit Afrika richting Italië. Het land vangt de klappen op voor de rest van Europa. De laatste drie jaar kwamen ruim 500 duizend migranten aan op Italiaanse kusten, van wie de andere EU-landen er via ‘relocatie’ tot nu toe slechts zevenduizend overnamen. Dat is te weinig, vindt vrijwel iedereen in Italië, waar de weerzin tegen Europa toeneemt, en mede daarom is migratie tot thema van dit staatsbezoek gekozen.

Niet alleen met de paus is er uitgebreid over migranten gesproken, het thema stond ook op de agenda bij de voorzitter van de Italiaanse Eerste en Tweede Kamer, de premier, en de burgemeesters van Rome, Milaan en Palermo. Het is besproken met hulporganisaties op Sicilië, met leden van de kustwacht, met vluchtelingen zelf.

‘Het migratievraagstuk is niet alleen uw zorg, maar ook de onze en die van onze Europese partners’, zei Willem-Alexander tegen de Italiaanse president Sergio Mattarella. ‘Wij staan samen voor de taak humane, houdbare oplossingen te vinden en daaraan een evenredige bijdrage te leveren.’

Mattarella dankte het koninklijk paar voor die woorden, net als voor hun bezoek aan zijn geboortestad Palermo. Vrijwel alle wereldleiders gaan via hoofdstad Rome en de financiële hoofdstad Milaan, maar weinigen nemen de moeite naar het zuiden af te reizen, laat staan Sicilië.

In Palermo is afgesproken dat Nederland en Italië voortaan nog nauwer gaan samenwerken in de strijd tegen mensensmokkel. ‘Italië verdient ons respect, ja onze bewondering voor zijn reactie op de tragedie die zich aan zijn kusten heeft voltrokken en nog steeds voltrekt’, legde Willem-Alexander die keuze uit. ‘Dankzij de inzet van Italiaanse mannen en vrouwen zijn heel veel mensen gered. Tegen al die Italianen zeg ik: grazie mille!’

Bevelhebbersstaf

Willem-Alexander met de bevelhebbersstaf.
Willem-Alexander met de bevelhebbersstaf. © REUTERS

Tijdens het bezoek aan het Vaticaan is de zogenoemde ‘baton’, de bevelhebbersstaf van Willem van Oranje, teruggegeven aan de gerechte nazaat: koning Willem-Alexander. De baton ging verloren tijdens de rampzalig verlopen Slag op de Mookerheide tijdens de Tachtigjarige Oorlog waarbij Willems broers Lodewijk en Hendrik van Nassau om het leven kwamen. De daar verloren baton raakte in de vergetelheid tot de huidige Nederlandse ambassadeur in Vaticaanstad, prins Jaime de Bourbon de Parme, de staf een paar maanden geleden op het spoor kwam in een Spaans Jezuïetenklooster. ‘Het is een grote verrassing. Eeuwenlang dacht men dat er niets over was van de gesneuvelde broers van Willem van Oranje’, zegt Lidy Nicolasen, schrijver van een boek over de Slag op de Mookerheide, dat ook tijdens het staatsbezoek aan de koning is overhandigd. Nederland krijgt de baton voorlopig in bruikleen. Volgend jaar organiseert het Nationaal Militair Museum in Soesterberg een expositie waar de staf te zien zal zijn.

Amerikaanse documentaire wil Wilders laten zien als normaal mens

Verwacht geen politieke onderonsjes of opnames in zijn safehouse

Op het Britse Sheffield International Documentary Festival is maandag een portret van Geert Wilders in première gegaan. De Amerikaanse regisseur Stephen Robert Morse volgde de Nederlandse politicus in de aanloop naar de Kamerverkiezingen eerder dit jaar.

 

De documentaire belooft ‘ongekende toegang tot een ongezien leven’; dat van Wilders. Dan verwacht je wellicht meer dan een enkele zwaarbewaakte weekendwandeling door een park, een ritje of wat op de achterbank en die foto’s van zijn kindertijd, militaire dienst en Israëlische avonturen.

Maar de Amerikaanse productie Wilders bevat géén opnamen van de in zijn safehouse op de bank hangende PVV-voorman, zappend na een lange dag arbeid, het haar iets ingezakt, keuvelend met die altijd aanwezige beveiligers. Alles waar elke Nederlandse toneelschrijver van zou dromen – stof voor een beklemmend politiek stuk – blijft ongezien.

Wilders benoemt wel wat zo zwaarbeveiligd leven met hem doet

Het kon niet, vanwege de veiligheid. ‘Wilders wilde ons misschien nog wel toelaten in zo’n safehouse’, zegt regisseur Stephen Robert Morse, ‘maar zijn beveiliging ging niet akkoord. Echt goede en behulpzame mensen overigens, die beveiligers: we bedanken ze speciaal op de aftiteling.’

Wilders, we zien hem het kogelvrij vest aansnoeren, benoemt wel wat het met hem doet, zo zwaarbeveiligd leven: hij weet nog hoe het was om vrij rond te lopen, maar is vergeten hoe het vóelde. De documentaire volgt Wilders in de aanloop naar de verkiezingen, en laat behalve de politicus ook veel en diverse sprekers aan het woord, variërend van analisten tot Nederlandse moslims.

De New Yorkse filmmaker Morse, een van de producenten van de Netflix-hit Amanda Knox, studeerde ooit journalistiek en communicatie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Daar ontstond zijn interesse voor Wilders. ‘Een veel slimmere versie van Trump’, zegt hij. ‘Wilders is de chief marketing officer van de wereldwijde uiterst-rechtse beweging.’

Het was vlot beklonken, tussen de PVV en de filmploeg: al na een aftastend eerste gesprek ging de politicus akkoord. ‘We zeiden: we maken hoe dan ook een film over je, maar je kunt ons helpen er een eerlijke film van te maken door mee te werken.’

Wilders is de chief marketing officer van de wereldwijde uiterst-rechtse beweging

Filmmaker Stephen Robert Morse

PVV-werkbesprekingen werden niet gefilmd: geen tête-à-tête met Martin Bosma, geen zicht op de onderlinge machtsverhouding. ‘Dat had gekund, maar ik dacht niet dat Bosma veel zou toevoegen. Ik weet dat er mensen zijn die menen dat hij een soort kingmaker is, maar dan onderschat je de intelligentie van Wilders.’

Morse wist vooraf niet hoeveel tijd hij zou krijgen. ‘Het overtrof onze verwachtingen. Hij heeft nooit eerder een journalist in zijn auto toegelaten. Ja, we praten dan slechts wat over het weer, maar dát vond ik belangrijk: laten zien dat hij een normaal mens is.’

Waar de parkscène werd opgenomen wil de filmmaker niet zeggen. ‘Het was surreëel. Hoeveel moeite hij moet doen om gewoon even wat te wandelen. Er zaten overal beveiligers: in de bomen, op motors, zeker twintig in totaal.’

Of en wanneer de film in Nederland wordt vertoond is nog onbekend. Viceland, het nieuwe Nederlandse tv-kanaal van de Vice-mediagroep, heeft eerste keuze bij de aankoop, maar er is nog geen knoop doorgehakt.

 

Corbynmanie in Londen: Labour boekt zege in Kensington

 

Waarom deze Londense Tory-wijk rood kleurde

‘Het heet Brexit.’ Met een theatraal handgebaar geeft Russell een verklaring voor de grootste verrassing van de Britse verkiezingen: de zege van Labour in het Londense Kensington, een wijk waar een beetje woning drie miljoen euro kost.

Lopend met zijn hond langs Holland Park Avenue zegt de zestiger, die in de verzekeringen heeft gewerkt, dat hij voor één keer geen Conservatief heeft gestemd. ‘Als protest tegen Theresa May’s Brexit-koers. Alleen had ik niet verwacht dat Labour hier zou winnen.’

Russell wijst op het huis waar Tony Benn heeft gewoond, de peetvader van links Engeland, en zegt: ‘Hij zou het leuk hebben gevonden.’

De spectaculaire verkiezingen werden vrijdagavond in stijl afgesloten met de mededeling dat Kensington in handen van Labour was gevallen

De spectaculaire verkiezingen werden vrijdagavond in stijl afgesloten met de mededeling dat Kensington in handen van Labour was gevallen. Er waren drie hertellingen voor nodig en de meerderheid die de sociaal-democraat Emma Dent Coad kreeg, was slechts twintig stemmen, op een totaal van 38.677.

Dat het Kensington van Liverpool, een van de armste districten van het eiland rood stemt, is normaal, maar de gelijknamige wijk in West-Londen? Dat is uniek. Door de jaren hebben de Kensingtonians illustere Conservatieven op de Circle Line naar het parlement gezet: Alan Clark, Michael Portillo en Malcolm Rifkind.

En nu een onbekend plaatselijk raadslid, een dame van Spaanse komaf.

Dat laatst is typisch voor deze wijk, die net als de rest van de Britse hoofdstad een smeltkroes is van nationaliteiten. Hier vindt elke nazomer het Notting Hill Carnival plaats, een reliek uit de tijd, een halve eeuw geleden, dat hier zich veel immigranten uit de Cariben vestigden. Sinds de gentrificatie is het in trek geraakt bij Europanen. Nergens in Londen wonen meer EU-burgers dan hier: bankiers, voetballers, topchefs, diplomaten en kunsthandelaren. Het is een bolwerk van remainers. Bijna 70 procent van de bewoners stemde hier vorig jaar om bij de Europese Unie te blijven.

Dat botste met de opvattingen van het plaatselijke Kamerlid Victoria Borwick, de voormalige locoburgemeester onder Boris Johnson. Zijn stemde niet alleen voor Brexit, maar ook tegen het garanderen van rechten voor EU-burgers.

Voor anderen bleek het een protest tegen May te zijn geweest

Kensington, Liverpool
Kensington, Liverpool © REUTERS
Kensington, Londen
Kensington, Londen © REUTERS

Het was niet de enige wijk waarin een eurogezinde bevolking oog in oog stond met een eurosceptische vertegenwoordiger. In Vauxhall had Kate Hoey, een Labour-politicus die voor Brexit campagne voerde, een lastige verkiezing, maar ze overleefde de stembus. Borwick daarentegen is met pek en veren weggestuurd uit het pretpark van de moderne ‘Notting Hill Tories’.

‘We zullen haar niet missen’, zegt Angela, een onderwijzeres die met haar hondje door Basing Street loopt, ‘ze organiseerde geen bijeenkomsten, reageerde niet op vragen van burgers en bij de hertellingen schakelde ze juristen in. Na de telling vluchtte ze het gemeentehuis uit via de ondergrondse parkeergarage. De arrogantie!’

Ze zegt op de Liberaal-democraten te hebben gestemd. ‘Ik dacht dat die de beste kans zouden maken. Ik vind het hilarisch dat onze buurgenoten als David Cameron en Michael Gove nu door een socialist worden vertegenwoordigd. En The Daily Mail niet te vergeten, die hier zit. Hilarisch.’

Ik kan leven met Brexit maar niet een premier die om meer macht vraagt terwijl ze nog niets gepresteerd heeft

Pandjesbaas Paul Richards

Voor anderen bleek het een protest tegen May te zijn geweest. Pandjesbaas Paul Richards (74) gebruikte de verkiezing om te protesteren tegen de premier. ‘Ik kan leven met Brexit’, zegt hij op een terras van een café met de naam Paul, ‘maar niet een premier die om meer macht vraagt terwijl ze nog niets gepresteerd heeft. Voor het eerst sinds mijn 18de heb ik geen Tory gestemd.’

Flanerend over het statige Elgin Crescent, waar barbecuerook uit de besloten binnentuinen opstijgen, relativeert de voormalig Times-journalist Gary Conrad de uitslag. ‘Het is minder verrassend dan je denkt. Loop eens in noordelijke richting.’

Dit kiesdistrict is een microkosmos van alles wat fout is in dit land na zeven jaar van incompetente en onverschillige Tory-regeringen

Sociaal-demoncraat Emma Dent Coad

Het eerste teken van de Corbynmanie is een Labour-poster op de ruit van een moderne telefooncel, tegenover de bibliotheek van North-Kensington. Wie onder de Westway is gelopen, de hooggelegen autoweg, komt in een wereld die ver verwijderd is van de Crescents, van Kensington Palace, van Holland Park Opera, van de blauwe plakken die beweren dat George Orwell of Howard Staunton hier hebben gewoond. In dit deel van Kensington zijn alle huizen en flats bewoond, anders dan in het rijke deel waar panden als trofeeën worden verzameld door rijken der aarde, mensen die niet stemmen bij Britse verkiezingen.

Het verschil doet denken aan wat Dent Coad zei na haar verkiezing. ‘Dit kiesdistrict is een microkosmos van alles wat fout is in dit land na zeven jaar van incompetente en onverschillige Tory-regeringen.’

Ze geniet de volste steun van Ibrahim, een Iraniër, als jongeman gevlucht voor de ayatollahs, die door Athlone Gardens loopt. In zijn handen houdt hij tasjes vol fruit van Portobello Road Market.

Trots spreekt hij over zijn dochter die rechten studeert op Cambridge. ‘Ik stemde voor haar toekomst, voor een eerlijker land. Het is een mooie man, Jeremy Corbyn, een mooie man. Dankzij hem zijn we nu Labour hier.’

Dan, met een lach. ‘In Kensington.’

9 Juni Donald Duck wordt geboren (1934)

 

Donald Duck wordt geboren (1934)

Op 9 juni 1934 is Disney-karakter Donald Duck voor het eerst op televisie te zien. Hij debuteert in de tekenfilm The Wise Little Hen, een van de in totaal 75 Silly Symphonies van Walt Disney. Het filmpje duurt zeven minuten en 25 seconden en gaat over een hen die met haar kuikens een bezoek brengt aan Donald Duck en Peter Pig. De hen vraagt de twee of ze willen helpen bij het zaaien en oogsten van de maïs. Donald en Peter veinzen echter buikpijn om onder het werk uit te komen.

Donald Duck

Donald Duck is een antropomorfe eend met oranje-gele benen, voeten en snavel. zijn volledige naam luidt Donald Fauntleroy Duck. De eend is, samen met Mickey Mouse, uitgegroeid tot het icoon van Disney. Het wekelijkse tijdschrift met stripverhalen van Walt Disney-figuren is naar hem vernoemd.

Dit weekblad, de Donald Duck, verschijnt sinds oktober 1952 in Nederland. Het blad was direct populair. In het begin putte dit blad voornamelijk uit de inmiddels aanzienlijke voorraad Amerikaanse strips. Later begon men in Nederland zelf Donald Duck-strips te maken, zoals dat ook gebeurde in andere landen waar een weekblad over de gevederde antiheld was opgericht. Daarnaast gaf het blad een impuls aan ander striptalent. Zo werden bijvoorbeeld bekende series als Douwe Dabbert (door Thom Roep en Piet Wijn) en de geschiedenisstrip Van Nul tot Nu (door Thom Roep en Co Loerakker) in de Donald Duck gepubliceerd.

Boek: Silly Symphonies – The Complete Disney Classics
Voor kinderen: Donald Duck kookboek

The Wise Little Hen

Conservatieve ‘IJzeren Erna’ heeft humor

 

en speelt Pokémon Go

Vijf redenen waarom u Erna Solberg moet leren kennen.

De Noorse premier Erna Solberg is niet bang voor wat ophef. Ze stak deze week op Facebook de draak met Donald Trump.

1 – Ze heeft humor

Wat is hij toch een slappeling dat hij niet samen met ons vecht voor het klimaat

‘Wie regeert de wereld? Riyad vs. Bergen’, schreef Solberg (56) bij haar foto waarop zij samen met de premiers van Finland, Denemarken, IJsland en Zweden een voetbal vasthoudt. Op de bal staan hun doelstellingen voor een duurzamere wereld. De foto is een parodie op het kiekje van Trump, dat een week eerder de wereld rondging. Daarop houdt de Amerikaanse president samen met machthebbers uit het Midden-Oosten een lichtgevende aardbol omhoog als statement tegen het terrorisme. De boodschap van Solberg: wat is hij toch een slappeling dat hij niet samen met ons vecht voor het klimaat.

2 – Ze werd betrapt op het spelen van Pokémon Go in het parlement

De premier van Noorwegen haalde al eens eerder de internationale pers toen een fotograaf vastlegde hoe ze Pokémon Go speelde tijdens een parlementair debat. In Slowakije gaf ze opnieuw toe aan haar ‘verslaving’, onderbrak daar haar politieke werk en speurde met haar smartphone door de straten van Bratislava naar virtuele Pokémon-monsters. Solberg, getrouwd en moeder van twee kinderen, reageerde in een tweet: ‘Wij vrouwen zijn gewoon goed in het doen van twee dingen tegelijk.’

3 – Haar bijnaam is IJzeren Erna

Sinds ze ‘gelukszoekers’ het lastiger maakt Noorwegen binnen te komen heeft ze de bijnaam IJzeren Erna

Haar houding jegens immigranten vinden sommigen minder grappig. Als minister van Binnenlands Bestuur maakte ze het ‘gelukszoekers’ lastiger Noorwegen binnen te komen, wat de conservatieve politica de bijnaam IJzeren Erna opleverde. Ook als premier (sinds 2013) is ze streng. Nieuwkomers mogen van haar nooit werk weigeren vanwege hun geloof.

4 – Ze houdt stiekem net zo veel van olie als Trump

Ondanks mooie woorden over klimaatdoelstellingen is ze een grotere fan van fossiele brandstoffen dan ze doet voorkomen. Solberg toont zich voorstander van elektrische auto’s, maar peinst er niet over de Noorse olieproductie stop te zetten. Sterker: het liefst offert ze vandaag nog allerlei pittoreske Arctische eilanden op voor een paar druppels extra van het elixer dat de Noren zo vreselijk welvarend maakt.

‘Ik ben dyslectisch en schrijf alles zelf’

5 – Ze komt er voor uit dat ze dyslectisch is

Sympathie wekt ze door open te zijn over haar grootste beperking. Op haar 16de bleek ze dyslectisch. Dit weerhield haar niet van een studie politicologie in Bergen, noch van een parlementszetel, op haar 28ste, voor de partij Høyre. Op Facebook maakte iemand eens de opmerking dat de assistenten van de premier beter Noors moeten leren schrijven. Solberg reageerde bits: ‘Ik ben dyslectisch en schrijf alles zelf.’